Home / รักโบราณ / แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า / บทที่ 3 ร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋

Share

บทที่ 3 ร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋

last update publish date: 2026-07-03 10:57:57

เฉินอวี้หลานในชุดกระโปรงยาวสีชมพูกลีบบัวทับด้วยเสื้อคลุมไหล่ผ้าโปร่งปักลายเมฆา ก้าวเท้าออกจากเรือนโม่หลิงของนางด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ในทุกสิ่งรอบตัวที่ได้เห็น

แม้ว่าในเรือนนอนที่นางจะเพิ่งตื่นขึ้นมานั้น อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของสนหอมและน้ำหมึก ก็พอจะให้นางคาดเดาได้แล้วว่าเหวินจือเวย... ร่างคุณหนูน้อยวัยสิบห้าปีที่เพิ่งจะผ่านพิธีปักปิ่นมานั้น น่าจะเป็นคุณหนูเหวินแห่งร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋

แต่สิ่งที่ทำให้เฉินอวี้หลานตกตะลึงคือเมื่อก้าวเท้าออกจากเรือนโม่หลิง ก็ได้เจอกับเขตจวนอาศัยส่วนตัวที่เงียบสงบ เรือนหลักของท่านพ่อและท่านแม่ตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลางล้อมรอบด้วยเรือนปีกของนางและพี่ชาย

สิ่งที่ตระกูลเหวินภาคภูมิใจที่สุดไม่ใช่สวนดอกไม้ล้ำค่า แต่เป็นลานประดิษฐ์อักษรใจกลางจวน ที่ซึ่งมีเรือนไม้แยกส่วนออกไปสำหรับการผสมหมึกและออกแบบกระดาษ

เสียงน้ำจากรางไม้ไผ่ที่ไหลลงสู่ถังหินสำหรับล้างพู่กันดังประสานไปกับเสียงตำสมุนไพรและเครื่องหอมที่ใช้ผสมในเนื้อหมึก กลิ่นหอมของสนไหม้และพิมเสนจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงการทำงานหนักและรังสรรค์เครื่องเขียนใหม่ ๆ ออกมา

ซึ่งเฉินอวี้หลานทำความเข้าใจบรรยากาศเหล่านี้ผ่านการบรรยายจากเสียงสวรรค์ที่ดังขึ้นในใจของนาง จนนางเริ่มเกิดความคุ้นเคย

“คุณหนู วันนี้ท่านงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ” รั่วอิ๋น สาวใช้คนสนิทที่เดินตามมาชมด้วยรอยยิ้ม “งานเลี้ยงฉลองของคุณหนูเฉินวันนี้ ท่านจะต้องเป็นที่จับตามองที่สุดแน่เจ้าค่ะ”

เฉินอวี้หลานยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับเย็นเยียบ ไม่ได้โต้ตอบสิ่งใดกลับไป

ในระหว่างที่นางกำลังแต่งตัว เฉินอวี้หลานก็ได้ทบทวนเหตุการณ์ช่วงสองปีนั้นที่เคยเกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้วอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่พวกนางได้หมั้นหมายกันแล้ว ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งท่านพ่อได้ลอบเจรจากับขุนนางกังฉินของแคว้นต้าหมิง เพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กันอย่างลับ ๆ จนได้แคว้นต้าหมิงมาอยู่ใต้อาณัติของแคว้นต้าถังได้สำเร็จ โดยที่ไม่เสียทหารแม้เพียงนายเดียว

เฉินอวี้หลานที่ลุ่มหลงในความรักก็ได้คุกเข่าอ้อนวอน ขอให้ท่านพ่อทูลต่อฝ่าบาทว่าเป็นความดีความชอบของหลงจื่อซวน ทั้ง ๆ ที่ไอ้สุนัขสารเลวนั่นมิได้ทำสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย!

นึกแล้วก็น่าโมโหนัก! โมโหจนอยากจะวิ่งไปตบหน้าตนเองในตอนนี้ที่จวนเจิ้นกั๋วกงเสียจริง!

เหตุใดยามนั้น ข้าจึงเห็นตาปลาเน่าเป็นไข่มุกล้ำค่าไปเสียได้!?

ฮึ่ย! ว่าแล้วก็โมโห!

ใบหน้าเล็ก ๆ บึ้งตึงในขณะที่ก้าวเดินผ่านระเบียงทางเดินคดเคี้ยวที่เชื่อมต่อระหว่างส่วนพักอาศัยกับตัวอาคารร้านค้า ยิ่งเข้าใกล้เขตหน้าร้าน กลิ่นอายของกระดาษและน้ำหมึกก็ยิ่งเข้มข้นชัดเจนมากขึ้น

จนกระทั่งบานประตูหนาหนักที่กั้นระหว่างหลังบ้านและหน้าร้านถูกเปิดออก ทัศนียภาพของร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ ชั้นที่หนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา

เหวินฮุ่ยเหอ ซึ่งเป็นทายาทตระกูลพ่อค้าได้แต่งงานกับโม่อวิ๋นหย่า ทายาทตระกูลโรงงานกระดาษและน้ำหมึก จึงได้ตัดสินใจเปิดร้านเครื่องเขียนภายใต้ชื่อร้านเหวินโม่ไจ๋ ซึ่งเป็นการรวมชื่อสองตระกูลเข้าไว้ด้วยกัน

ด้วยความเชี่ยวชาญทางการค้าของเหวินฮุ่ยเหอและเส้นสายทางด้านกิจการของโม่อวิ๋นหย่า จึงผลักดันให้ร้านเหวินโม่ไจ๋กลายเป็นศูนย์รวมเครื่องเขียนที่ครบครันที่สุดในแคว้นต้าถัง

ตามความคิดของเหวินฮุ่ยเหอ บิดาของนางสร้างร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ภายในอาคารไม้แกะสลักสูงสามชั้น โดดเด่นสะดุดตา ตั้งอยู่บนถนนสายหลักของเมืองหลวง ซึ่งมีการออกแบบแผนผังร้านค้าอย่างชาญฉลาด

ในชั้นที่หนึ่งเป็นส่วนจัดจำหน่ายสี่อัญมณีแห่งห้องหนังสือ ได้แก่ พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกไว้อย่างครบครัน จึงออกแบบให้โปร่งโล่ง เพดานสูงประดับด้วยโคมไฟกระดาษฉลุลายวิจิตรที่ส่งแสงนวลตา

พื้นที่กว้างขวางถูกแบ่งเป็นสัดส่วนอย่างเหมาะสม และจุดที่สะดุดตาที่สุดคือบริเวณโต๊ะทดลอง ซึ่งเป็นโต๊ะหินยาวขนาดใหญ่ที่มีบัณฑิตยากจนและเด็กน้อยกำลังยืนเรียงราย

พวกเขาใช้พู่กันจุ่มน้ำสะอาดแล้วบรรจงตวัดอักษรลงบนผืนผ้าเขียนที่ทางร้านจัดเตรียมไว้ เมื่อน้ำระเหยไป ตัวอักษรก็เลือนหาย เปิดโอกาสให้คนถัดไปได้ฝึกปรือฝีมือ โดยไม่ต้องเสียเงินซื้อน้ำหมึกราคาแพง

“อา... กระดาษของร้านเหวินโม่ไจ๋นี่ ช่างนุ่มนวลเหลือเกิน แม้ราคาจะถูกแต่กลับไม่ซึมเลอะเทอะเลยสักนิด” เสียงบัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งรำพึง ขณะลูบไล้แผ่นกระดาษบนชั้นวางขายที่เรียงรายตามระดับราคา

เฉินอวี้หลานหยุดยืนมองภาพความคึกคักนั้นด้วยหัวใจที่พองโต ร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋นับว่าเป็นโลกอีกใบที่นางไม่เคยเห็นและได้สัมผัส เป็นบรรยากาศที่หอมกรุ่นไปด้วยความเงียบสงบ แตกต่างจากจวนเจิ้นกั๋วกงเป็นยิ่งนัก

กลิ่นกระดาษและน้ำหมึกมาแทนที่กลิ่นโลหะศาสตราวุธ เสียงสนทนาแลกเปลี่ยนความรู้แผ่วเบาอย่างบัณฑิตแทนที่เสียงตะโกนเข้มแข็งตอบรับคำสั่งทางการทหารอย่างแม่ทัพ

นางไม่ได้บอกว่าที่จวนเจิ้นกั๋วกงอึกทึกครึกโครม...

แต่ที่ร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋กลับเป็นบรรยากาศผ่อนคลายที่หาได้ยากยิ่งของนาง ส่วนลึกของใจนึกลิงโลดที่นางได้มาเกิดในร่างนี้ เพราะจวบจนวันนี้ เฉินอวี้หลานก็เชื่อว่ายังไม่ผู้ใดล่วงรู้ว่าบุตรสาวสายตรงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่เฉินจะชื่นชอบการเขียนอักษรอ่านบทกวีด้วยเช่นกัน!

ด้วยจวนเจิ้นกั๋วกงเป็นตระกูลแม่ทัพมาหลายสิบปี บุตรหลานทุกคนไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชายล้วนแต่ต้องฝึกฝนตนเองในลานฝึกและสนามรบร่วมกับทหารของกองทัพด้วยกันทั้งสิ้น

ฝ่ามือของเฉินอวี้หลานจึงหยาบกร้านแตกต่างจากบรรดาคุณหนูในเมืองหลวงเป็นยิ่งนัก ซึ่งความแตกต่างนี้เองที่เกิดเป็นปมด้อยในใจของนาง ครั้นยามที่หลงจื่อซวนหมายจะจับมือของนาง นางจึงชักมือหนีด้วยความอับอายอยู่ร่ำไป...

“เวยเวย... มาแล้วหรือลูก?”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 150 แม่สื่อของเขา (จบ)

    ภายในรถม้าคันใหญ่ของจวนมู่อ๋องที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้ากลับสู่จวนที่พัก บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความเงียบสงบแสนหวาน ละอองแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นสายรำไรหลงมู่เฉินเอนกายพิงเบาะนุ่มพลางสอดลำแขนแกร่งโอบกอดร่างระหงของเฉินอวี้หลานเอาไว้แนบอก ฝ่ามือหนาคอยลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการปลอบประโลมความกังวลสุดท้ายให้เหือดหายไปจากใจของนางชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าเนียนใสที่พิงอยู่กับอกตนเอง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล “เป็นอย่างไรบ้าง... ตอนนี้สบายใจขึ้นบ้างแล้วใช่หรือไม่?”เฉินอวี้หลานขยับกายซุกเข้าหาไออุ่นจากแผงอกกว้างให้แน่นขึ้น พลางพยักหน้ารับน้อย ๆ ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข“เพคะ... สบายใจขึ้นมากแล้ว หม่อมฉันเกิดมาสองชาติภพ ผ่านเรื่องราวขมขื่นมามากมาย ยามนี้ หม่อมฉันถึงได้ตระหนักรู้ว่าสิ่งที่มนุษย์เราต้องการแท้จริงแล้วไม่ได้มากมายใหญ่โตอันใดเลย ขอเพียงมีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ มีข้าวอุ่น ๆ ให้กินอิ่มท้อง มีคนที่รักอยู่เคียงข้าง และมีความสุขสงบในทุก ๆ วันที่ตื่นลืมตาขึ้นม

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 149 ความสงบสุข

    เมื่อได้ฟังดังนั้น เฉินอวี้หลานก็ขยับยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยเสนอความคิดเห็นออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ในเมื่อทุกแคว้นล้วนตียาก และต่างมีตระกูลแม่ทัพเสาหลักคอยปกป้อง แล้วเหตุใดพวกเราไม่เปลี่ยนจากการทำสงคราม มาเป็นการจับมือร่วมกันเล่าเจ้าคะ?” เฉินอวี้หลานพูดต่อ “การลงนามเป็นพันธมิตรข้ามแคว้น ร่วมเปิดด่านทำการค้าขายรุ่งเรืองร่วมกัน มิต้องมีผู้ใดต้องสูญเสียคนในครอบครัว เลือดไม่ต้องหลั่งลงแผ่นดิน ดีกว่าต้องมากระหายสงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุด”เฉินสงหยวนได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มละมุน แววตาเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและเห็นด้วย ชายชราเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกซึ้ง“หลานเอ๋อร์... เจ้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว คนทุกคนที่ก้าวเท้าเข้าสู่สมรภูมิ ล้วนมีบิดามารดา มีภรรยาและลูกน้อยรอคอยอยู่ที่บ้านทั้งสิ้น เหตุใดต้องเอาชีวิตอันมีค่ามาทิ้งขว้างในสงครามที่ไร้ประโยชน์ด้วยเล่า?”“แต่ทว่า... ฮ่องเต้ผู้ครองแว่นแคว้นแต่ละยุคสมัยล้วนแต่มีความทะเยอทะยาน อยากขยายแผ่นดิน เพื่อครอบครองใต้หล้า ทว่าค

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 148 สงครามช่างยากเย็น

    ตกค่ำวันนั้น เฉินอวี้หลานก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวกับการติดต่อลับกับแคว้นต้าถังในอดีตชาติให้หลงมู่เฉินฟังจนหมดสิ้น หลังจากที่มู่อ๋องได้รับรู้ถึงลางหายนะที่อาจจะเกิดขึ้น ก็มิได้นิ่งนอนใจ ตัดสินใจว่าเช้าวันรุ่งขึ้นจะไปหาเฉินสงหยวนที่จวนเฉินต้าเจียงจวิน เพื่อหาทางสืบทราบความจริงบรรยากาศภายในห้องหนังสือของแม่ทัพใหญ่เฉินอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของตำราพิชัยสงครามและแผนที่ของแคว้นต่าง ๆ ยามนี้ในห้องมีเพียงเฉินสงหยวน เฉินอี้เฟยหลงมู่เฉิน และเฉินอวี้หลานนั่งกันอยู่เฉินอวี้หลานลอบสบตากับสามีแวบหนึ่งเพื่อส่งสัญญาณ ก่อนที่นางจะแสร้งทำเป็นรินชาให้บิดาและพี่ชายเพื่อเปิดบทสนทนาอย่างเรียบเรื่อย มิให้ดูมีพิรุธจนเกินไป“ท่านพ่อ พี่ชายใหญ่... ยามนี้สถานการณ์บ้านเมืองภายนอกและตามแนวชายแดนเป็นอย่างไรบ้างรึเจ้าคะ? ตามชายแดนมีปัญหาอันใดบ้างหรือไม่? หากเหล่าทหารต้องการสิ่งใด ข้าและท่านพี่จะได้จัดหาไว้ให้”เฉินอวี้หลานหยิบยกปัญหาของทหารชายแดนขึ้นมาสอบถาม ด้วยถ้าหากเกิดสงคราม ย่อมมีสิ่งที่ทางราชสำนักจำต้องเร่งจัดเตรียม ไม่ว่าจะเป็นเสบียงหรืออาวุธทั้งหลาย ดังนั้น

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 147 ยาพิษที่รอเวลา

    “หากไม่เห็นด้วย องค์หญิงแปดคงจะไม่ได้เสด็จมาที่นี่ง่ายดายถึงเพียงนี้” เหวินจือเวยบอก “เพราะนี่มิใช่ครั้งแรกที่นางมา ดังนั้น การที่องค์หญิงแปดเสด็จมาคลุกคลีอยู่ที่นี่บ่อยครั้งเช่นนี้ มีหรือที่ซูกุ้ยเฟยจะไม่ทราบ หากพระนางคิดจะห้ามปรามคงสั่งกักบริเวณองค์หญิงไปนานแล้ว การที่ทรงนิ่งเฉยย่อมแปลว่าทรงเปิดทางให้ดูเชิง”คำพูดของสหายทำให้เฉินอวี้หลานนิ่งเงียบไป นางครุ่นคิดตามสายตาพลางพยักหน้าเห็นด้วย ด้วยประสบการณ์ในชาติก่อนที่นางต้องลงสนามชิงอำนาจกับหลงมู่เฉิน ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ก็นับว่านางได้บทเรียนกลับมาไม่น้อยเชียวล่ะ!“หากคิดตามที่เจ้าว่า... ในแง่ของอำนาจแล้ว พี่ชายของเจ้าสอบได้ถึงตำแหน่งจอหงวน ถือเป็นบัณฑิตชั้นสูงที่ฝ่าบาททรงยอมรับและยกย่องมิใช่พ่อค้าธรรมดาอีกต่อไป แถมยามนี้ฝ่าบาทยังทรงโปรดปรานเรื่องเครื่องทดน้ำนั่นอีก มิหนำซ้ำตระกูลเหวินของเจ้าก็นับว่าเป็นพ่อค้าร้านเครื่องเขียนอันดับหนึ่งของแคว้นร่ำรวยเงินทอง”“หากได้เกี่ยวดองกันจริง ๆ พี่ชายเจ้าย่อมกลายเป็นฐานอำนาจฝ่ายบุ๋นที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังให้มู่อ๋องในราชสำนัก เพราะยาม

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 146 รับเขยแต่งเข้า

    หลังจากที่เห็นสวามีเข้าไปแทรกกายขวางคอเช่นนั้นแล้ว เหวินจือเวยจึงฉวยโอกาสนี้จูงมือพาเฉินอวี้หลานเดินไปที่เรือนไม้แยกใกล้ ๆ ซึ่งเป็นเรือนที่ทั้งสองคุ้นเคยเป็นอย่างดี ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเนื้อไม้ น้ำมันขัดเงา และเศษแร่ต่าง ๆบนโต๊ะทำงานตัวยาวเต็มไปด้วยเครื่องมือช่างขนาดเล็ก แผ่นกระดาษร่างแบบแปลนยุ่งเหยิง และวัตถุทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกะทัดรัดชิ้นหนึ่งที่เหวินจือเวยกำลังหยิบจับประกอบชิ้นส่วนอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีเฉินอวี้หลานทรุดกายลงนั่งเคียงข้าง คอยเฝ้ามองดูการทำงานอันแคล่วคล่องของสหายด้วยความสนใจ“เวยเวยกำลังทำสิ่งใดอยู่รึ?” เฉินอวี้หลานเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองวัตถุไม้เนื้อแข็งสลักลายงดงามในมือของสหาย “หน้าตาแปลกประหลาดยิ่งนัก”เหวินจือเวยไม่ได้วางมือจากอุปกรณ์ในมือ นางขยับหมุนสลักขนาดเล็กพลางระบายยิ้มภาคภูมิใจ “สิ่งนี้เรียกว่าชุดกล่องพกพาหมื่นลี้อย่างไรเล่า หลานหลาน”“เมื่อหลายวันก่อน ข้าได้ยินพวกบัณฑิตและนักเดินทางบ่นกันว่ายามที่ต้องออกเดินทางไปไหนมาไหน หากคิดจะเขียนบทกวียามที่กำลังชมธรรมชาติ ก็ต้องมานั่งฝนหมึก กว่าจะได้เขียนบทกวี อารมณ์ก็แตกกระเจิงหมดแล้ว”“ไม่เพียงเท่านี

  • แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า   บทที่ 145 ก้างขวางคอ

    “หว่านหว่าน!”หลงมู่เฉินตวาดเรียกน้องสาวอย่างดุดัน ทำให้หลงซือหว่านและเหวินโหย่วปินที่กำลังเพ่งสมาธิแน่วแน่อยู่กับชิ้นส่วนกลไกถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจหลงซือหว่านที่กำลังประคองแกนฟันเฟืองทองเหลืองชิ้นสำคัญพลันกระตุกวูบ ส่งผลให้กลไกค้ำยันที่ยังประกอบไม่เสร็จสมบูรณ์พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา เสียงไม้ไผ่หักแกรกและเศษเฟืองหลุดกระจายเกลื่อนโต๊ะหินอ่อนในพริบตาเดียว“เสด็จพี่ห้า!” หลงซือหว่านหันขวับมามองตัวการด้วยตาเขียวปั๊ด นางลุกขึ้นยืนกอดอกพ่นลมหายใจออกทางจมูกฟืดฟาดแล้วโวยวายใส่พี่ชายร่วมอุทรทันควันอย่างไม่ไว้หน้า“ท่านจะส่งเสียงเรียกเสียงดังทำไม ดูเอาเถิด ตัวฟันเฟืองรับแรงดันน้ำกำลังจะเข้าที่อยู่แล้วเชียว! พอท่านตะโกน มือของข้าเลยพลั้งทำแกนเพลารับน้ำหนักหักสะบั้นไปด้วยเลย! สุดท้าย พวกข้าก็ต้องมาเริ่มใหม่ทั้งหมด ยุ่งไม่เข้าเรื่องเลย!”หลงมู่เฉิน “…”นี่เจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่ชายอยู่หรือไม่? พูดฉอด ๆ ไม่เปิดโอกาสให้ข้าบ้างเลย!หลงซือหว่านสะบัดหน้าหนีเมินสายตาขุ่นเคืองของพี่ชายขี้หวงไป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status