ตอนที่ 11

ตอนที่ 11

“ผมก็คือภาคินทร์ อีแวนสัน”

ภาคินร์เดินมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

ทันทีที่เขานั่งลงฝูงค้างคาวก็พากันบินออกจากในห้อง เหลือทิ้งไว้แค่เจ้าของบ้านกับอีกหนึ่งชีวิตที่ไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง

เสียงสัตว์ด้านนอกที่เคยร้องกันอย่างเซ็งแซ่กลับเงียบลงฉับพลัน เหลือเพียงเสียงลมหายใจจากมนุษย์ที่อยู่ในห้องนี้เท่านั้น

“ผมขอถามคุณอีกครั้งนะครับ คุณพระนาย คุณเชื่อเรื่องแวมไพร์ไหม”

พระนายสบตากับภาคินทร์

“ไม่ตอบก็ไม่เป็นไรครับ ระหว่างรอเวลาผมก็มีเรื่องจะเล่าให้คุณฟัง”

“รอเวลา ... เวลาอะไร”

“ไม่ต้องร้อนรนไปครับ ผมเองก็ไม่อยากรอสักเท่าไร แต่มันเป็นธรรมเนียมที่เราสืบทอดกันมาหลายพันปี”

“นี่คุณเป็นแวมไพร์... จริง ๆ เหรอ”

“ยังมีอีกหลายเรื่องราวบนโลกมนุษย์ ที่ทุกคนชอบคิดว่าตัวเองฉลาดแล้ว เรียนรู้มาแล้ว เก่งที่สุดแล้ว... แต่คุณพระนายรู้อะไรไหมครับ... ว่าจริง ๆ แล้วคนที่คิดว่าตัวรู้มากที่สุดอาจจะกำลังเป็นเหยื่อ ที่โง่ที่สุดก็ได้”

ภาคินทร์หยิบหนังสือประวัติของตระกูลอีแวนสันขึ้นมาวางบนโต๊ะ แล้วเปิดไปที่หน้าหนึ่งอันเป็นเรื่องราวของแวมไพร์หนุ่มที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเล มาพบรักกับหญิงสาวชาวเอเชียอันเป็นหญิงสาวผู้มีเลือดบริสุทธิ์

ในคราแรกเขาตั้งใจเพียงตามหาตัวนาง หลังจากที่ได้ข่าวจากสหายคนสนิทว่ามีแวมไพร์ผู้ค้นพบหญิงสาวเลือดบริสุทธิ์ที่มิได้มีการพบเห็นมาหลายร้อยปี

เขาตั้งใจเดินทางมาตามหาตัวนางและดื่มเลือดซึ่งเป็นสิ่งที่แวมไพร์หลายตนพึงกระทำเป็นนิจในยามที่รับสารหรือพบเจอมนุษย์ดังกล่าว

หากแต่เมื่อได้พบนางกลับมีความรู้สึกที่มิอาจบรรยายได้ เขาตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกเห็น วรรณิภา สาวสวยในวัยยี่สิบห้าปี อันมีรอยยิ้มชวนหลงใหล

และนั่นก็ทำให้ทุกอย่างที่ไม่เคยมีในบันทึกเล่มไหนกำลังเริ่มต้นขึ้น

จากที่ตั้งใจจะมาตามหามนุษย์คนนี้กลับกลายเป็นเขาคอยปกป้องและดูแลวรรณิภาจากการถูกคุกคามโดยแวมไพร์ตนอื่น 

จนคืนหนึ่งแวมไพร์ตนนั้นพลาดท่าได้รับบาดเจ็บจนมาล้มลงอยู่ที่หน้าบ้านของวรรณิภา เขาคิดในใจว่าชีวิตอมตะของเขาอาจจะจบลงเพียงเท่านี้หากเขาไม่ดื่มเลือดนาง ทั้งพละกำลังและจิตใจของเขาในตอนนี้มันกำลังอ่อนแอเสียเหลือเกิน

ในช่วงเวลาที่ดูคล้ายสิ้นหวัง รั้วไม้ก็ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก วรรณิภาวิ่งมาประคองร่างของแวมไพร์หนุ่มเอาไว้

“คุณคะ... พอจะเดินไหวไหมคะ เดี๋ยวฉันพาไปส่งหาหมอ”

หญิงสาวตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้ม มีผมสีดำขลับยาวสยายถึงกลางหลัง กำลังพยายามออกแรงพยุงชายแปลกหน้าที่มานอนบาดเจ็บให้ลุกขึ้นอีกครั้ง

“blood”

“ฮะ... คุณพูดว่าอะไรนะคะ”

“your blood”

วรรณิภาไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายแปลกหน้ากำลังพูด ในยามนี้เธอคิดแค่เพียงว่าเธอต้องช่วยชีวิตเขา หากจะพาไปหาหมอมารักษาด้วยระยะทางห่างไกลเช่นนี้ก็เกรงว่าจะไม่ทัน

ไหนจะเป็นเวลาดึกที่เดินทางเคลื่อนย้ายกันไปไหนลำบาก ถึงอย่างไรการทำแผลเบื้องต้นนิด ๆ หน่อย ๆ จากที่ดูคงไม่ยากเกินไปที่พอจะทำให้ได้

วรรณิภาเรียกแม่บ้านให้ออกมาช่วยกันพาคนเจ็บเข้าไปข้างใน จากนั้นก็จัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัว ทำแผล และให้นอนพักที่โซฟาชั้นล่างของบ้าน

“หยดไปพักก่อนได้เลยนะ

คงไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวเขาอาการดีขึ้นก็คงจะฟื้นค่อยมาดูอีกทีว่าเป็นใครมาจากไหน ท่าทางจะไม่ใช่คนแถวนี้”

วรรณิภาหันไปกล่าวด้วยน้ำเสียงฟังระรื่นหู สมกับที่เป็นลูกหลานตระกูลผู้ดี มีมารยาทที่แสนงดงามเพราะถูกปลูกฝังจากครอบครัว

เธอนั่งจ้องหน้าชายคนนั้นอยู่ชั่วครู่ด้วยความรู้สึกบางอย่าง

“blood...”

“เลือดใช่ไหม... คุณมีเลือดไหลตรงไหนเหรอคะ”

วรรณิภาพยายามมองสำรวจร่างกายของคนเจ็บให้แน่ใจว่าไม่ได้มีบาดแผลตรงไหนที่เธอมองข้ามไปแต่ก็ไม่พบ

“อาการดูไม่ดีขึ้นเลย หรือควรจะพาเขาไปโรงพยาบาลดี”

สามวันแล้วที่คนบาดเจ็บยังคงมีอาการน่าเป็นห่วง วรรณิภาให้คนช่วยพาเขามานอนให้ห้องพักรับรองแขก เพื่อจะได้สบายตัวกว่าการไปนอนขดอยู่ด้านล่าง

“คุณคะ”

“Robert...”

เสียงแหบพร่าดังออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก

“โรเบิร์ต ชื่อโรเบิร์ตใช่ไหมคะ... เอ่อ your name is Robert??”

เขาพยักหน้าช้า ๆ  

วรรณิภาพยายามสื่อสารจนพอเข้าใจกันได้นิดหน่อย แต่เมื่อเธอบอกว่าจะพาเขาไปโรงพยาบาลก็กลับปฏิเสธ เขาเพียงพูดถึงเลือดและคืนพระจันทร์เต็มดวง ซึ่งเป็นสิ่งที่วรรณิภาไม่เข้าใจ

คืนหนึ่งในขณะที่วรรณิภากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนอนของเธอ เธอก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านล่าง เธอรีบคว้าไฟฉายแล้วค่อย ๆ ย่องลงมาช้า ๆ