บทที่6 แสร้งเป็นมิตรที่จริงใจ

ใครจะไปคาดคิดว่าคำพูดต่อมาของนาง จะทำให้เขากลับสู่ความจริงอย่างโหดร้าย "ถ้าฝ่าบาทเป็นอะไรไป ทรัพย์สินที่เหลืออยู่ก็ต้องขายให้ข้ามิใช่หรือ? เช่นนั้นคงต้องเจรจากับฮ่องเต้เสียหน่อย"

"ท่านหญิง ช่วยจริงจังหน่อยได้หรือไม่ขอรับ!"

"อ่า รู้แล้ว ข้าจะไปดูสักหน่อยแล้วกัน?" เสิ่นอวี้เจามองเขาด้วยแววตาดูถูก "ดูเจ้าเถอะ ไม่มีอนาคตเลยจริงๆ ทั้งวันเอาแต่ทำให้ข้าขายหน้า แล้วข้าจะหาใครมาเป็นคู่ให้เจ้าในเบื้องหน้าได้อย่างไร?"

"..." นี่มันความผิดเขาหรือ?!

เจียงเฉินอยากจะอธิบายให้กระจ่างนัก อยากบอกว่านับว่ายังโชคดี ที่เขายอมใช้หัวใจและจิตวิญญาณ ทำหน้าที่องครักษ์ที่ดีให้นาง ไม่เช่นนั้นคงไม่มีใครทนกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของนางได้ แต่เมื่อสัมผัสตั๋วเงินหอมหวาน ในที่สุดเขาก็กล้ำกลืนอดทนต่อไป

ยังมีเวลาอีกยาวนานที่เขาต้องทนรับความอัปยศนี้

เสิ่นอวี้เจาเดินไปที่หน้าห้องของฉู่มู่ฉือ พลางหาวระหว่างทาง และทันเห็นสาวใช้คนหนึ่ง กำลังถือชามข้าวต้มขาวเดินมาแต่ไกล นางโบกมือเรียกก่อนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ฝ่าบาทเป็นอะไรหรือ?"

สาวใช้มองนางด้วยความประหม่า และเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "กระเพาะของฝ่าบาทไม่ค่อยดีตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ไม่สามารถเสวยอาหารรสเผ็ดได้ ไม่เช่นนั้นจะทรงปวดท้อง ยามที่ฝ่าบาททรงปวดท้อง พวกหม่อมฉันกลับไม่ได้อยู่รับใช้ แม้แต่ชามข้าวต้มก็ยังไม่ได้ยกไปถวาย"

"เช่นนั้นหรือ? ฝ่าบาทยังไม่หายจากอาการนั้นอีก?"

"เพราะฝ่าบาททรงมีอารมณ์ร้อนเหลือเกิน พวกหม่อมฉันจึงกลัว..." กลัวว่าจะโชคร้ายหากพลาดพลั้งแม้แต่นิดเดียว

เสิ่นอวี้เจากล่าวเสียงเรียบ "อ่า" และไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ เพียงยื่นมือออกไปรับชามข้าวต้มและถ้วยยา "ข้าจะนำไปให้เอง พวกเจ้ากลับไปพักเถิด"

สาวใช้ดูเหมือนจะได้รับการปลดปล่อย รีบโค้งคำนับลึกและหันหลังกลับวิ่งหนีไปทันที แสดงให้เห็นว่ารัชทายาท ได้ทิ้งร่องรอยความหวาดกลัวในใจผู้คนไว้มากมายเพียงใด

เสิ่นอวี้เจายืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจไม่เคาะประตู แต่เตะประตูเข้าไปในห้องแทน

นางกับฉู่มู่ฉือพูดจากันด้วยคำสุภาพเสมอ เช่น “ฝ่าบาท” “ท่านหญิงเสิ่น” แต่ในความเป็นจริง หากต้องทำร้ายกันก็จะลงมือทันทีโดยไม่ลังเล การแสร้งเป็นมิตรดูเหมือนจะยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ดูไม่ลงรอยหนักขึ้น

“ฝ่าบาท หม่อมฉันนำอาหารมื้อดึกมาถวาย” นางหยุดเล็กน้อยก่อนจะเสริม “ในข้าวต้มไม่มีพริก”

“ท่านหญิงเสิ่นนี่ช่างเป็นคนใกล้ชิดที่เข้าใจข้าจริงๆ แม้ดึกดื่นยังไม่ลืมดูแลสุขภาพของข้า”

เสิ่นอวี้เจาลอบสบถในใจ “ทั้งครอบครัวของฝ่าบาท คงจะเป็นพวกช่างประจบเช่นนี้สินะ” นางคิดว่าคนตรงหน้ายังเล่นล้อเลียนได้ คงไม่ได้ปวดท้องอะไรมาก

แต่ความจริงก็แสดงให้เห็นว่านางคิดผิด เมื่อเห็นฉู่มู่ฉือนั่งพิงเตียง ใบหน้าซีดขาวจนเสื้อซับในเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ นางจึงค่อยตระหนักว่าคนผู้นี้เจ็บหนักจริงๆ

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าองค์รัชทายาท มีรสนิยมการเสวยที่แปลกประหลาดเช่นนี้ แต่เอาเถอะ ที่ผ่านมานางก็ไม่เคยใส่ใจเรื่องส่วนตัวของเขาอยู่แล้ว ด้วยความเป็นสตรีที่ยังคงมีจิตใจเมตตาเล็กน้อย เสิ่นอวี้เจาจึงรู้สึกผิดเล็กหน่อยๆ ในตอนนี้นางวางสีหน้าจริงจังพลางยื่นชามข้าวต้มให้

“ฝ่าบาท เสวยข้าวต้มและดื่มยา”

“ไม่”

“…”

ดวงตาหงส์ของฉู่มู่ฉือหรี่ลงอย่างเกียจคร้าน น้ำเสียงของเขาฟังดูแฝงความขี้เล่น “แต่หากเจ้าป้อนให้ด้วยมือ ข้าก็อาจจะพิจารณาอีกที”

เสิ่นอวี้เจาตอบกลับด้วยความจริงจัง “ดูเหมือนว่าอาการของฝ่าบาท จะไม่ได้ร้ายแรงเท่าไหร่ เช่นนั้นหม่อมฉันคงต้องลากลับไปพักผ่อนแล้ว คืนนี้ยังอีกยาวไกล หม่อมฉันยังอยากนอนให้เต็มอิ่ม”

“ท่านหญิงเสิ่นมีใจจะทอดทิ้งข้าจริงหรือ? เตียงของข้าก็ใหญ่พอสำหรับเราสองคน ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำอะไร เพียงอยากเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างกัน เพราะการได้พบกันอย่าง ‘เปิดเปลือย’ เป็นก้าวแรกของการเปิดใจ”

“เปิดเปลือย” นี่มันอะไรกัน? คำพูดนี้ควรจะหมายถึงแค่สิ่งที่ได้ยินใช่หรือไม่?

เสิ่นอวี้เจามองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะกดลงบนท้องของฉู่มู่ฉืออย่างแรง แน่นอนว่าเขาร้องครวญครางทันที งอตัวเข้าหากัน ความเกียจคร้านและขี้เล่นเมื่อครู่หายไปในพริบตา

“ฝ่าบาท หากปวดมากเช่นนี้อย่าฝืนเลย หม่อมฉันแนะนำว่าให้เสวยข้าวต้มแล้วดื่มยาเสียก่อนจะดีกว่า ฝ่าบาทจะเสวยหรือไม่? หรือจะให้หม่อมฉันต้องใช้วิธีพิเศษ?” นางพูดอย่างเยือกเย็นและแฝงความข่มขู่

ฉู่มู่ฉือเหมือนจะอยากเถียงอีกสองสามคำ แต่ทันใดนั้นช้อนข้าวต้มก็ถูกยัดเข้าปากเขา จนแทบสำลัก

เสิ่นอวี้เจายังรักษาสีหน้าไร้ความรู้สึกไว้เหมือนเดิม ค่อยๆ ป้อนข้าวต้มทีละคำ “เสวยเถิดฝ่าบาท จะได้ฟื้นตัวเร็วๆ อีกไม่กี่วันหม่อมฉันต้องหาคู่ที่เหมาะสมสำหรับพระองค์ ต้องเป็นพระชายาที่ทั้งงดงามและเก่งกาจ แถมยังทำอาหารเป็น...อ้อ หม่อมฉันคงต้องไปดูดวงชะตานางด้วย จะได้มั่นใจว่านางจะไม่ตายทันทีหลังอภิเษก”

ทันทีที่พูดจบ ฉู่มู่ฉือคว้าช้อนแล้วแทงเข้าไปในปากของเสิ่นอวี้เจาแทน พลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ขอบคุณน้ำใจจากเจ้านัก”

เสิ่นอวี้เจารู้สึกเหมือนหัวระเบิด ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในใจ ช้อนนี้…เมื่อครู่มันเพิ่งเปื้อนน้ำลายของเขาใช่หรือไม่? นางใช้ชาล้างปากทั้งวันทั้งคืน รู้สึกเหมือนตนเองเสียเปรียบหนัก ปากของนางแตะช้อนที่เขาใช้ นี่ไม่เท่ากับว่าเสีย “จูบแรก” ไปครึ่งหนึ่งแล้วหรือ?

แต่จูบแรกของนาง นางเตรียมไว้สำหรับองค์ชายห้าต่างหาก!

ถูกจูบทางอ้อมไม่รู้ตัววว กัดกันยังไงก่อนน ไท่จื่ออ่อยขนาดนี้ หวังอะไรรึเปล่านะ