บทที่ 4 ฟางเฟยตัวจริง

ณ เวลากลางคืนอันเงียบสงัด ฟางเสียงรู้สึกกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ตลอดทั้งคืน ทันใดนั้นเอง เธอก็รับรู้ถึงสายลมอ่อนๆ พัดผ่านข้อมื้อข้างซ้ายของเธอ

“ฟางเสียง ใช่เจ้ารึไม่?” เสียงอ่อนหวานของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นอยู่บริเวณข้างหู

ฟางเสียงลืมตาขึ้นมา มองหาเจ้าของเสียงนั้น

เธอลุกขึ้นจากเตียง และเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งอย่างช้าๆ ภาพที่เธอเห็นในกระจก ทำให้เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

ผู้หญิงผิวขาวอมชมพู ร่างกายผอมบางราวกับเหลือเพียงหนังที่หุ้มกระดูกไว้ แต่ใบหน้ากลับสดใส สวยงามอ่อนหวานเป็นรูปไข่ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับดั่งเงาน้ำต้องแสงจันทร์ คิ้วเรียวยาวโค้งดุจใบหลิวลู่ลม จมูกได้รูปประหนึ่งสลักจากหยกขาว งดงามอย่างผู้สูงศักดิ์โดยกำเนิด ริมฝีปากอ่อนระเรื่อดังกลีบเหมยต้องลมหนาว อีกทั้งยังมีผมดำยาวสลวยดุจแพรไหม และแม้ร่างกายจะดูอิดโรย แต่ก็มิอาจทำให้ความงามนั้นหมองหม่นไปได้เลย

“นั่นเสียงใครน่ะ?” ฟางเสียงพึมพำออกมา

“ข้าเอง ฟางเฟย” เสียงตอบรับอันอ่อนหวาน ชวนให้หลงไหล

ฟางเสียงพยายามหันไปหาเจ้าของเสียงนั้น แต่ก็มิพบสิ่งใด

“เจ้าจงมองที่กระจกเถิด ต่อแต่นี้ไป เจ้าจักต้องอาศัยอยู่ในร่างของข้า เพื่อทำหน้าที่ลูกสาวคนเดียวแห่งอัครมหาเสนาบดีแทนข้า ชาติภพนี้ เราคงมีบุญสัมพันธ์กัน เมื่อข้าหมดหน้าที่แล้ว เจ้าจึงต้องมาสานต่อ”

ฟางเสียงได้ยินดังนั้นก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง ว่านางเองได้ตายจากร่างของนางไปแล้ว และกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ในร่างของสาวงามผู้มียศศักดิ์ผู้นี้

“คุณหนูฟางเฟย ข้าน้อยคือฟางเสียง ลูกสาวหัวหน้าพ่อครัว และแม่นมแห่งตระกูลหลู่ ข้าน้อยสัญญาว่า จะดูแลรักษาร่างกายของท่าน เกียรติยศของท่าน แลครอบครัวของท่าน ตราบชีวิตจะหาไม่”

“ขอบใจเจ้ามาก ก่อนข้าจะไป ข้ามีบางอย่างจะบอกเจ้า” ฟางเฟยย้ำเตือน

“หากวันใด ที่มีคนสงสัยในตัวเจ้า เจ้าจงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดเข้าไปด้านในสุด เจ้าจักเห็นถุงกำมะหยี่สีแดง ในนั้นจะมีจี้หยกสลักสัญลักษณ์ประจำตระกูลของข้า ที่ท่านพ่อได้มอบให้เมื่อครั้งข้าอายุได้สิบห้าปี จี้หยกชิ้นนี้ มีเพียงข้า ท่านพ่อ และท่านแม่เท่านั้นที่รู้” ฟางเฟยกล่าวเสริม

“ขอบพระคุณคุณหนูมากเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะรักษามันไว้เป็นอย่างดี” ฟางเฟยก้มโค้งพลางยิ้มอ่อนหน้ากระจก

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู” เสียงซู่หยางดังขึ้น

ฟางเสียงค่อยๆลืมตาขึ้นมา เห็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ แลผู้หญิงรูปร่างสะโอดสะอง ยืนอยู่ข้างเตียง

“นี่ข้าฝันไปหรือนี่” ฟางเสียงพึมพำออกมา

“ลูกมิได้ฝันไปหรอกอาเฟย พ่อกับแม่มาเยี่ยมเจ้าแล้ว” เต๋อหมิงกล่าวขึ้นพลางก้มลงไปลูบหัวฟางเฟยเบาๆ

“ท่านพ่อ ท่านแม่?” ฟางเสียงย้ำ พลางนึกขึ้นมาได้ว่า ในตอนนี้นางคือคุณหนูฟางเฟย

“ลูกเป็นอย่างไรบ้าง อาเฟย?” เสียงของจางเหม่ยหลิง ผู้เป็นแม่ของฟางเฟยเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“ลูกรู้สึกดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ยังมิอาจลุกขึ้นมาแสดงความเคารพท่านพ่อและท่านแม่ได้” ฟางเสียงกล่าว

“มิเป็นไรเลยลูก ลูกจงพักผ่อนให้สบายก่อนเถิด หากลูกต้องการสิ่งใด จงบอกแก่ซู่หยาง แม่นมของเจ้า นางจักหาทุกอย่างมาให้เจ้า” เต๋อหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“เห็นที ข้าจักต้องจัดงานใหญ่ เพื่อรับขวัญอาเฟยหลังจากการเจ็บป่วยแล้วหนา เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร ท่านหญิงจาง?” เต๋อหมิงถาม

“แล้วแต่ท่านพี่เถิด ข้าเพียงเห็นลูกสาวลืมตามาพูดคุยกับข้า ข้าก็มิต้องการสิ่งใดอีกแล้ว” จางเหม่ยหลิงกล่าวน้ำตาคลอ

“ดี ถ้าเจ้ามีความเห็นเช่นนั้น รอให้อาเฟยหายดี ข้าจักจัดงานใหญ่เลี้ยงฉลองสุขภาพดีให้แก่ลูกสาวคนเดียวของข้า ข้าจักเชิญแขกเหรื่อชั้นผู้ใหญ่มากมายมาร่วมแสดงความยินดีกันที่ฝูแห่งนี้ อายุอานามของอาเฟยก็มากแล้ว เผื่อนางจักได้พบเจอชายที่ถูกใจ แลจักได้มีงานวิวาห์ต่อไป” เต็มหมิงพูดพลางกระหยิ่มยิ้มย่อง

“ท่านพี่ การเลือกคู่ครองเป็นเรื่องสำคัญยิ่งนัก ข้ามีความเห็นว่า ยังมิใช่เรื่องที่จะนำมาพูดในเพลานี้เพคะ”

จางเหม่ยหลิงกล่าวเสียงเข้มขึ้น

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าก็พูดไปอย่างนั้นท่านหญิงจาง” เต๋อหมิงกล่าวอย่างอารมณ์ดี

“ท่านหญิงจาง ข้าว่าเราปล่อยให้อาเฟยพักผ่อนเถิดหนา ส่วนเจ้า ซู่หยาง วันรุ่งขึ้น เจ้าจงไปบอกทุกคนในฝู ว่าคุณหนูฟางเฟยฟื้นแล้ว จงเตรียมจัดงานฉลองสุขภาพดีให้นางในเร็ววัน” เต๋อหมิงกำชับ

“เจ้าค่ะท่านไจ่เสียง” ซู่หยางรับคำสั่ง

เต๋อหมิงและจางเหม่ยหลิงเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ซู่หยางอยู่รับใช้ฟางเฟย

“คุณหนูต้องการสิ่งใดหรือไม่เจ้าคะ?”

“ยังหรอก ขอบใจท่านมาก” ฟางเสียงกล่าว

“เหตุใด… คุณหนูจึงเรียกข้าว่า “ท่าน” ล่ะเจ้าคะ ฟังดูห่างเหินเหลือเกิน?”

ฟางเสียงในร่างของฟางเฟยฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ดูจากท่าทีสนิทสนมและไว้ใจของขุนนางทั้งสองเมื่อครู่ นางจึงพูดออกไปว่า

“ข้าขอโทษ...พี่หยาง”

“มิเป็นอะไรเลยเจ้าค่ะคุณหนูของข้า” ซู่หยางดีใจที่คุณหนูของเธอเรียกเธอเช่นนั้น

“ต่อแต่นี้ไป ข้าจักปกป้องคุณหนูด้วยชีวิตของข้า ข้าจักมิยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ และมาทำร้ายคุณหนูของข้าได้อีก!” ซู่หยางกล่าวเสียงเข้ม

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูฟางเฟยกันแน่?” ฟางเสียงพึมพำในใจ