ตอนที่สี่ ชุดอันงดงาม

ตอนที่สี่

ชุดอันงดงาม

“ชุดนี้งดงามมากเหตุใดเจ้าจึงจะขอแก้ไขเล่า หลินหลิน”

                “ข้าไม่มั่นใจเจ้าคะอาจารย์ ชุดนี้เปิดเปลือยทั้งทรวงอก และเรียวขา อีกทั้งยังไม่มีผ้าปิดช่วงหน้าท้องเลยแม้สักนิด ข้ารู้สึกว่าตนเองคล้ายจะเปลือยเรือนร่างให้เหล่าชายหนุ่มได้ชมมากจนเกินไป ข้า...เกรงว่าจะร่ายรำได้ไม่ดีหากใส่ชุดนี้เจ้าคะ” หลี่ลี่หลินพยายามอธิบาย

                “การร่ายรำที่อาจารย์สอนเจ้า หากได้โยกย้ายในชุดนี้จะยิ่งขับส่งให้เรือนร่างของเจ้างดงามยั่วยวนมากขึ้น อาจารย์สู้อุตส่าห์ร่างแบบและเจรจากับฝ่ายภูษาอยู่นานกว่าจะทำออกมาได้ตามแบบ แต่เจ้ากลับหอบชุดไปขอแก้ไข หัวหน้าฝ่ายภูษาถึงกับเดินมาบ่นกับอาจารย์จนหูชาทีเดียว” อาจารย์ผู้สอนบอกออกมา

                หลี่ลี่หลินเมื่อได้ยินว่าการกระทำของนางทำให้อาจารย์โดนต่อว่าจึงรู้สึกผิด ที่ผ่านมาหญิงสาวพยายามใช้ชีวิตอยู่ในโอวาทอย่างดี จึงเป็นที่รักของเหล่าอาจารย์และผู้คนรอบข้าง การกระทำครั้งนี้จึงนับเป็นครั้งแรกที่นางทำนอกเหนือ

                “ข้าขอโทษอาจารย์ชุ่ยเหยาเจ้าคะที่ทำให้ท่านโดนต่อว่า ข้าเพียงแต่...” หลี่ลี่หลินพยายามหาข้ออ้าง

                “เอาเถอะ ข้าเข้าใจดี เจ้าเพิ่งจะแตกเนื้อสาว ยังไม่คุ้นเคยกับการใส่ชุดเปิดเผยเช่นนี้ หากสวมใส่หลายครั้งเข้าก็คงคุ้นชินไปเอง เอาเป็นว่าข้าจะขอให้ฝ่ายภูษาเย็บปิดให้อีกสักหน่อยก็แล้วกัน” อาจารย์สาวใหญ่พยายามประนีประนอมเพื่อให้ลูกศิษย์สาวรู้สึกดีขึ้น

                “ขอบคุณอาจารย์เจ้าค่ะ ที่เข้าใจ” หลี่ลี่หลินจำต้องยินยอมแม้จะแน่ใจว่าชุดคงได้รับการแก้ไขไม่มากนัก แต่ในเมื่ออาจารย์ยอมปรับแก้ให้บ้างก็นับว่าใจดีมากแล้ว หากนางยังคงเซ้าซี้อีกคงไม่เป็นผลดี

                ด้วยการแสดงในงานเลี้ยงมีหลายชุด ดังนั้นเหล่านางรำจึงฝึกซ้อมกันอย่างขันแข็ง พวกนางสลับกันเป็นดาวเด่นในแต่ละชุดการแสดงเพื่อเปิดโอกาสให้ทุกนาง แต่การแสดงที่นับว่าโดดเด่นที่สุดย่อมเป็นชุดการแสดงของหลี่ลี่หลิน

                อาจารย์สาวใหญ่เข้มงวดกับท่วงท่าลีลาของหญิงสาวอย่างมาก จนถึงวันสุดท้ายก็ยังไม่ยอมปล่อยให้นางได้พักผ่อน ยังคงเข้มงวดกับสาวน้อยเพื่อให้ปลดปล่อยลีลายั่วยวนออกมาให้ได้ดั่งใจ

                “เจ้าต้องเคลื่อนย้ายให้เชื่องช้ากว่านี้ ยามเยื้องย่างยกเรียวขาค้างเอาไว้ บิดกายให้ได้จังหวะ น่าน..เช่นนั้นแหละ” อาจารย์สาวใหญ่ใส่ใจในทุกลีลาจนหลี่ลี่หลินรู้สึกเมื่อยล้าอย่างมาก

                “เจ้าต้องก้มลงให้มากกว่านี้” อาจารย์ชุ่นเหยาลุกขึ้นมาจับตัวหญิงสาวกดลงไปอย่างที่ต้องการ

                “หากก้มมากถึงเพียงนั้น ข้าเกรงว่าชุดที่สวมใส่จะไม่สามารถโอบอุ้มเต้าทรวงเอาไว้ได้นะเจ้าคะ” หลี่ลี่หลินพยายามประท้วง

                “โอบอุ้มมิได้ย่อมดียิ่ง เจ้ามีทรวงอกสวยงามมากนะหลินหลิน หากให้ผู้อื่นได้เห็นส่วนโดดเด่นของเจ้าบ้าง ย่อมได้เปรียบกว่าหญิงอื่นมากนัก” อาจารย์ผู้สอนกลับยุแยงให้หญิงสาวใช้ข้อเด่นของตนเองให้เป็นประโยชน์

                เพียงแค่โยกย้ายร่ายรำตามท่วงท่าของอาจารย์ก็เขินอายจนแทบก้าวขาไม่ออกแล้ว หากให้นางก้มลงจนเต้าทรวงล้นทะลักออกมา แล้วนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด

                หลี่ลี่หลินย่อมคิดได้เพียงในใจเท่านั้น เบื้องหน้าก็ยังต้องทำตามคำสอนของอาจารย์อยู่ดี เมื่อฝึกซ้อมจนเหนื่อยล้าเต็มทน จึงแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันรุ่งขึ้น

               

งานฉลองในวังหลวงเริ่มขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ด้วยเป็นการเฉลิมฉลองการชนะศึกแห่งแว่นแคว้น ขุนนางทั้งบุ๋นทั้งบู๋จึงมารวมตัวกันจนล้นหลาม เหล่าเชื้อพระวงศ์ล้วนเข้าร่วมงานอย่างคึกคัก เสียงพูดคุยเจรจาดังขึ้นจนฟังไม่ได้ศัพท์ สุราอาหารถูกยกเข้าไปไม่ขาดสาย

นางกำนัลและขันทีเกือบทั้งหมดล้วนรวมตัวกันอยู่ที่นี่ รวมทั้งคนของสำนักสังคีตหลวงซึ่งต้องจัดเตรียมการแสดงเพื่อสร้างความรื่นรมย์ให้แก่ผู้คนในงาน ในช่วงแรกของงานยังเป็นเพียงการบรรเลงดนตรีเพื่อเคล้าคลอกับเสียงของการพูดคุย รออีกสักพักจึงจะเป็นการขับร้องเพลงสลับกับการร่ายรำ

“ข้าตื่นเต้นจนมือเย็นไปหมดแล้ว หลินหลินเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เสี่ยวจูเดินวนไปวนมาไม่หยุด

“ข้าก็ตื่นเต้นมาก มือเท้าเกร็งชาจนแทบยืนไม่อยู่แล้ว” หลี่ลี่หลินเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน ด้วยครั้งนี้จะเป็นการแสดงต่อหน้าฮ่องเต้และเหล่าเชื้อพระวงศ์เป็นครั้งแรก แม้ที่ผ่านมานางจะเคยแสดงมาบ้างแต่เป็นการแสดงต่อหน้าสนมเล็กๆโดยมีผู้ชมเพียงไม่กี่คน แต่คราวนี้เหล่านางรำต้องร่ายรำเบื้องหน้าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย โดยมีผู้ชมล้นหลาม หญิงสาวเหล่านี้จึงย่อมตื่นเต้นและสั่นเกร็งอยู่บ้าง

“พวกเจ้าใจเย็นๆ สงบสติอารมณ์กันสักหน่อย อย่าตื่นเต้นจนผิดพลาดไป แม้ผู้ชมจะมากนัก แต่พวกเจ้าเองก็ฝึกซ้อมมาอย่างดี ย่อมสามารถทำได้อย่างแน่นอน เข้าใจหรือไม่” อาจารย์ผู้ฝึกสอนเดินมาให้กำลังใจเหล่าศิษย์นางรำทั้งหลายที่ยืนสั่นมือเท้าเย็นกันอย่างถ้วนทั่วทุกตัวคน

หลี่ลี่หลินพยายามตั้งสติก่อนจะนำการกำหนดลมหายใจเข้าออกช้าๆมาช่วยให้จิตใจสงบ เยือกเย็น และผ่อนคลาย เพียงครู่หญิงสาวก็รู้สึกลดอาการกระสับกระส่ายลง นางจดจ่อสมาธิอยู่กับการร่ายรำเท่านั้นโดยไม่ใส่ใจผู้คนหรือเสียงอึกทึกใดใด

ไม่นานก็มีเสียงประกาศการเสด็จของเชื้อพระวงศ์คนสำคัญอย่างต่อเนื่องจนมาถึงฮ่องเต้และฮองเฮา หลังจากนั้นจึงได้เริ่มการเฉลิมฉลองอย่างแท้จริง

การแสดงชุดต่างๆถูกส่งออกไปทีละชุด ส่วนพักของนักแสดงด้านหลังชุลมุนวุ่นวายอย่างมาก ด้วยทุกผู้คนต่างต้องเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าและเตรียมตัวสำหรับการแสดงชุดต่อไป อาจารย์สาวใหญ่วิ่งเข้าวิ่งออกไม่ได้หยุด เมื่อการแสดงชุดก่อนหน้าจบลงและเดินกลับเข้ามา นางก็ต้องจัดนางรำชุดถัดไปให้เร่งเดินออกไปเตรียมการแสดง