ตอนที่ 17

ตอนที่ 17

“ให้เข้ามาเลยเหรอคะคุณท่าน”

“ก็ไม่ต้องเปลืองแรงเราไม่ใช่เหรอครับ ผมฝากจัดการทางคุณพระนายด้วย”

ภาคินทร์จ้องมองกลอนประตูที่ถูกคลายล็อกเอาไว้ก่อน คล้อยหลังพระพายไม่นานกิ่งแก้วก็เดินเข้าไปสวมกุญแจให้ล็อกตามเดิม

ภายในคฤหาสน์ภาคินทร์คอยเฝ้ามองทุกความเคลื่อนไหวของพระพายอยู่ตลอดเวลาโดยที่พระพายไม่รู้ตัว 

เขาเดินวนไปมาอยู่ที่ห้องชั้นล่าง พยายามเอาหูแนบกับประตูทุกบานที่มี เผื่อว่าจะได้ยินเสียงร้องหรือเสียงเรียกจากคนที่เขากำลังตามหา

“กิ่งแก้ว!!”

เสียงเพลงพรดังขึ้น พระพายรีบวิ่งหาที่ซ่อนตัว

“ค่ะ คุณเพลงพร”

“วันนี้เธอกลับไปพักได้เลยนะ เดี๋ยวคุณท่านจะมีแขก ไม่อยากให้ใครมารบกวน”

เพลงพรกล่าวกับแม่บ้านเพียงเท่านั้นแล้วเดินกลับขึ้นไปที่ชั้นสาม 

“ได้เลิกงานเร็วกว่าปกติตั้งเกือบชั่วโมง... วันนี้ทำกับข้าวกินเองดีกว่า”

กิ่งแก้วหันมองดูนาฬิกาเล็กน้อยแล้วเก็บข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ เข้าที่เพื่อเตรียมตัวกลับไปพักผ่อน

ถึงจะบอกว่าบรรยายกาศของบ้านนี้อาจจะดูแปลกประหลาดไปบ้าง แต่กิ่งแก้วก็รู้สึกว่าเป็นงานที่ทำแล้วสบายใจกว่าหลาย ๆ งานที่ผ่านมา 

เธอจึงเลือกที่จะไม่เซ้าซี้ ซักไซ้ หรือสอดรู้สอดเห็นในสิ่งที่เจ้านายห้าม เพราะคิดว่าหากทำตามทุกข้อกำหนดของที่นี่ได้เป็นอย่างดีเธอก็จะอยู่ที่นี่ได้โดยไม่เกิดปัญหา

สำหรับเธอแล้ว เรื่องของคนอื่นกับเงินที่จะเอาไปดูแลครอบครัว เธอย่อมเลือกเงินเป็นอย่างแรก 

ส่วนเรื่องของคนอื่น มันก็เป็นหน้าที่ของเจ้าตัวที่ต้องจัดการไม่ใช่ธุระอะไรของเธอ

เมื่อเห็นว่ากิ่งแก้วเดินกลับออกไปด้านนอกแล้ว พระพายจึงออกจากที่ซ่อนตัวและเดินวนเวียนไปยังห้องต่าง ๆ และเป้าหมายต่อมาคือชั้นสองของตัวคฤหาสน์

พระพายยืนมองบานประตูนับสิบบานของชั้นนี้แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ ชั่ววูบหนึ่งก็อยากจะถอดใจ แต่เมื่อคิดถึงอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นกับน้องชายทำให้เขาต้องเดินหน้าตามหาน้องชายต่อไป

“พี่พาย...”

เสียงเรียกของน้องชายดังขึ้น พระพายรีบหันมองไปรอบตัวทันที

พระพายหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดเบอร์โทร.ออกหาพระนาย เพราะหวังว่าน้องชายของเขาจะอยู่แถวนี้

RrrrrRrrrrr

เป็นไปตามคาด เสียงเรียกเข้าจากมือถือพระนายดังขึ้น นั่นเปรียบเสมือนความหวังของสิ่งที่เขากำลังตามหา

พระพายค่อย ๆ เดินตามเสียงมือถือไปอย่างระมัดระวัง เขาไม่ลืมที่จะหันซ้ายหันขวาเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยว่า จะไม่มีบุคคลในบ้านออกมาเจอเขาเสียก่อนที่เขาจะได้พบน้องชาย

“เสียงดังมาจากในห้องนี้”

พระพายเอาหูแนบกับประตูจนแน่ใจว่าไม่ผิดห้อง ก่อนจะเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดเบา ๆ  

ประตูไม้โบราณค่อย ๆ ถูกเปิดออกช้า ๆ ภายในห้องมืดสนิท เสียงมือถือยังคงดังสะท้อนอยู่ด้านใน

พระพายกวาดตามองไปรอบ ๆ สองมือคลำหาจุดวางสวิตช์ไฟที่คิดว่าน่าจะเป็นไปได้แต่ก็ไม่พบ พลันมีแสงสว่างที่คาดว่าคงมาจากมือถือของน้องชายปรากฏอยู่ตรงกลางห้อง พระพายเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือแล้วเดินไปหาแสงสว่างนั่นช้า ๆ

ปัง!!

ประตูปิดลงเสียงดังลั่น พระพายรีบวิ่งกลับมาที่ประตูแต่มันไม่ทันเสียแล้ว ใครบางคนขังเขาไว้ในนี้

“เชิญคุณตำรวจค้นได้ตามสบายเลยนะคะ คุณท่านไม่ค่อยสบาย นอนพักอยู่ด้านบน”

เสียงของเพลงพรดังอยู่ด้านนอก พร้อมด้วยบุคคลที่คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เขาแจ้งความไป

พระพายพยายามเคาะประตูร้องเรียกแต่กลับไม่มีใครได้ยิน