ตอนที่ห้า ร่ายรำยั่วยวน

ตอนที่ห้า

ร่ายรำยั่วยวน

การแสดงชุดต่างๆถูกส่งออกไปทีละชุด ส่วนพักของนักแสดงด้านหลังชุลมุนวุ่นวายอย่างมาก ด้วยทุกผู้คนต่างต้องเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าและเตรียมตัวสำหรับการแสดงชุดต่อไป อาจารย์สาวใหญ่วิ่งเข้าวิ่งออกไม่ได้หยุด เมื่อการแสดงชุดก่อนหน้าจบลงและเดินกลับเข้ามา นางก็ต้องจัดนางรำชุดถัดไปให้เร่งเดินออกไปเตรียมการแสดง

เหล่านางรำซึ่งเพิ่งเดินกลับเข้ามาต่างพูดคุยกันเสียงดัง

“พวกเจ้าเห็นชายหนุ่มด้านขวาสุดนั่นหรือไม่ เขาช่างหล่อเหลาจนข้าใจละลาย หากเขาขอตัวข้าออกไปอยู่ด้วย ข้าจะมีความสุขเพียงใดกันนะ”

“เจ้าไม่ได้เห็นชายหนุ่มด้านซ้าย คนที่สวมชุดสีน้ำเงินนั่น เขาดูองอาจมาก ข้าคิดภาพไม่ออกเลยว่าใต้ชุดน้ำเงินของเขา กล้ามอกจะใหญ่ล่ำเพียงใด”

“องค์ชายที่นั่งลำดับที่สามทรงสบตาข้าด้วยล่ะ พระองค์มองข้าไม่วางตาเลย”

“พวกเจ้าเห็นแม่ทัพใหญ่หรือไม่ คนที่นั่งแถวแรกถัดจากเหล่าเชื้อพระวงศ์ เขาดูอายุยังไม่มากเลย ยังหนุ่มแน่นแถมยังหล่อเหลาอีกต่างหาก ไม่น่าเชื่อว่าจะเก่งกล้าสามารถถึงเพียงนี้ หากเขาต้องใจข้าคงเป็นบุญของข้าไปทั้งชาติเลย”

“คนที่นั่งถัดจากแม่ทัพใหญ่ก็ไม่เลวนะ ข้าชอบ เขาดูเคร่งขรึมน่าเกรงขาม”

“พวกเขาดื่มสุรากันอย่างกับน้ำ พวกเจ้าระวังตนเองให้ดีด้วย ข้าเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งทำท่าจะถลามาทางพวกเรา โชคดีที่พรรคพวกของเขากระชากออกไปทันท่วงที”

บรรดานางรำวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่อาจารย์สาวใหญ่รีบเดินมาเร่งเสียงดังแข่งกับเสียงดนตรี

“พวกเจ้าเปลี่ยนชุดกันให้เร็วสักหน่อย อย่ามัวแต่พูดคุยกันจนเสียการ”

เหล่าหญิงสาวต่างกระจายตัวไปทำหน้าที่ของตนเองอย่างรวดเร็ว

หลี่ลี่หลินร่วมการแสดงอยู่สองชุดในช่วงแรกๆ หลังจากนั้นจึงเว้นว่างเพื่อเตรียมการแต่งกายสำหรับการแสดงชุดหลัก หญิงสาวจึงมีโอกาสลอบมองดูความครึกครื้นภายนอก

เหล่าชายหนุ่มทั้งหลายต่างดื่มกินกันอย่างสนุกสนานโดยเฉพาะบรรดาแม่ทัพนายกองซึ่งตรากตรำมาเป็นเวลานาน อีกทั้งการเฉลิมฉลองในคืนนี้จัดขึ้นเพื่อพวกเขา ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ชายหนุ่มเหล่านี้จะปลดปล่อยตนเองอย่างเต็มที่

หญิงสาวมองไปทางที่นั่งเบื้องสูงซึ่งเหล่าเชื้อพระวงศ์นั่งกันอยู่ไกลๆ พวกเขาพูดคุยกันอยู่บ้างแต่ยังคงนั่งในที่ของตนเอง ยามที่นางออกไปร่ายรำในช่วงแรกๆได้เห็นแม่ทัพและขุนนางชั้นสูงนั่งอยู่ในช่วงต้นๆหลายแถวทีเดียว พวกเขาล้วนดูน่าเกรงขามและน่ากลัว หญิงสาวจึงไม่สบตากับผู้ใดทั้งสิ้นเพียงร่ายรำตามหน้าที่ของตนเองให้แล้วเสร็จเท่านั้น

ผ่านจากเย็นย่ำจนเข้าสู่ช่วงค่ำคืน อาจารย์สาวใหญ่จึงเดินมาบอกให้หลี่ลี่หลินเตรียมตัวสำหรับชุดการแสดงพิเศษ

                หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อสงบสติและปลอบขวัญตนเอง แม้นางจะอยากปกปิดร่างกายมากกว่านี้ แต่สุดท้ายชุดที่อาจารย์นำมาสวมใส่ให้ก็ยังคงเปิดเปลือยเรือนร่างอันงดงามของนางอย่างมากล้นอยู่ดี

                หลี่ลี่หลินทำได้อย่างมากที่สุดก็คือนำผ้าบางมาปิดครึ่งหน้าโดยอ้างกับอาจารย์ผู้สอนว่าเพื่อสร้างความลึกลับและกระตุ้นความอยากรู้แก่ผู้ชมให้มากขึ้น แต่ความจริงแล้วหญิงสาวเพียงไม่อยากให้ชายหนุ่มเหล่านั้นได้เห็นใบหน้าอันงดงามของนางเท่านั้น

                “การนำผ้าปิดหน้าในระหว่างการร่ายรำอาจทำให้ฝ่าบาททรงกริ้วได้ ข้าไม่อยากให้เจ้าโดนลงโทษนะหลินหลิน” อาจารย์เป็นกังวล

                “ข้าเพียงปิดไว้ช่วงหนึ่งเท่านั้น ไม่นานก็จะดึงออกเจ้าค่ะ หากฝ่าบาททรงตรัสถาม อาจารย์ก็เพียงตอบว่าเพื่อให้การแสดงลึกลับมากขึ้น ดีหรือไม่เจ้าคะ” หลี่ลี่หลินหาข้ออ้าง

                “นั่นก็แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน” สุดท้ายอาจารย์ชุ่ยเหยาก็ยินยอม

                หลี่ลี่หลินคิดว่านางจะลอบมองว่าฮ่องเต้ใส่พระทัยในการแสดงของนางหรือไม่ หากพระองค์ไม่แม้แต่ชำเลืองมอง นางก็จะแสร้งทำเป็นหลงลืมถอดผ้าปิดหน้าออก เพื่อไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดได้เห็นหน้าใบหน้าของนางตรงๆ หากอาจารย์สอบถามขึ้น นางก็เพียงตอบว่ามัวแต่จดจ่อกับการร่ายรำจนลืมไปชั่วขณะ

                เสี่ยวจูซึ่งเพิ่งเสร็จสิ้นการแสดงชุดก่อนหน้าจึงรีบวิ่งเข้ามาให้กำลังใจเพื่อนสาวเมื่อเห็นว่านางกำลังเตรียมตัวอยู่ด้านข้าง

                “หลินหลิน เจ้าต้องร่ายรำได้อย่างดีแน่นอน ไม่ต้องกังวล ข้าจะยืนส่งกำลังใจให้เจ้าอยู่ตรงนี้”

                “หลินหลิน อย่าได้สบตาผู้ใด ร่ายรำตามที่ฝึกซ้อมมาให้ดีที่สุด เพียงเท่านี้ก็ยั่วยวนจนเกินพอแล้ว”

                อาจารย์ผู้ฝึกสอนเอ่ยกำชับ ความจริงการสบตาเป็นท่วงท่าการท้าทายซึ่งเหมาะแก่การใช้ควบคู่กับการร่ายรำ เพียงแต่นางไม่อยากให้หลินหลินสบตาผิดคนจนเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้

                หลี่ลี่หลิน เตรียมถอดเสื้อซึ่งใส่คลุมเอาไว้ออก เมื่อได้ยินเสียงดนตรีดังขึ้นมา นางหลับตาตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับเหล่าเพื่อนนางรำเพื่อแสดงชุดพิเศษนี้

                เพียงหญิงสาวก้าวออกมาก็เรียกเสียงฮือฮาของชายหนุ่มทั้งหลายได้ทันที ด้วยชุดอันเปิดเผยเมื่อสวมเข้ากับเรือนร่างอันแสนเร้าใจย่อมส่งผลให้เป็นจุดดึงดูดสายตาได้ในทันที

หลี่ลี่หลินพยายามไม่ใส่ใจเสียงเหล่านั้น หญิงสาวเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆพร้อมด้วยการประสานลมหายใจเข้าออก นางโยกย้ายร่ายรำไปตามท่วงท่าที่ฝึกฝนโดยไม่สบตาผู้ใด ในช่วงแรกยังมีเพื่อนนางรำอยู่ด้านข้าง หญิงสาวจึงรู้สึกอบอุ่นใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานการแสดงก็เหลือนางเพียงผู้เดียวเพื่อยกให้หญิงสาวเป็นดาวเด่นแห่งการแสดง

                หลี่ลี่หลินตั้งใจจดจ่อกำหนดจิตให้สงบนิ่งเพียงท่วงท่าลีลาของตนเองเท่านั้น แม้จะรู้สึกว่ายิ่งโยกย้ายเสียงฮือฮาก็ยิ่งดังขึ้น หญิงสาวทำได้เพียงแสดงต่อไป ไม่สามารถหยุดยั้งหรือลดน้อยถอยลงได้แต่อย่างใด