บทที่ 3 ดวงใจของแม่

“ทำไมป่านนี้ฟางเสียงยังไม่มาช่วยจัดสำรับอีกนะ” เสียงบ่นพึมพำของเหมยเซียง ผู้เป็นแม่ของฟางเสียงดังขึ้น

“เดี๋ยวข้าช่วยเอง” เสี่ยวหลิว เพื่อนสนิทของฟางเสียงกล่าว

“น่าแปลกใจยิ่งนัก ปกติแล้ว ฟางเสียงไม่เคยมาช่วยข้าช้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว” เหมยเซียงพูดเสริม

“ข้าก็ไม่เห็นนางตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว เดินไปเคาะประตูห้องก็ไม่มีเสียงตอบรับ” เสี่ยวหลิวเสริม

“อาเสียง เจ้าอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ารึป่าว?” เสียงของเหมยเซียงเริ่มสั่นเครือ ราวกับว่าสามารถคาดเดาเรื่องร้ายๆที่อาจจะเกิดกับลูกสาวของตนเองได้ ตามสัญชาตญาณของความเป็นแม่

เสี่ยวหลิวได้ยินดังนั้นก็เงียบไป เพราะนางเองก็กังวลใจอยู่เช่นกัน

ฝ่ายชิงเยียนเอง ก็เดินกลับจวนมาเพียงผู้เดียวด้วยท่าทีกระปรี้กระเปร่า ใบหน้าของนางยิ้มแย้ม มีความสุขราวกับดอกบัวบาน ทำเหมือนไม่รู้เห็นเหตุการณ์ว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้คนในบ้านต้องตาย!

“อาเยียน ไปไหนมาลูก แล้วทำไมเดินกลับมาคนเดียว” เสียงเหรินจงทักลูกสาวด้วยความประหลาดใจ

ชิงเยียนได้ยินดังนั้น รีบหุบยิ้ม และหันไปตามเสียง “ข้า...เอ่อ...ข้า...ข้าหิวแล้วท่านพ่อ สำรับเสร็จรึยังเจ้าคะ?”

เหรินจงมิได้สนใจคำตอบของลูกสาว เพียงแค่ได้ยินว่านางกำลังหิว ก็เปลี่ยนเรื่องทันที

“ป่านนี้สำรับคงเสร็จแล้วล่ะ ไปกันเถิดอาเยียน” พูดจบก็หันไปโอบไหล่ลูกสาวมุ่งหน้าไปยังตำหนักทานอาหาร

ณ ตำหนักทานอาหาร

ชิงเยียนรับประทานอาหารได้เยอะจนผิดหูผิดตา ทำให้หัวหน้าพ่อครัวอย่างหลี่ผิงอดอมยิ้มไม่ได้ เขาคิดว่าอาหารของเขาสำรับนี้ต้องอร่อยถูกใจคุณหนูเป็นแน่

แต่แล้วจู่ๆบรรยากาศในตำหนักทานอาหารก็เปลี่ยนไป เมื่อเหรินจงถามถึงฟางเสียงกับชิงเยียน

“ฟางเสียงไปไหนล่ะ ทำไมถึงไม่มาดูแลเจ้า?”

ชิงเยียนที่กำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยก็ต้องวางช้อนลงในทันที พูดพลางร้องไห้ออกมา

“ท่านพ่อ อีกไม่กี่ชั่วยาม ก็จะถึงวันเกิดของข้า ข้าเพียงแต่พูดลอยๆกับฟางเสียงว่า ถ้าข้าได้ดอกบัวมาถวายพระในวันเกิดของข้าก็คงดี ข้าไม่เห็นนางตั้งแต่บ่ายแล้ว ข้าไม่แน่ใจว่า...นางได้ไปเก็บดอกบัวให้ข้าหรือไม่เจ้าค่ะ” ชิงเยียนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“อาเยียน เจ้าว่าอะไรนะ! เก็บดอกบัวงั้นรึ ดอกบัวที่ไหน ในบึงต้องห้ามหรือไม่?” เหรินจงถามเสียงดัง

“ข้า...ข้าไม่รู้ท่านพ่อ” ชิงเยียนตอบด้วยความกลัว

“เหตุใดเจ้าจึงไปพูดเอื้อนเอ่ยกับนางเช่นนั้น เจ้าก็รู้ว่า เพียงแค่เจ้าเอ่ยปาก นางก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อเจ้า ข้าหวังว่า...”

“จางฮ่าว” เหรินจงเรียกทหารองครักษ์ของเขาเสียงดังลั่น

“ขอรับ” จางฮ่าวผู้เฝ้าประตูตำหนักทานอาหารอยู่ตอบรับทันที

“เจ้าจงรีบไปดูที่บึงต้องห้าม ว่ามีใครอยู่แถวนั้นหรือไม่”

“ขอรับ” พูดจบเขาก็รีบวิ่งออกไป

แม้ว่าเหรินจงและชิงเยียนจะรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว แต่ทั้งสองก็ยังคงอยู่ในตำหนักทานอาหาร เพื่อรอฟังข่าวของฟางเสียง

เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม จางฮ่าวก็กลับเข้ามากล่าวรายงาน

“ข้าน้อยไม่เห็นผู้ใดเลยขอรับ ข้าน้อยและผู้ดูแลบึงช่วยกันหาจนทั่วแล้ว ข้าน้อยพบเพียงสิ่งนี้อยู่ที่ริมฝั่ง”

จางฮ่าวพูดจบพลางยื่นของในมือให้แก่เหรินจง

“เข็มติดเสื้อไม้ลายดอกบัว ของใครกัน” เหรินจงกล่าวพึมพำออกมาเบาๆ

เหมยเซียงผู้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าคนรับใช้ คอยควบคุมการจัดสำรับเจ้านาย เมื่อได้ยินดังนั้น จึงเอ่ยปากถามว่า

“ท่านไจ่เสียง ข้าขอดูเข็มติดเสื้อนั่นได้ไหมเจ้าคะ?” 

“ได้สิ” พูดพลางยื่นของในมือให้

ทันทีที่เหมยเซียงเห็นเข็มติดเสื้อไม้ลายดอกบัวชิ้นนั้น เธอก็ร้องไห้โฮออกมาทันที พร้อมกล่าวว่า

“เข็มติดเสื้อไม้นี้ข้าเป็นคนสลักให้ฟางเสียงเอง เมื่อครั้งนางอายุได้สิบห้าปีเต็ม ฟางเสียงของแม่”

พูดจบ เหมยเซียงก็เป็นลมล้มพับไปข้างโต๊ะรับประทานอาหาร

สามวันต่อมา ร่างอันไร้วิญญาณของฟางเสียงก็ลอยมาติดที่ริมบึง ตามคำบอกเล่าของจางฮ่าว ทุกคนจึงเดินทางไปที่บึงต้องห้าม เพื่อนำร่างของฟางเสียงมาทำพิธีตามศาสนา เมื่อพิธีกรรมเสร็จสิ้นแล้ว เหรินจงอนุญาตให้นำร่างของฟางเสียงฝังไว้ใกล้ๆกับบึงต้องห้าม เพื่อเป็นเครื่องย้ำเตือนใจ มิให้ผู้ใดกล้าไปที่นั่นอีก

ชิงเยียนมองดูร่างไร้วิญญาณของฟางเสียง ในใจก็แอบกระหยิ่มยิ้มย่อง แต่ภายนอกต้องแสร้งทำเป็นเสียใจ และรู้สึกผิด ที่เป็นต้นเหตุให้นางต้องตาย 

เหรินจงไม่รอช้า รีบหาคนใช้ข้างกายคนใหม่ให้แก่ชิงเยียน ลูกสาวสุดที่รัก พร้อมทั้งให้เงินแก่พ่อและแม่ของฟางเสียงจำนวนหนึ่ง เพื่อเป็นการไถ่โทษแทนลูกสาว อีกทั้งยังอนุญาตให้ทั้งสองกลับบ้านเกิดเพื่อไปใช้ชีวิตในบั้นปลายได้ แต่...ทั้งสองคนยินดีที่จะอยู่ดูแลรับใช้ตระกูลหลู่ต่อ เพียงเพื่ออยากมาเยี่ยมหลุมฝังศพของลูกสาวบ่อยๆ เท่านั้นเอง

ไม่นาน เหมยเซียงก็ล้มป่วย จากความเศร้าโศกที่สูญเสียลูกสาว นางร้องไห้จนผลอยหลับไปในทุกๆคืน ส่วนหลี่ผิงผู้เป็นสามี ก็ทำได้เพียงปลอบใจภรรยาของตนเองให้สบายใจขึ้น แม้ภายในใจของตนจะปวดร้าวไม่ต่างกัน