ตอนที่หก คับแน่น (NC)

ตอนที่หก

คับแน่น

ยามนี้เมื่อมีหญิงงามมาทอดร่างอยู่เบื้องหน้า มีหรือที่เขาจะรั้งรอ ชายหนุ่มทั้งอดอยากทั้งหิวโหย ทั้งมือทั้งปากจึงกระหน่ำลงไปอย่างไม่ปรานี

                สองมือหนากอบกุมขยำขยี้คลึงเคล้นก้อนเต้าทรวงอวบอัดอย่างหนำใจจนก้อนเนื้อเปลี่ยนรูปไปมา

                “เจ้าตั้งใจสวมชุดหลอกล่อให้พวกเราจ้องมองสองเต้านี้ ยามนี้มันอยู่ในกำมือของข้าแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า” แม่ทัพหนุ่มหัวเราะอย่างสะใจ ก่อนจะก้มหน้าลงไปกัดกินอย่างรุนแรง

                ร่องรอยเขียวช้ำปรากฎขึ้นในทันทีจนหญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บ

                “โอ๊ย...”

                แต่ยามนี้แม่ทัพหนุ่มคล้ายคนบ้าคลั่งไปแล้ว เขาตะโบมขยำขยี้กายสาวอย่างดุเดือด ก่อนจะสอดมือไปแหวกสองกลีบงามพร้อมส่งนิ้วเข้าไปนำร่องอย่างรวดเร็ว

                “เหตุใดจึงคับแน่นเพียงนี้ อย่าบอกนะว่าเจ้ายังไม่เคย”

                ด้วยลีลาท่าทางอันยั่วยวนถึงเพียงนั้น ไม่แปลกที่ชายหนุ่มจะคิดว่าหญิงสาวย่อมคุ้นเคยอยู่บ้าง

                หลี่ลี่หลินรีบเอ่ยตอบอย่างละล่ำละลักด้วยหวังให้เขาอ่อนโยนต่อนางบ้าง

                “ข้ายังไม่เคย ท่านกรุณาเบาแรงด้วยเถิด”

                “อืม...เจ้าเป็นคนยั่วยวนจนข้าแทบทนไม่ไหวจำต้องเสียมารยาทต่อหน้าฮ่องเต้ ข้าคงไม่สามารถให้ตามที่เจ้าขอได้” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยตอบอย่างไม่ลังเล ก่อนจะจ่อแก่นกลางกายซึ่งขยายใหญ่โตเข้าไปกลางหว่างขาของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

                “เจ้าคงต้องอดทนสักหน่อย อีกไม่นานก็จะคุ้นชิน” เสียงเอ่ยบอกก่อนที่ชายหนุ่มจะดันท่อนแกร่งของตนเองเข้าไปทีละน้อยอย่างยากลำบาก

                “โอ๊ย...” หลี่ลี่หลินรู้สึกเจ็บร้าวจนร้องไม่ออก เหตุใดเขาจึงไม่อ่อนโยนต่อนางแม้แต่น้อย นางยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเขาอุ้มออกมาจากงานเลี้ยง เมื่อมาถึงเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงจับนางโยนลงบนเตียงแล้วกระทำย่ำยีอย่างรุนแรงถึงเพียงนี้ นี่หน่ะหรือที่อาจารย์บอกว่าคือความสุขสบาย

ยามนี้นางเจ็บปวดจนน้ำตาร่วงไหลเป็นทาง

                “ฮือ...ข้าเจ็บ...ฮือ...” หญิงสาวร้องอย่างน่าสงสาร จนชายหนุ่มจำต้องหยุดอยู่ครู่หนึ่ง

                “อีกครู่ก็ไม่เจ็บแล้ว ไม่นานเจ้าจะชอบ” ชายหนุ่มปลอบอย่างแข็งทื่อก่อนจะค่อยๆขยับให้ช้าลง ไม่นานแท่งแข็งแกร่งก็เข้าไปได้จนหมด เขาพยายามระงับใจขยับเขยื้อนเคลื่อนกายอย่างช้าๆเพื่อสร้างความคุ้นเคย จนเห็นว่าร่างหญิงงามด้านล่างเริ่มเคลิ้มไหวแล้ว จึงโยกโยนเข้าออกเร็วขึ้น

                “เจ้าช่างคับแน่นยิ่งนัก” ชายหนุ่มเอ่ยขณะกระแทกกระทั้นด้วยแรงอารมณ์ ด้วยเขาอดทนอดกลั้นมาเนิ่นนาน เพียงไม่กี่ครั้งก็เสร็จสมไปก่อนอย่างรวดเร็ว

                “ต้องโทษเจ้าที่คับแน่นจนเกินไป เอาล่ะ พวกเรามาต่อกันเถิด” แม่ทัพหนุ่มกล่าวโทษหญิงสาวก่อนจะเริ่มโยกร่างกระแทกกระทั้นต่ออย่างไม่หยุดพัก

                หลี่ลี่หลินไม่รู้ตัวว่านางเจ็บน้อยลงตั้งแต่เมื่อใด กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็พบว่ามีบางช่วงจังหวะที่รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก บางครานางถึงกับเกร็งร่างสั่นไหวไปกับเขาด้วยจนชายหนุ่มถึงกับหัวเราะออกมา

“เจ้ารู้สึกดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่”

ชายหนุ่มถามโดยไม่ต้องการคำตอบ เขาย่อมแข็งแรงสมเป็นแม่ทัพใหญ่โดยโยกร่างกระแทกกระทั้นหญิงงามได้ทั้งคืนจนนางร้องครวญครางเสียงแหบแห้งสลบไสลไปในที่สุด

                บรรดาบ่าวไพร่ในเรือนย่อมรู้ว่าเมื่อคืนมีเรื่องใดเกิดขึ้นในจวนแม่ทัพ ด้วยได้ยินเสียงร้องครางของชายหนุ่มหญิงสาวและเสียงกระแทกเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นทั้งคืน แต่พวกเขาล้วนไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับเจ้านาย เพียงทำงานของตนเองไปเท่านั้น

                แม่ทัพใหญ่ซุนหย่งเล่อออกมาสั่งให้คนเตรียมอาหารและน้ำอาบรอเอาไว้ ก่อนจะก้าวกลับเข้าห้องอย่างรวดเร็ว

                เมื่อถึงยามบ่ายพวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องครวญครางพร้อมเสียงกระแทกกระทั้นดังขึ้นอีก แม่ทัพของพวกเขาช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก โยกโยนทั้งคืนยังไม่เหน็ดเหนื่อยยังมีเรี่ยวแรงต่อได้อีกทั้งวัน

                ไม่มีบ่าวไพร่คนใดรับรู้ว่าหญิงสาวซึ่งแม่ทัพใหญ่เจ้าของจวนพามาคือผู้ใด กว่าพวกเขาจะได้ข่าวก็ย่างเข้าวันที่สองแล้วว่าฮ่องเต้พระราชทานนางรำนางหนึ่งให้กับเจ้านายของพวกเขา

                ยามนี้แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดกล้ามารบกวนแม่ทัพใหญ่ซุนหย่งเล่อด้วยเขาประกาศปิดจวนไม่รับแขก ชายหนุ่มผู้ร่วมงานเลี้ยงหลายคนล้วนอิจฉาแม่ทัพหนุ่มที่ได้ครอบครองสาวงาม พวกเขาย่อมเข้าใจได้อย่างไม่ยากว่าแม่ทัพซุนต้องการเวลาส่วนตัวอย่างยิ่ง

                หลี่ลี่หลินเป็นเพียงผู้เดียวที่จนป่านนี้ก็ยังไม่เข้าใจเรื่องใดทั้งสิ้น เหตุใดนางจึงต้องโดนแม่ทัพใหญ่นายนี้เคี่ยวกรำอย่างหนักถึงเพียงนี้ ตั้งแต่เขาแบกนางออกจากวังมา ก็กระแทกกระทั้นใส่นางไม่ได้หยุด มีพักหลับนอนไปบ้างไม่กี่ชั่วยาม เมื่อตื่นขึ้นมาก็เร่งสอดใส่โยกโยนเข้าออกราวกับเกรงนางจะหนีหายไป

                หญิงสาวมีเวลากินอาหารเพียงไม่นาน เขาก็อุ้มนางไปอาบน้ำก่อนจะเล้าโลมดื่มกินแล้วสอดใส่ต่อแม้แต่ในอ่างอาบน้ำ

                แม้จะมีความรู้สึกแปลกใหม่ที่เสียวซ่านและดีอยู่บ้าง แต่หญิงสาวก็อยากให้ชายหนุ่มได้พูดจากันดีดีบ้าง มิใช่ทำราวกับนางเป็นเพียงร่างรองรับอารมณ์สวาทของเขาเท่านั้น

                จนแล้วจนรอดสองหนุ่มสาวก็ยังไม่ได้พูดจากัน เพราะเมื่อหญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นก็พบเพียงร่างหนาซึ่งกำลังดูดกลืนเต้าทรวงอิ่มพร้อมกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงอยู่บนร่างของนางเท่านั้น

“ท่านไม่เหนื่อยหรือ หยุดพักพูดจากันก่อนได้หรือไม่” หญิงสาวเอ่ยร้องขอเสียงแหบแห้ง

“ไม่เหนื่อย ข้าต้องเร่งทำเวลา” เสียงตอบพลางหอบหายใจ

“เหตุใดต้องเร่งถึงเพียงนั้น ขอข้าพักหายใจสักหน่อยเถิด”

“หากเจ้าเหนื่อยก็หลับพักไปก่อน”

นี่นางต้องหลับไปทั้งๆที่เขายังโยกเข้าออกไม่หยุดเช่นนี้หรือ