ตอนที่ 12

ตอนที่ 12

ภาพที่เธอเห็นคือกลุ่มคนสี่คนกำลังเดินวนเวียนอยู่ในบ้าน ดวงตาสีแดงสะท้อนแสงในความมืด วรรณิภาได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว จนกระทั่งดวงตาคู่หนึ่งหันมาเห็นเธอเข้าพอดี 

คล้ายเป็นสัญญาณเข้าจู่โจม 

วรรณิภารีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน เมื่อเสียงการไล่ตามดังกระชั้นชิดเข้ามา จู่ ๆ เธอก็ถูกมือของใครบางคนกระชากตัวอย่างรุนแรง

“โรเบิร์ต”

สภาพร่างกายของโรเบิร์ตแม้จะดูย่ำแย่จนคิดว่าไม่น่าจะทรงตัวไหว แต่เขากลับใช้พละกำลังสุดท้ายที่พอมีเพื่อปกป้องผู้หญิงที่เขารัก

“คน...Those people”

“Vampire...”

โรเบิร์ตหันมาสบตากับวรรณิภา 

กลิ่นหอมหวานของเลือดบริสุทธิ์ในคืนพระจันทร์เต็มดวงช่างเย้ายวนเขาเหลือเกิน แต่เขาไม่อาจทำร้ายนางได้ลงคอ แม้เขารู้อยู่แก่ใจว่าหากไม่ทำ เขาก็อาจจะต้องตาย

“Vampire...”

โรเบิร์ตพยักหน้าช้า ๆ  

แม้จะไม่อยากเชื่อนักและเธอก็ไม่เคยรู้จักสิ่งนี้มาก่อน เป็นเพียงเรื่องเล่าที่เคยได้ยินผ่านหูมาบ้างแต่ไม่คุ้นชินเพราะไม่ใช่สิ่งที่พบเจอได้ทั่วไป แต่มันกลับดูคล้ายจะเป็นทางเลือกสุดท้ายที่มี 

วรรณิภาคิดทบทวนถึงเรื่องที่โรเบิร์ตมักจะพูดกับเธอทุกครั้งเกี่ยวกับเลือด ซึ่งเธอไม่เคยเข้าใจมันเลยจนกระทั่งในตอนนี้ ตอนที่โรเบิร์ตจ้องมองเธอด้วยความกระหายในบางอย่าง

“My blood...”

วรรณิภาเกลี่ยผมที่ปรกต้นคอออก หากแต่โรเบิร์ตกลับส่ายหน้า

“Robert... You mustn't die, Let me help you.”

เสียงด้านนอกดังใกล้เข้ามา ถึงเวลาที่โรเบิร์ตต้องเลือก ถ้าเขาไม่ทำ ก็อาจจะต้องตายทั้งคู่ ถึงอย่างไรเสียพวกแวมไพร์ข้างนอกก็ไม่ปล่อยเขากับวรรณิภาไปแน่

เสี้ยววินาที วรรณิภากุมมือของโรเบิร์ตไว้แล้วพยักหน้าให้เขาอีกครั้ง เพื่อแทนคำพูดที่อยากจะบอกให้เขารู้ว่าเธอเชื่อมั่นในตัวเขามากแค่ไหน

โรเบิร์ตใช้มือข้างหนึ่งคว้าต้นคอขาวเนียนเข้ามาใกล้แล้วฝังคมเขี้ยวสีขาวลงไป

วรรณิภาเผลอส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างของเธอจะล้มลง

โรเบิร์ตอุ้มวรรณิภาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแข็งแรงและพาเธอกลับขึ้นไปนอนบนเตียง ก่อนจะรวบรวมพลังทั้งหมดที่ได้กลับคืนมาจากการดื่มเลือดแล้วออกไปจัดการพวกแวมไพร์ด้านล่าง จนพวกมันพ่ายแพ้หนีหายไปคนละทิศละทาง เหลือไว้เพียงเศษซากความเสียหายที่เกิดขึ้นในชั้นล่างของตัวบ้าน

เมื่อการต่อสู้จบลงโรเบิร์ตรีบกลับขึ้นมาดูอาการของวรรณิภา ในเวลานี้วรรณิภานอนหายใจแผ่วเบาหากแต่เธอยังมีชีวิตอยู่ เขาค่อย ๆ ขึ้นไปนอนเคียงข้างเธอแล้วรั้งตัวเธอมานอนอยู่ในอ้อมกอด เขาเฝ้าบอกกับตัวเองว่าเขาจะดูแลเธอให้ดีที่สุด

ไม่นานโรเบิร์ต อีแวนสันก็แต่งงานกับวรรณิภา จนกำเนิดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนและตั้งชื่อให้ว่าภาคินทร์ ทั้งสองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างราบรื่น 

จนถึงวันที่วรรณิภาจะหมดอายุขัย เธอเฝ้ามองใบหน้าของโรเบิร์ต ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายปี ตั้งแต่วันแรกจนวันนี้โรเบิร์ตไม่เคยเปลี่ยนไปเลย มีแต่เธอเท่านั้นที่ชราลงหากแต่ความรักอันมั่นคงของโรเบิร์ตไม่เคยลดน้อยลงไปเลยสักวัน

โรเบิร์ตมักพูดกับเธอเสมอว่าความรักของแวมไพร์ไม่เหมือนมนุษย์ แวมไพร์จะมีเพียงรักเดียวตลอดอายุขัยของตน

โรเบิร์ตและภาคินทร์นั่งอยู่ข้างเตียงนอนของวรรณิภาจนวินาทีสุดท้าย ไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยดปรากฏบนใบหน้าของสามีหากแต่ในใจแตกสลายจนไม่เหลือ

ใครว่าความเป็นอมตะคือความสุข มันไม่ใช่ความจริงเลยสักนิด

“ภาคินทร์ ...พ่อเองก็เหนื่อยแล้ว พ่อฝากลูกดูแลตัวเองและบ้านหลังนี้ของแม่เขาด้วยนะ”

โรเบิร์ตหันมากล่าวกับลูกชายก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างภรรยา แล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย...

เวลาผ่านไปนับร้อยปี ภาคินทร์ยังคงใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังเขาไม่เคยกลับไปที่บ้านของพ่อและแม่อีกเลย หากแต่ส่งคนเข้าไปดูแลเพื่อให้มันยังสวยงามดั่งเช่นตอนที่ทั้งสองคนมีชีวิตอยู่

ร่างของโรเบิร์ตและวรรณิภาถูกฝังอยู่ข้าง ๆ กันในหลุมศพ พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันไปตลอดกาล

“คุณจะบอกว่า... คุณคือ”

“คุณเชื่อเรื่องแวมไพร์หรือยังครับคุณพระนาย”

พระนายพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดเมื่อมองเห็นสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นแค่เรื่องเล่าแต่กลับมีจริงอยู่ตรงหน้า นั่นหมายความว่าเขาอาจจะกำลังจะตายเพราะผีดูดเลือด!!!

“คุณกำลังหวาดกลัว อย่างนั้นเหรอ”

“ปล่อยผมไปเถอะ อย่าทำอะไรผมเลย”

พระนายร้องขอความเมตตาและหวังว่าจะได้รับมัน แต่คงไม่เป็นเช่นนั้น เพราะเลือดในตัวของเขาเป็นสิ่งล้ำค่าของแวมไพร์ในเวลานี้

“ผมยังไม่อยากตาย”

“หึ... นี่คุณกำลังคิดว่าผมจะตรงเข้าไปฝังเคี้ยวลงในคอคุณแล้วดูดเลือดจนหมดตัว เหมือนอย่างที่ในหนังสือเขาชอบเขียนกันเอาไว้เหรอครับ”

ภาคินทร์ขบขันกับท่าทางของพระนายที่มองเขาด้วยสายตาแห่งความหวาดกลัวราวกับเขาเป็นตัวประหลาด

“นั่นมันแวมไพร์ที่แสนจะล้าสมัย ผมไม่ทำอะไรโบราณคร่ำครึขนาดนั้นหรอกครับ คุณไม่ต้องกังวล แค่คุณอาจจะต้องเจ็บตัวนิดหน่อยแค่นั้นเอง”