ตอนที่ 47

ตอนที่ 47

“ถ้าพวกมันได้ตัวคุณไป คุณคงจะโดนมันดูดเลือดหมดตัวแน่ ๆ  เพราะคุณเป็นทั้งมนุษย์เลือดบริสุทธิ์และเป็นมนุษย์ที่สมสู่กับแวมไพร์ชั้นสูงของอีแวนสันเช่นผม”

“แล้วคุณภาคินทร์จะปกป้องผมไหมครับ”

“แน่นอนสิ ผมเป็นคนหวงของ อะไรที่เป็นของผม คนอื่นจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะสัมผัสมันด้วยปลายเล็บ”

ปลายนิ้วชี้เกลี่ยวนลงไปที่หน้าท้องของพระพายจนเขาขนลุกไปทั้งตัว ก่อนที่จะจับมือของภาคินทร์ขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ 

ความสุขของเขาอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไร ภาคินทร์ก็ยอม

“รถเป็นอะไรอีกเนี่ย”

เพลงพรที่กำลังขับรถกลับจากโรงพยาบาล เพียงระยะทางอีกไม่ไกลมากนักเธอก็จะถึงซอยแวมไพร์อันเป็นที่ตั้งของคฤหาสน์อีแวนสันอยู่แล้ว

แต่จู่ ๆ รถคันเก่งของเธอก็ดันดับลงไปเฉย ๆ

เพลงพรพยายามสตาร์ตอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีวี่แวว

เธอลงจากรถและเปิดฝากระโปรงออกก่อนจะพบควันสีขาวพวยพุ่งออกมาเต็มไปหมด

“สงสัยคงต้องไปซื้อรถใหม่มาใช้งานเสียหน่อยแล้ว”

“แค่รถเสียถึงกับต้องซื้อใหม่เลยเหรอคะคุณ”

สาวสวยผมยาวที่บังเอิญเดินผ่านมาและได้ยินเพลงพรบ่นงึมงำพอดีจึงแวะดู

“คุณพูดกับดิฉันเหรอ”

“ค่ะ พอดีได้ยินว่าจะซื้อรถใหม่ คันนี้มันเสียหายร้ายแรงมากเลยเหรอคะ”

“ดิฉันเองก็ไม่ทราบหรอกค่ะ ขับมาดี ๆ มันก็ดับไปเฉย ๆ”

“มันอาจจะไม่เป็นอะไรร้ายแรงก็ได้นะคะ ฉันรู้จักอู่ซ่อมที่อยู่ใกล้ ๆ  ให้ฉันลากไปให้ไหมคะ”

พลเมืองดีแสดงความมีน้ำใจ

ปกติแล้วถ้าไม่ใช่คนที่ทำงานร่วมกับเธอและภาคินทร์ผู้เป็นเจ้านาย  เพลงพรแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับใครเลย ด้วยความที่เธอรู้สถานะของตัวเองและต้องการปกปิดเชื้อสายแวมไพร์ไม่ให้คนนอกมาสงสัย

ดังนั้นการที่เจอคนแปลกหน้ามาพุดคุยแบบนี้ ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าต้องปฏิบัติตัวเช่นไรให้มันดูไม่แปลกประหลาดจนคนที่คุยด้วยผิดสังเกต

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวจอดทิ้งไว้ตรงนี้แล้วฉันจะให้คนมาจัดการ”

“งั้นบ้านอยู่ไหนคะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“ฉันกลับเองดีกว่า”

“มาเถอะน่าเป็นผู้หญิงตัวแค่นี้ มาเดินริมถนนดึก ๆ คนเดียวอันตราย ที่พักฉันอยู่ข้างหน้านี้เองเดี๋ยวไปเอารถแล้วฉันจะไปส่งคุณที่บ้าน”

หญิงสาวแปลกหน้าไม่สนใจคำทักท้วงใด ๆ ของเพลงพร เธอดึงมือเพลงพรให้เดินตามเธอไปจนถึงหน้าตึกแถวแห่งหนึ่งที่ด้านล่างเปิดเป็นร้านขายเครื่องรางของขลัง

“นี่บ้านคุณเหรอ”

“ใช่ ร้านนั้นก็ร้านของฉันเอง”

“ช่วยปล่อยฉันด้วยค่ะ”

เพลงพรพยายามแกะมือคนตรงหน้าออก

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร ขอบคุณในน้ำใจของคุณมาก แต่ฉันกลับเองจะดีกว่า”

เพลงพรถอยห่างออกมา เธอกลัวว่าหากเข้าใกล้ไปมากกว่านี้ บางสิ่ง บางอย่างที่อยู่ในร้านนั้นจะทำร้ายเธออีก

“มีจันทร์ แม่ให้มาบอกว่าอยากได้พระองค์ที่คุยกันไว้เมื่อวาน ยังเก็บไว้อยู่หรือเปล่า”

“เก็บ ๆ แต่เดี๋ยวแป๊บหนึ่งนะ”

มีจันทร์ เงยหน้าขึ้นมามองหาคนที่เธอพาเดินมาด้วยกันในตอนแรก แต่คนคนนั้นก็หายไปเสียแล้ว

เพลงพรเร่งฝีเท้าเดินย้อนกลับออกมา สองมือลูบไล้แขนตัวเองเบา ๆ

เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกหวาดกลัวและไม่ปลอดภัยจากมนุษย์ อาจจะด้วยเพราะสัมผัสในตอนที่กิ่งแก้วนำของชิ้นนั้นเข้าบ้านยังติดอยู่ที่ฝ่ามือของเธอไม่หาย