ตอนที่สาม ไม่อยากโดดเด่น

ตอนที่สาม

ไม่อยากโดดเด่น

หลี่ลี่หลินใช้เวลาฝึกซ้อมการแสดงชุดพิเศษอย่างคร่ำเคร่ง แม้สาวน้อยจะร่ายรำจนชำนาญแต่การแสดงออกซึ่งความยั่วยวนให้ติดตราตรึงใจยังคงต้องใช้เวลาด้วยนางไม่คุ้นชิน

                “อย่าเคร่งเครียดไปนักเลยหลินหลิน เจ้างดงามถึงเพียงนี้ เพียงทิ้งหางตาใส่ ไม่ว่าชายหนุ่มคนใดก็ต้องหลงใหลแน่นอน” เสี่ยวจูซึ่งนั่งพักอยู่ด้านข้างปลอบเพื่อนสาว

                “แต่อาจารย์ฝากความหวังไว้ที่ข้ามากนัก ข้าเกรงท่านจะผิดหวัง”

                “ใช่ว่าชายหนุ่มเหล่านั้นจะชื่นชอบหญิงสาวอย่างพวกเรากันทุกคน พวกเราเป็นเพียงนางรำเท่านั้น หากได้ตัวพวกเราไปก็ต้องเลี้ยงดูอย่างดี อีกทั้งยังทอดทิ้งไม่ได้ พวกเขาคงต้องคิดให้มากสักหน่อย”

                “อาจารย์บอกว่าการได้ไปอยู่กับชายหนุ่มเหล่านั้นคือความสุขสบาย ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่เจ้ากลับบอกว่า พวกเขาต้องเลี้ยงดูพวกเราห้ามทอดทิ้ง นี่คือกฎเกณฑ์อันใดหรือ”

                “พวกเราเป็นคนของสำนักสังคีตหลวง ย่อมนับว่าเป็นข้ารับใช้ของฮ่องเต้ หากพระองค์พระราชทานพวกเราให้แก่ผู้ใด ผู้นั้นย่อมต้องเลี้ยงดูอย่างดี หากทอดทิ้งโดยไร้เหตุผลก็คือการขัดดำริของฮ่องเต้ซึ่งอาจมีความผิดได้” เสี่ยวจูอธิบายเพิ่มเติม

                “หากพวกเราไม่พอใจชายหนุ่มผู้นั้น ก็ยังต้องทนอยู่กับเขาไปจนตายโดยขัดขืนมิได้หรือ” หลี่ลี่หลินถามอย่างทดท้อ

                “ใช่ พวกเราไม่มีสิทธิ์เลือก”

                “เหตุใดหญิงสาวที่นี่จึงไร้ทางเลือกกันถึงเพียงนี้” หลี่ลี่หลินได้แต่บ่นพึมพำ เพราะตั้งแต่ตื่นมาเธอก็ต้องอยู่แต่ในกฎเกณฑ์โดยไม่กล้าทำเรื่องวุ่นวายให้เดือดร้อน

                แล้วนี่เธอยังต้องร่ายรำโชว์เรือนร่างเพื่อยั่วยวนให้ชายหนุ่มในงานเลี้ยงชื่นชอบเผื่อว่าจะมีคนใดคนหนึ่งต้องใจและเอ่ยขอไปเป็นภรรยาโดยไม่มีทางเลือกได้เลย

                นี่มันชีวิตแบบไหนกัน ให้ซ้อมรำมาตลอดเธอยังพออดทนได้ แต่ต้องให้ไปอยู่กับใครก็ไม่รู้ แถมยังต้องไปเป็นเมียเขาอีก มันจะมากเกินไปไหม ร่างนี้เพิ่งจะอายุ15ปีเท่านั้น

                หญิงสาวได้แต่คร่ำครวญอยู่ในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกมาด้วยเพื่อนสาวเกือบทุกคนล้วนยินดีหากจะได้เป็นผู้ถูกเลือกจากชายหนุ่มเหล่านั้น

                เธอจะทำอย่างไรดีนะ จึงจะสามารถร่ายรำได้อย่างดี เพื่อไม่ให้ขัดแย้งกับอาจารย์ แต่ก็ไม่ต้องเป็นผู้ถูกเลือก เพื่อจะยังสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไป เธอยังไม่อยากออกไปไหน ด้วยยังปรับตัวได้ไม่นาน อีกทั้งทุกคนที่รู้จักก็ล้วนอยู่ที่นี่

                ระหว่างร่ายรำไปหญิงสาวก็ครุ่นคิดหาทางไปจนผิดพลาดอยู่หลายครั้ง

                “เจ้าพลาดหลายคราแล้วนะหลินหลิน ข้าว่าเจ้าเหนื่อยเกินไปแล้ว พวกเราไปพักกันก่อนดีหรือไม่” เสี่ยวจูเอ่ยชวน

                “ดีเหมือนกัน” หลินหลินตอบรับด้วยรู้สึกมึนงงเต็มที

                ผ่านมาหลายวัน หลี่ลี่หลินยังคงคิดไม่ตกว่าควรจะทำอย่างไรดีเพื่อไม่ให้เป็นนางรำที่ติดตาต้องใจของชายหนุ่มในงานเลี้ยง ในขณะที่เพื่อนนางรำคนอื่นนั่งปรึกษาหาหนทางให้ตนเองโดดเด่นแต่นางกลับหาหนทางให้ตนเองไม่เป็นที่จับตา

                หรือนางจะแสร้งเจ็บป่วยเพื่อไม่ต้องออกร่ายรำ

            หรือนางจะแสร้งร่ายรำได้ไม่ดีเพื่อให้อาจารย์คัดเลือกผู้อื่นมาเป็นดาวเด่นแทน

                แม้จะครุ่นคิดหลากหลายวิธี แต่หญิงสาวก็ยังไม่กล้ากระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งลงไป ด้วยหากจะแกล้งเจ็บป่วยก็เกรงอาจารย์จะจับได้แล้วพาลโกรธนาง แต่หากจะแสร้งร่ายรำไม่ดีก็อาจจะโดนลงโทษได้ด้วยทุกผู้คนล้วนมองเห็นฝีมือกันอยู่แล้ว

เฮ้อ...นางจะทำอย่างไรดี หรือจะปล่อยให้เป็นไปตามชะตาฟ้า บางทีอาจไม่มีชายหนุ่มคนใดมาติดตาต้องใจนางอย่างที่หวาดเกรงก็ได้

อาจารย์เองก็บอกว่า มีนางรำเพียงไม่กี่นางเท่านั้นที่ได้รับโอกาสออกไปจากที่นี่โดยการขอพระราชทานตัวจากองค์ฮ่องเต้

                นางจะเกรงกลัวให้มากไปไย

                เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่ลี่หลินหรือลิลลี่จึงได้แต่ปล่อยชะตาชีวิตไปตามแต่ลิขิตแห่งฟ้าด้วยไม่สามารถทำสิ่งใดได้ จะให้หนีออกไปจากวังหลวงแห่งนี้ ก็อาจจะตายภายในไม่ถึง3วัน7วัน ด้วยนางเป็นเพียงสาวน้อยคนหนึ่งซึ่งไม่เคยย่างกรายออกไปที่ใดเลย จะใช้ชีวิตภายนอกแต่เพียงผู้เดียวได้อย่างไรกัน

หญิงสาวจึงเพียรฝึกซ้อมให้มากเพื่อไม่ให้ผิดพลาดจนอาจมีโทษได้ ส่วนเรื่องอื่นให้เป็นไปตามสวรรค์กำหนดเถอะ

                งานเลี้ยงใหญ่จะเริ่มขึ้นในอีกสามวันข้างหน้าแล้ว เหล่านางรำทั้งหลายจึงคร่ำเคร่งฝึกซ้อมกันอย่างเต็มที่ ชุดที่จะสวมใส่เพิ่งตัดเย็บแล้วเสร็จ อาจารย์จึงได้นำมาให้ลองสวมใส่กัน

                “โอ้...หลินหลินเจ้าใส่ชุดนี้ได้งดงามมาก” อาจารย์ผู้ฝึกสอนชุ่ยเหยาเอ่ยชมเมื่อเห็นร่างของลูกศิษย์คนโปรดก้าวย่างเข้ามาด้วยชุดที่จะใส่ร่ายรำในวันงาน

                “นี่มิเปิดเผยเนื้อตัวเกินไปหรือเจ้าคะ” หลินหลินโอดครวญเบาๆ ขณะเดินกระบิดกระบวนออกมาอย่างไม่มั่นใจนัก