ตอนที่ห้า ร่ายรำยั่วยวน2

ตอนที่ห้า

ร่ายรำยั่วยวน

หลี่ลี่หลินตั้งใจจดจ่อกำหนดจิตให้สงบนิ่งเพียงท่วงท่าลีลาของตนเองเท่านั้น แม้จะรู้สึกว่ายิ่งโยกย้ายเสียงฮือฮาก็ยิ่งดังขึ้น หญิงสาวทำได้เพียงแสดงต่อไป ไม่สามารถหยุดยั้งหรือลดน้อยถอยลงได้แต่อย่างใด

                จนถึงท่วงท่าก้มลง สาวน้อยพยายามก้มแต่น้อยเพื่อไม่ให้เต้าทรวงอันอวบอิ่มล้นทะลักออกมาจากชุดสวย เมื่อเงยหน้าขึ้นหญิงสาวสังเกตเห็นสายตาร้อนแรงดุจเปลวไฟมองจ้องตรงมา นางรู้สึกอายอย่างมากที่ต้องเปิดเปลือยทรวงอกต่อหน้าผู้คน จึงหันหลังโยกย้ายร่ายรำเพื่อหลบสายตาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทำใจแล้วหันหน้ากลับมา

                ผู้ใดจะคาดคิดว่าเมื่อนางหันกลับมากับพบเจ้าของดวงตาร้อนแรงนั้นอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม เขาเดินมาอยู่ตรงหน้าหญิงสาวตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้ หลี่ลี่หลินถอยหลังตามสัญชาตญาณแต่ชายหนุ่มกลับเดินคืบหน้าเข้ามาอย่างรุกไล่

                “เจ้าร่ายรำได้งดงามนัก ขอข้าชมใบหน้าสักหน่อยว่าจะงดงามเช่นกันหรือไม่” มือหนาเอื้อมมาดึงผ้าปิดหน้าของหลี่ลี่หลินออกอย่างรวดเร็วจนหญิงสาวตั้งตัวไม่ทัน

                “อา...เจ้าช่างงดงามนัก เหตุใดต้องปิดหน้าเอาไว้ด้วยเล่า” เสียงรัวเร็วด้วยฤทธิ์สุราดังขึ้น ก่อนจะโยนผ้าปิดหน้าของหญิงสาวลงพื้นอย่างไม่ไยดี

                “ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม่ทัพซุน ท่านทำนางรำของข้าตกใจเสียแล้ว” เสียงทรงพลังของฮ่องเต้ตรัสหยอกล้อ

                แม่ทัพซุนหรือ แม่ทัพใหญ่ผู้ชนะศึกคนนั้นหน่ะหรือ

                หลี่ลี่หลินคิดขณะก้มหน้าไม่กล้าสบตาชายหนุ่มตรงหน้า ยามนี้นางไม่รู้ว่าควรจะร่ายรำต่อหรือควรจะกลับเข้าไปดี

                “กระหม่อมเพียงอยากเห็นใบหน้าของนางว่าจะงดงามเช่นเรือนร่างหรือไม่ พระองค์ทรงมีนางรำซึ่งงดงามมากนักพ่ะย่ะค่ะ”

                “เจ้าชื่นชอบนางเช่นนั้นหรือ” ฮ่องเต้ตรัสถาม

                “ไม่มีชายใดไม่ชื่นชอบหญิงงามหรอกนะพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพใหญ่ซุนหย่งเล่อเอ่ยตอบขณะเดินเซกลับยังที่นั่งของตนเอง

                “ข้าขอโทษที่ทำให้ตกใจ เจ้าร่ายรำต่อเถิด” ชายหนุ่มโบกมือให้คณะดนตรีทำการแสดงต่อไป

                หลี่ลี่หลินซึ่งหยุดยืนค้างอยู่จึงจำต้องร่ายรำต่อ ยามนี้หญิงงามโยกย้ายร่ายรำอย่างอ่อนช้อยด้วยท่วงท่าล่อแหลม

                หญิงสาวยกเรียวขางามกวาดเป็นวงกลมก่อนจะยกขึ้นชี้ฟ้า เมื่อยืนได้อีกครานางก็โยกย้ายส่ายสะโพกพร้อมยกแขนขยับไปมาจนทรวงอกสั่นไหว หญิงสาวร่ายรำโยกย้ายไปด้านหน้าก่อนจะหงายหลังเพื่อวนมือขึ้นลง ท่วงท่านี้ย่อมส่งให้เต้าทรวงล้นออกไปทางลำคอ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นผ้าห่อหุ้มจึงโอบทรวงอวบไม่มิด ทรวงงามล้นทะลักออกเกือบเต็มเต้า

                ถึงยามนี้เหล่าชายหนุ่มทั้งหลายย่อมนั่งไม่ติดที่แล้ว พวกเขาลุกขึ้นมายืนลุ้นการร่ายรำอย่างอยากให้หญิงงามได้เปิดเปลือยเรือนร่างให้มากขึ้นอีก ส่วนกลางกายของแต่ละคนคับแน่นแทบทั่วทุกคนไม่เว้นแม้แต่บรรดาชายหนุ่มเชื้อพระวงศ์ทั้งหลาย

                “อืม...การแสดงชุดนี้ของนางรำของฝ่าบาท ทำให้กระหม่อมทนไม่ไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงชายหนุ่มเจ้าของแววตาเร่าร้อนดังขึ้น

                “ฝ่าบาทย่อมรู้ดีว่าพวกเราตรากตรำอยู่ชายแดนมาหลายเดือน ไม่มีหญิงสาวข้างกายมาเนิ่นนาน พระองค์ให้สาวงามมาร่ายรำยั่วยวนถึงเพียงนี้ ช่างโหดร้ายยิ่งนัก”

                “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไหนเลยข้าจะใจร้ายกับเจ้าเล่าแม่ทัพซุน ในเมื่อทนไม่ไหวเช่นนั้นก็ไม่ต้องทน นางรำหญิงงามนางนี้ ข้ายกให้เจ้าก็แล้วกัน” ฮ่องเต้ตรัสพระราชทานอย่างง่ายๆ

                “ขอบพระทัยฝ่าบาท ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมขอบังอาจเสียมารยาท ทูลลาเลยนะพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพหนุ่มทำความเคารพก่อนจะเดินมาอุ้มร่างหญิงงามพาดบ่าแล้วกระโดดออกไปอย่างรวดเร็ว

                กว่าหลี่ลี่หลินจะรู้ตัวนางก็โดนอุ้มไปวางบนหลังม้าแล้วนั่งโยกโยนโดนลมตีหน้าอย่างแรงไปตลอดทางโดยไม่ทันตั้งตัว

หลี่ลี่หลินนั่งหลับตาไปตลอดทางกว่าจะลืมตาขึ้นได้ก็เมื่อแม่ทัพหนุ่มอุ้มนางลงมาแล้วเดินกึ่งวิ่งอย่างรวดเร็ว

                เขาเตะประตูห้องหนึ่งอย่างแรงก่อนจะวางร่างบางของนางลงบนเตียง หญิงสาวยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด ริมฝีปากหนาซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นสุราก็ประกบลงมาอย่างรวดเร็ว

                “อือ...” หญิงสาวพยายามประท้วงแต่มีหรือที่ชายหนุ่มจะใส่ใจ ยามนี้ส่วนกลางกายของเขาคับแน่นอย่างอยากจะออกมาอยู่รอมร่อ

                หญิงสาวนางนี้ร่ายรำยั่วยวนถึงเพียงนั้น เขาอยากจะเห็นนักว่าลีลาบนเตียงของนางจะเร่าร้อนเพียงใด

                แม่ทัพหนุ่มไม่รอช้ากระชากชุดสวยซึ่งปกปิดเรือนร่างงามออกอย่างง่ายดาย หลี่ลี่หลินรู้สึกเย็นวาบจนต้องเอื้อมมือมาปกปิดส่วนสงวนของตนเองทั้งบนล่าง

“จะปกปิดไปไย ถึงอย่างไรวันนี้ข้าก็ย่อมเห็นทั้งหมดอยู่ดี” แม่ทัพหนุ่มพูดอย่างย่ามใจ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของตนเองอย่างรวดเร็ว เขารบพุ่งอยู่หลายเดือนโดยไม่ได้มีเรื่องสตรีเพศมาข้องแวะ ยามอยู่ในสนามรบผู้ใดจะมีกะจิตกะใจคิดถึงเรื่องพรรคนี้

                ยามนี้เมื่อมีหญิงงามมาทอดร่างอยู่เบื้องหน้า มีหรือที่เขาจะรั้งรอ ชายหนุ่มทั้งอดอยากทั้งหิวโหย ทั้งมือทั้งปากจึงกระหน่ำลงไปอย่างไม่ปรานี