ตอนที่ 13

ตอนที่ 13

เพลงพรถือเข็มปลายแหลมเดินตรงเข้ามาหาพระนาย 

“คุณจะทำอะไร”

“สมัยนี้การดูดเลือดผมไม่จำเป็นต้องดูดโดยตรงจากร่างกายของมนุษย์แล้วครับ เรามีวิวัฒนาการและการปรับตัว... แบบที่คุณบอก”

“คุณพระนายไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ มันไม่ถึงตาย เรื่องที่คนเล่ากันว่าถูกแวมไพร์ดูดเลือดจนตายมันก็แค่นิทานหลอกเด็ก จริง ๆ แล้วเราดื่มเลือดเพียงหนึ่งแก้วในคืนที่จันทร์เต็มดวง มันก็ทำให้เรามีพละกำลังและดำรงชีวิตได้อย่างเป็นอมตะแล้วค่ะ”

เพลงพรช่วยอธิบายในสิ่งที่พระนายกำลังเป็นกังวล แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาเลยสักนิด 

ใครกันจะอยากเจ็บตัว ใครกันอยากจะอยากให้เลือดของตัวเองเป็นอาหารของแวมไพร์

แล้วถ้าหากภาคินทร์ได้เลือดของเขาไปมันจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ในเมื่อเขาล่วงรู้ความลับของภาคินทร์แล้ว ภาคินทร์จะจัดการเขาอย่างไร คงไม่ปล่อยให้เขาได้ออกเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อเป็นแน่

“สิ่งที่ผมจะบอกคือคุณอาจจะต้องอยู่ที่นี่กับผมไปตลอดกาล เพราะเลือดของคุณมันมีค่าเสียเหลือเกิน แต่คุณไม่ต้องกังวล เราจะดูแลคุณเป็นอย่างดี คุณอยากได้อะไร บอกเราได้เลย”

“ผมอยากได้อิสระ ตอนนี้!!!”

พระนายตะโกนใส่หน้าแวมไพร์ทั้งสองตน แม้รู้ดีว่าคงไม่มีทางได้สิ่งที่ปรารถนา

“ได้เวลาแล้ว”

เพลงพรเดินย่างสามขุมเข้าไปหาพระนายที่กำลังพยายามดิ้นรนจนสุดความสามารถ 

เข็มแหลมแทงเข้าที่ต้นแขน ก่อนที่เลือดสีแดงจะไหลผ่านสายหยดลงในแก้วสีทองช้า ๆ

“นิดเดียวนะคะคุณพระนาย”

น้ำตาไหลอาบใบหน้า มันมิได้เจ็บปวดจากการถูกเข็มแหลมทิ่มแทง แต่มันหวาดกลัวจนไม่รู้จะอธิบายมันออกมาได้อย่างไร 

เขายังมีพี่ชาย มีเพื่อน มีอนาคต ทำไมถึงต้องมาถูกกักขังอยู่ที่นี่เพื่อเอาชีวิตทั้งชีวิตมายกให้กับแวมไพร์เช่นนี้

ไม่นานเลือดจากพระนายก็วางอยู่ตรงหน้าภาคินทร์ เพลงพรจัดการห้ามเลือดและทำความสะอาดบาดแผลของพระนายอย่างช่ำชอง พระนายมีท่าทีอ่อนเพลียนิดหน่อยจากการเสียเลือด

ภาคินทร์จ้องมองเลือดสีแดงสดในแก้วทองโบราณ ก่อนจะยกมันขึ้นดื่มช้า ๆ

แววตาของภาคินทร์เต็มไปด้วยคำถาม เมื่อรสสัมผัสที่ได้รับมันมิใช่สิ่งที่เขาเฝ้ารอ 

“ไม่ใช่...”

“อะไรเหรอคะคุณท่าน”

“นี่มันไม่ใช่เลือดของมนุษย์ผู้บริสุทธิ์”

ภาคินทร์สบตากับเพลงพรคนสนิท อันร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามานานนับร้อยปี 

เพลงพรจะคอยหาเลือดมาให้เขาดื่มในทุก ๆ คืนวันพระจันทร์เต็มดวง รวมถึงคอยดูแลทุกอย่างในบ้านแทนเขาได้เป็นอย่างดี

เพลงพรเป็นแวมไพร์ที่ถูกนำมาทิ้งไว้ตอนยังเป็นทารกเพราะในเวลานั้นเธอดูอ่อนแอเกินกว่าแวมไพร์ตนอื่นในเผ่าพันธุ์ ภาคินทร์จึงเก็บเพลงพรมาเลี้ยงดูจนเธอเป็นเธออย่างเช่นทุกวันนี้

เพลงพรจึงเคารพ เชื่อฟัง และภักดีต่อภาคินทร์เป็นอย่างมาก เพราะในวันที่เธอเป็นเพียงแวมไพร์ที่ไร้ค่า มีเพียงภาคินทร์เท่านั้นที่มองเห็นคุณค่าในชีวิตเธอและช่วยให้เธอได้มีชีวิตอยู่ต่อ

“แต่คุณท่านบอกว่าเขาคือคนคนเดียวกันกับในฝันที่คุณท่านเห็น”

“ใช่... แล้วมันมีอะไรที่ผิดพลาด ทำไมเขาถึงไม่ใช่คนคนนั้น”

“คุณท่านดื่มเลือดก่อนนะคะ

มันจะหมดเวลาแล้ว เดี๋ยวเราค่อยคิดทบทวนกันอีกครั้ง”

ภาคินทร์จำเป็นต้องดื่มเลือดแก้วนั้นให้หมดก่อนพระจันทร์จะเคลื่อนตัว

เขามองพระนายที่ฟุบหน้าลงบนโต๊ะแล้วนึกย้อนไปถึงความฝันของเขาให้แน่ใจ มันไม่ควรผิดพลาด ใบหน้ามนุษย์ผู้บริสุทธิ์เด่นชัดขนาดนั้น แต่ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้