LOGINShare
ตอนที่ 13
Last Updated:
2026-01-18 16:53:27ตอนที่ 13
เพลงพรถือเข็มปลายแหลมเดินตรงเข้ามาหาพระนาย
“คุณจะทำอะไร”
“สมัยนี้การดูดเลือดผมไม่จำเป็นต้องดูดโดยตรงจากร่างกายของมนุษย์แล้วครับ เรามีวิวัฒนาการและการปรับตัว... แบบที่คุณบอก”
“คุณพระนายไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ มันไม่ถึงตาย เรื่องที่คนเล่ากันว่าถูกแวมไพร์ดูดเลือดจนตายมันก็แค่นิทานหลอกเด็ก จริง ๆ แล้วเราดื่มเลือดเพียงหนึ่งแก้วในคืนที่จันทร์เต็มดวง มันก็ทำให้เรามีพละกำลังและดำรงชีวิตได้อย่างเป็นอมตะแล้วค่ะ”
เพลงพรช่วยอธิบายในสิ่งที่พระนายกำลังเป็นกังวล แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาเลยสักนิด
ใครกันจะอยากเจ็บตัว ใครกันอยากจะอยากให้เลือดของตัวเองเป็นอาหารของแวมไพร์
แล้วถ้าหากภาคินทร์ได้เลือดของเขาไปมันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ในเมื่อเขาล่วงรู้ความลับของภาคินทร์แล้ว ภาคินทร์จะจัดการเขาอย่างไร คงไม่ปล่อยให้เขาได้ออกเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อเป็นแน่
“สิ่งที่ผมจะบอกคือคุณอาจจะต้องอยู่ที่นี่กับผมไปตลอดกาล เพราะเลือดของคุณมันมีค่าเสียเหลือเกิน แต่คุณไม่ต้องกังวล เราจะดูแลคุณเป็นอย่างดี คุณอยากได้อะไร บอกเราได้เลย”
“ผมอยากได้อิสระ ตอนนี้!!!”
พระนายตะโกนใส่หน้าแวมไพร์ทั้งสองตน แม้รู้ดีว่าคงไม่มีทางได้สิ่งที่ปรารถนา
“ได้เวลาแล้ว”
เพลงพรเดินย่างสามขุมเข้าไปหาพระนายที่กำลังพยายามดิ้นรนจนสุดความสามารถ
เข็มแหลมแทงเข้าที่ต้นแขน ก่อนที่เลือดสีแดงจะไหลผ่านสายหยดลงในแก้วสีทองช้า ๆ
“นิดเดียวนะคะคุณพระนาย”
น้ำตาไหลอาบใบหน้า มันมิได้เจ็บปวดจากการถูกเข็มแหลมทิ่มแทง แต่มันหวาดกลัวจนไม่รู้จะอธิบายมันออกมาได้อย่างไร
เขายังมีพี่ชาย มีเพื่อน มีอนาคต ทำไมถึงต้องมาถูกกักขังอยู่ที่นี่เพื่อเอาชีวิตทั้งชีวิตมายกให้กับแวมไพร์เช่นนี้
ไม่นานเลือดจากพระนายก็วางอยู่ตรงหน้าภาคินทร์ เพลงพรจัดการห้ามเลือดและทำความสะอาดบาดแผลของพระนายอย่างช่ำชอง พระนายมีท่าทีอ่อนเพลียนิดหน่อยจากการเสียเลือด
ภาคินทร์จ้องมองเลือดสีแดงสดในแก้วทองโบราณ ก่อนจะยกมันขึ้นดื่มช้า ๆ
แววตาของภาคินทร์เต็มไปด้วยคำถาม เมื่อรสสัมผัสที่ได้รับมันมิใช่สิ่งที่เขาเฝ้ารอ
“ไม่ใช่...”
“อะไรเหรอคะคุณท่าน”
“นี่มันไม่ใช่เลือดของมนุษย์ผู้บริสุทธิ์”
ภาคินทร์สบตากับเพลงพรคนสนิท อันร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามานานนับร้อยปี
เพลงพรจะคอยหาเลือดมาให้เขาดื่มในทุก ๆ คืนวันพระจันทร์เต็มดวง รวมถึงคอยดูแลทุกอย่างในบ้านแทนเขาได้เป็นอย่างดี
เพลงพรเป็นแวมไพร์ที่ถูกนำมาทิ้งไว้ตอนยังเป็นทารกเพราะในเวลานั้นเธอดูอ่อนแอเกินกว่าแวมไพร์ตนอื่นในเผ่าพันธุ์ ภาคินทร์จึงเก็บเพลงพรมาเลี้ยงดูจนเธอเป็นเธออย่างเช่นทุกวันนี้
เพลงพรจึงเคารพ เชื่อฟัง และภักดีต่อภาคินทร์เป็นอย่างมาก เพราะในวันที่เธอเป็นเพียงแวมไพร์ที่ไร้ค่า มีเพียงภาคินทร์เท่านั้นที่มองเห็นคุณค่าในชีวิตเธอและช่วยให้เธอได้มีชีวิตอยู่ต่อ
“แต่คุณท่านบอกว่าเขาคือคนคนเดียวกันกับในฝันที่คุณท่านเห็น”
“ใช่... แล้วมันมีอะไรที่ผิดพลาด ทำไมเขาถึงไม่ใช่คนคนนั้น”
“คุณท่านดื่มเลือดก่อนนะคะ
มันจะหมดเวลาแล้ว เดี๋ยวเราค่อยคิดทบทวนกันอีกครั้ง”ภาคินทร์จำเป็นต้องดื่มเลือดแก้วนั้นให้หมดก่อนพระจันทร์จะเคลื่อนตัว
เขามองพระนายที่ฟุบหน้าลงบนโต๊ะแล้วนึกย้อนไปถึงความฝันของเขาให้แน่ใจ มันไม่ควรผิดพลาด ใบหน้ามนุษย์ผู้บริสุทธิ์เด่นชัดขนาดนั้น แต่ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
Latest chapter
แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย) ตอนที่ 58
ตอนที่ 58“พระพายได้ยินผมหรือเปล่า”ภาคินทร์ค่อย ๆ ประคองพระพายนอนลงบนเตียง แล้วก้มลงกระซิบข้างหูของพระพายเบา ๆไม่นานเขาก็รู้สึกตัว“คุณภาคินทร์ ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”“ผมเป็นคนพาคุณมาเอง เกือบไปแล้วนะรู้หรือเปล่า”“เกือบอะไรเหรอครับ ผมจำได้ว่าตอนแรกผมอยู่ที่โรงพยาบาลกับเมฆ... แล้วหลังจากนั้น”พระพายพยายามนึกเหตุการณ์ที่โรงพยาบาลในตอนที่เขาคิดว่าตัวเองยังพอมีสติ แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก“แล้วพระนาย...”“น้องชายคุณจะไม่เป็นอะไร แต่เห็นทีเราคงต้องมาจัดการเรื่องของคุณสองคนกันใหม่”“หมายความว่ายังไงครับ”“คนสุดท้ายที่คุณอยู่ด้วยคือใคร คุณจำได้หรือเปล่า”“ก็ไอ้เมฆไงครับ”“คุณชอบศึกษาเรื่องแวมไพร์มากใช่ไหม คุณรู้จักตระกูลอีแวนสัน แล้วคุณเคยได้ยินเรื่องของตระกูลที่เป็นคู่แข่งของอีแวนสันหรือเปล่า”ภาคินทร์ถามกลับอย่างใจเย็น ถึงอย่างไรวันนี้พระพายก็ต้องรู้เรื่องของเพื่อนสนิทตัวเอง“หมายถึงตระกูลโรเจอร์เหรอครับ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเมฆ”“คุณลองปะติดปะต่อดูสิพระพาย คุณไม่ใช่คนโง่”“คุณภาคินทร์กำลังจะบอกผมว่าเมฆคือแวมไพร์ของตระกูลโรเจอร์เหรอครับ”เพียงแค่คิดขึ้นมาก็ชักจะเริ่มกลืนน้ำลายลงคอลำบากเต
แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย) ตอนที่ 57
ตอนที่ 57“คุณเมฆาหยุดเดี๋ยวนี้นะ คิดจะทำอะไร”“แกนี่มันจมูกไวเหมือนนะ แล้วทำไมมาคนเดียวล่ะ เจ้านายแกไปไหน...”“ฉันมาเจรจากับคุณดี ๆ ปล่อยตัวคุณพระพายมาให้เรา แล้วฉันจะถือเสียว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”“ยโสเหมือนเจ้านายไม่มีผิด พระพายเป็นของฉันทำไมฉันต้องคืนให้เจ้านายแกด้วย”พระพายถูกมัดติดกับเก้าอี้อย่างแน่นหนาและยังไม่ได้สติ ส่วนเมฆา ในเวลานี้ไม่เหลือเค้าโครงเพื่อนที่แสนดีอีกต่อไป“คุณก็ทราบดีว่าพระพายไม่ใช่ของคุณ พระพายสมสู่กับคุณท่านแล้ว คุณจะมาครอบครองเขาไม่ได้”“แล้วใครบอกแกว่าฉันจะครอบครองมัน ฉันอุตส่าห์อดทนปกป้อง ดูแลมันมาจากแวมไพร์ตนอื่นมานานหลายปี แต่สุดท้ายมันกลับมอบทั้งเลือดอันบริสุทธิ์และพรหมจรรย์ให้เจ้านายของแก ก็ดีฉันจะได้ตัดสินใจอะไร ๆ ให้มันง่ายขึ้น”ปลายเล็บเกลี่ยลงไปที่แก้มเนียนของพระพายก่อนจะปรากฏเป็นรอยแผลเล็ก ๆ ที่มีเลือดไหลซึมออกมาเมฆาแลบลิ้นเพื่อลิ้มรสอันหอมหวานจากปลายนิ้วของตัวเอง“คุณท่านไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นแน่ ๆ”“แล้วภาคินทร์มันจะทำอะไรได้ เพราะหลังจากที่ฉันดื่มเลือดของพระพายในคืนนี้แล้ว แม้แต่ร่างกายของพระพายก็คงจะไม่เหลือซากกลับไปหาภาคินทร์”เสียงขู่ค
แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย) ตอนที่ 56
ตอนที่ 56เธอรู้ว่าภาคินทร์กระวนกระวายใจมากแค่ไหนหากแต่สิ่งที่ต้องทำในวันนี้ ก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน“คุณวางทุกอย่างไว้เดี๋ยวผมจัดการเอง ส่วนคุณรีบออกไปช่วยพระพาย อย่าให้เขาเป็นอันตรายเด็ดขาด”“คุณท่านแน่ใจเหรอคะ”“ผมทำมันมาเป็นร้อย ๆ ปี แค่นี้ทำไมผมถึงจะไม่แน่ใจ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือพระพายต่างหาก”“ค่ะคุณท่าน ดิฉันจะรีบตามไปช่วยคุณพระพายให้เร็วที่สุด”เพลงพรวางถุงเลือดสำรองไว้ให้ภาคินทร์ ส่วนตัวเธอก็รีบออกจากคฤหาสน์ไปในทันที โชคไม่เข้าข้างเธอเพราะรถที่ซื้อเอาไว้จะมาถึงในอีกสองวัน เธอจึงจำเป็นต้องหารถสักคันที่พอจะพาเธอเดินทางไปตามตัวพระพายได้“อ้าว คุณคะมาทำอะไรแถวนี้ รถยังซ่อมไม่เสร็จเหรอคะ”“ฉันไม่มีเวลามาคุยกับคุณ”“คนอุตส่าห์ถามดี ๆ จะไปที่ไหนล่ะ ฉันไปส่งคุณได้นะ”มีจันทร์ขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดีเห็นว่าเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาเลยกล่าวทักทาย แต่ดูท่าทางตัวของอีกฝ่ายจะไม่อยากสนทนากับเธอสักเท่าไร“ว่าไงคะ ดูท่าทางรีบร้อนไม่ต้องเล่นตัวก็ได้ค่ะ ฉันไม่คิดเงิน จะไปที่ไหนก็บอก”“ต่อให้คุณคิดฉันก็มีปัญญาจ่าย คุณช่วยขับไปตามที่ฉันบอกทีได้ไหม แบบด่วนที่สุดฉันรีบ”“ได้ค่ะ งั้นขึ้นมาเลย”ทางเลือก
แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย) ตอนที่ 55
ตอนที่ 55“ไอ้พายทางนี้”“เออมึง นายมันเป็นบ้างวะ”“อยู่ในห้องฉุกเฉิน แล้วนี่มึงมายังไง”“คุณภาคินทร์ให้คนมาส่ง”เมฆามองไปด้านหลังเห็นชายชุดดำสองคนยืนเฝ้าพระพายอยู่ ภาคินทร์คงระวังตัวเอาไว้อยู่แล้ว เพราะเขารู้ดีว่าวันนี้อันตรายมากขนาดไหน แต่ที่ยอมให้ออกมาก็คงเพราะเห็นแก่พระพายที่เป็นห่วงน้องชายตัวเอง“หมอเข้าไปนานหรือยัง ปกตินายมันแข็งแรงมากนะ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาป่วยหนักได้”“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน จริง ๆ มันป่วยมาตั้งแต่ต้นสัปดาห์ หาหมอกินยาแล้วแต่ไม่ดีขึ้น จู่ ๆ วันนี้ก็มาทรุดอีก โชคดีกูแวะไปหามันที่บ้าน”เมฆาแสดงสีหน้าเป็นห่วง เขาเองรู้จักพระพายมานานหลายปี สองพี่น้องรักกันมาก เขาถึงได้มั่นใจว่าพระพายจะไม่มีทางปล่อยพระนายอยู่ที่โรงพยาบาลตามลำพังแน่นอน“มึงใจเย็น ๆ ก่อน มานั่งพักมา หมอเข้าไปสักพักแล้วเดี๋ยวก็คงออกมา”เมฆาพาพระพายมานั่งพักที่เก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน โดยทุกการกระทำของทั้งคู่อยู่ในสายตาคนของภาคินทร์ตลอดเวลา“แล้วนี่คุณภาคินทร์เขาต้องส่งคนมาเฝ้ามึงขนาดนี้เลยเหรอวะ แค่มาโรงพยาบาล”“อืม ก็นิดหน่อย”“อย่างกับหนังมาเฟีย กูนึกว่ามึงเป็นผู้ร้ายหนีคดีซะอีก”“มึงก็เวอร์”“เอ้าก็ดูดิ จู
แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย) ตอนที่ 54
ตอนที่ 54เช่นนั้นเขาก็คงไม่จำเป็นต้องทนยอมดูเฉย ๆ อีกต่อไป“อีกไม่นานจะถึงคืนพระจันทร์เต็มดวงที่จะเวียนบรรจบมาอีกครั้ง เราจะไปพาตัวพระพายออกมาจากที่นั่น”“แล้วนายท่านจะทำยังไงครับ ผมว่าวันนั้นทางคนของอีแวนสันก็คงจะเตรียมรับมือเอาไว้แน่ ๆ”“ภาคินทร์มันแค่ห่วงว่าจะกันพระพายออกจากแวมไพร์ตัวอื่นได้ยังไง แต่อย่าลืมสิว่าฉันไม่ใช่แวมไพร์ที่พระพายรู้จักเพราะฉันเป็นเพื่อนสนิทของเขากับน้องชายเขาต่างหาก”ผงเครื่องดื่มที่เมฆาอ้างว่าซื้อมาจากเมืองจีน และอยากให้พระนายลองดื่มดูจะช่วยให้หลับสบายขึ้น ด้วยช่วงนี้เห็นเพื่อนรักทำงานจนดึกดื่นจึงนึกเป็นห่วงพระนายไม่รอช้าทันทีที่กลับมาบ้าน น้ำอุ่นในกาน้ำถูกเทใส่แก้วตามด้วยผงชาสีดำในคราวแรกที่เทลงไปสีน้ำดูน่ากลัวจนเขาไม่กล้ายกขึ้นดื่มแต่ด้วยกลิ่นหอมรัญจวนชวนให้อยากลิ้มลอง เขาจึงจิบมันเพียงเล็กน้อยและพบว่ารสชาติของมันแตกต่างจากภาพลักษณ์โดยสิ้นเชิง“สงสัยบ้านเขาจะชอบกินอะไรแบบนี้ แต่ก็อร่อยดีเหมือนกัน”พระนายยกดื่มเสียจนหมดแก้วก่อนจะอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนในเวลานี้แอร์ที่ถูกเปิดไว้ก็ไม่ช่วยให้ร่างกายรู้สึกเย็นเลยสักนิดพระนายนอนเหงื่อไหลเต็มใบหน้า กลิ้งไปมา
แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย) ตอนที่ 53
ตอนที่ 53วันต่อมา พระนายโทร.มาในตอนบ่ายบอกว่า ช่วงเย็นอยากแวะมากินข้าวด้วย พระพายพยายามปฏิเสธแต่สุดท้ายก็จนมุมจำต้องยอมให้น้องชายมาหา“แกจะมาอะไรบ่อย ๆ วะไอ้นาย นี่มันบ้านคุณภาคินทร์เขานะ ยังไงก็เกรงใจเขาหน่อย”“ก็เขาเป็นคนบอกเองว่าอยากจะมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ”“เขาก็พูดตามมารยาทแล้วนี่ไอ้เมฆก็อีกคน ไม่ห้ามมันหน่อยวะ”“ขี้เกียจห้าม อีกอย่างบ้านนี้ก็เลี้ยงอาหารดีจะตาย กูจะพลาดได้ไง”และตลอดทั้งสัปดาห์พระนายกับเมฆาก็มาฝากท้องที่คฤหาสน์ของอีแวนสันแบบวันเว้นวัน โดยที่คนหนักใจดูเหมือนว่าจะเป็นพระพายเสียมากกว่าส่วนเจ้าของบ้านอย่างภาคินทร์ก็ดูไม่ได้ยี่หระกับความวุ่นวายของทั้งสองคน เพียงแต่เขาจับตาดูเมฆาเอาไว้เป็นพิเศษซึ่งจนถึงตอนนี้เมฆาก็ยังดูปกติดี ยังไม่ได้มีท่าทีใด ๆ“คุณภาคินทร์ไม่น่าไปบอกไอ้นายว่าให้มันมาที่นี่ได้ตามต้องการเลยครับ ดูสิ อีกนิดมันก็แทบจะขนข้าวของเข้ามาอยู่ด้วยแล้วนะครับ”“แต่มันก็ช่วยให้คุณรู้สึกเบื่อน้อยลงไม่ใช่หรือไง”“แต่ผมเกรงใจ”“บ้านผมก็เหมือนบ้านคุณ คุณต้อนรับคนของคุณได้ตามสบายแค่อย่าให้เขามาวุ่นวายในสิ่งที่มันไม่สมควรก็พอ”“นั่นแหละครับที่ผมกังวล
You may also like
ซ่อนกลิ่นรัก
การัณย1.3K viewsอุ่นใจใกล้กัณฐ์ Tossakan the series
Karinrumpa781 viewsคชาอากร
ทิตยะ1.2K viewsสามรักรสแด๊ดดี้ (4P,ฮาเร็มผัวหลากรสนิยม,fetish,kink,dom-sub)
yblack3.5K viewsอุบัติร้ายกวีรักโกลาหล
นรกสร้าง81 viewsคุณเธียรอย่าตื๊อ
Chenaimei163 viewsระวังโดนผมตกนะ
กลัดแก้ว44 viewsเกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้าย
สิบสามธันวา / กวีสีรุ้ง144 views
