ตอนที่ 10

ตอนที่ 10

“ได้มาครอบครองเสียทีนะ เลือดบริสุทธิ์ของมนุษย์ พาเขาไปที่ห้องใต้ดิน พาไปรอฉลองคืนพระจันทร์เต็มดวงไปพร้อมกับเรา”

เพลงพรใช้มือเพียงข้างเดียวก็สามารถยกพระนายขึ้นพาดบนหัวไหล่ แล้วยกร่างของพระนายที่ไม่ได้สติเดินลงไปที่ห้องลับใต้ดิน ห้องอันเป็นสถานที่ที่ภาคินทร์ใช้ทำพิธีดื่มเลือดในคืนพระจันทร์เต็มดวงเช่นในคืนนี้

แต่มันเป็นคืนที่พิเศษกว่านั้น เพราะเลือดของมนุษย์ในคืนนี้คือเลือดของมนุษย์ที่จะพบได้ในรอบหนึ่งร้อยปี

ภาคินทร์เฝ้ามองตามหลังของคนสนิทที่เดินหายไป แล้วเหม่อมองออกไปที่นอกตัวบ้าน

อีกไม่กี่ชั่วโมง ในราตรีที่พระจันทร์ฉายเต็มดวงส่องสว่างอยู่กลางท้องฟ้า เหล่าแวมไพร์ที่หลบซ่อนตัวจะออกมาดื่มกินเลือดเพื่อคงความเป็นอมตะของตัวเอง และมันจะไม่มีคืนไหนที่จะมีความสุขได้เท่าคืนนี้อีกแล้ว

พระนายลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะพบว่าตัวเองถูกมัดติดไว้กับเก้าอี้ในห้องมืดสนิท เขาพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดแต่ดูเหมือนเชือกเส้นใหญ่ที่มัดเอาไว้คงไม่มีทางหลุดออกไปได้โดยง่าย ๆ

“ช่วยด้วยยย ช่วยด้วยครับ”

เขาพยายามตะโกนร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็มีเพียงเสียงของตัวเขาเองที่สะท้อนกลับคืนมา

แม้จะทำทุกวิถีทางที่พอจะทำได้แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นพันธนาการอันแน่นหนานี้ได้เลย 

ห้องนี้มีเพียงโต๊ะไม้โบราณตัวใหญ่ตั้งอยู่ พร้อมด้วยแก้วที่ทำจากทองคำวางเรียงรายอยู่หลายใบ ผนังทุกด้านปิดทึบด้วยอิฐโบราณราคาแพงอย่างแน่นหนา

มีเพียงหน้าต่างบานเล็ก ๆ ด้านซ้ายมือที่มีเหล็กดัดติดเอาไว้ และเป็นจุดเดียวที่แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเพื่อมอบแสงสว่างรำไรให้ได้พอมองเห็น

“ช่วยด้วย!!!”

พระนายลองตะโกนอีกครั้ง แต่ผลตอบรับก็ยังไม่ต่างจากเดิม

ในเวลานั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น เขารีบกวาดตามองหาจนเห็นแสงสว่างของหน้าจอมือถือ

ระยะทางจากจุดที่เขานั่งไปยังจุดที่วางมือถือมันไม่ได้ห่างไกลกันเลยสักนิด แต่กลับไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้จนนึกโมโหในใจ

“สวัสดีค่ะคุณพระนาย”

“คุณเพลงพร นี่มันอะไรกันครับ”

“ไม่ต้องตกใจนะคะ ไม่มีอะไรต้องกังวล แค่คุณท่านต้องการความช่วยเหลือจากคุณพระนายนิดหน่อย”

“ช่วยเหลือ ช่วยเหลืออะไร ทำไมถึงจับผมมาแบบนี้ ผมมีสิทธิ์แจ้งความจับพวกคุณได้เลยนะครับ”

พระนายเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว 

ถึงจะเคยคิดระแวงว่าคนที่นี่ดูแปลกประหลาดกว่าคนทั่วไป แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะเป็นคนไม่ดีหรือเลวร้ายอะไร 

แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้พระนายคงมองคนผิดไป

“คุณพระนายอ่านประวัติของตระกูลอีแวนสันไปถึงไหนแล้วคะ... ถึงทายาทรุ่นสุดท้ายหรือยัง ถ้ายังเดี๋ยวดิฉันจะเล่าให้ฟัง”

“คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ ผมไม่อยากรู้เรื่องตระกูลอะไรของเจ้านายคุณทั้งนั้น ปล่อยผมไปเดี๋ยวนี้”

พระนายตะโกนลั่น 

ดวงตาของเพลงพรในเวลานี้ดูน่ากลัว ไม่เหมือนกับเพลงพรคนเดิม มันยิ่งทำให้พระนายอยากจะออกจากที่นี่ไปให้เร็วที่สุด 

ทุกวินาทีที่เขาอยู่ในนี้มันช่างหายใจได้ยากลำบากคล้ายกับคนกำลังใกล้ตาย

“ไม่อยากรู้เรื่องของผมแล้วเหรอครับ คุณพระนาย”

ภาคินทร์ปรากฏตัวขึ้น

ในเวลานี้เขาดูหน้าตาสดใสมากกว่าตอนที่เจอครั้งแรกหลายเท่า แต่ก็ยังแฝงความลึกลับอยู่ในที

“ไม่!!! ปล่อยผม ไม่อย่างนั้นผมจะแจ้งตำรวจมาจับพวกคุณให้หมด!!”

พระนายเอ่ยเตือน

“คุณพระนายไม่เชื่อเรื่องแวมไพร์ว่ามีจริงจนกว่าจะได้เห็นกับตาไม่ใช่เหรอครับ จริง ๆ ควรจะขอบคุณผมนะ ที่จะทำให้คุณได้เจอกับแวมไพร์เป็นครั้งแรก...”

ทันทีที่ภาคินทร์พูดจบ เขี้ยวแหลมในปากก็ค่อย ๆ ยาวขึ้นทั้งสองข้าง ดวงตาสองสีที่เคยเห็นคล้ายกับมีประกายบางอย่างดูมิได้ไร้ความรู้สึกดั่งเช่นในตอนแรกที่พบเจอ

ยิ่งภาคินทร์เดินเข้ามาใกล้เขามากเท่าไร เสียงร้องของสัตว์ด้านนอกก็ยิ่งดังขึ้นมากเท่านั้น เหมือนกับพวกมันหยั่งรู้ว่ากำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

พรึ่บ!!!!!!!

ค้างคาวเกือบสิบตัวบินลอดมาจากกรงเหล็กของหน้าต่างบานเล็กบนผนัง พวกมันพากันบินวนรอบศีรษะของพระนายก่อนจะพากันมาเกาะอยู่รอบโต๊ะตรงหน้า

แววตาสีแดงเพลิงจ้องเขม็งและส่งเสียงร้องฟังแล้วแสบแก้วหู

พระนายแลซ้ายขวา รับรู้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“พวกคุณเป็นตัวอะไรกันแน่!!!!”