บทที่ 2

รถเมล์โยกเยกไปมาจนกระทั่งจอดเทียบป้าย

ตลอดทาง ฉินเฟิงพยายามจะคุยกับหลินชิงเหลียนหลายครั้ง แต่ก็ถูกเธอพูดแทรกด้วยความเย็นชาตลอด

พอถึงบ้าน หลินชิงเหลียนก็เดินตรงดิ่งกลับเข้าห้องไปทันที

มือของฉินเฟิงที่ยื่นออกไปคว้าได้เพียงความว่างเปล่าอีกครั้ง ความหงุดหงิดตีตื้นขึ้นมาในใจ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ บ้าน ทว่าจู่ๆ ก็ต้องชะงักงัน

ตรงมุมห้อง เสื้อผ้าสกปรกที่เขาถอดทิ้งไว้อย่างรีบร้อนตอนออกจากบ้านเมื่อสัปดาห์ก่อนยังคงวางอยู่ที่เดิม แก้วน้ำที่ดื่มแล้ว หรือแม้แต่มีดโกนหนวดที่วางทิ้งไว้ลวกๆ ก็ยังไม่ได้ถูกนำไปล้างทำความสะอาด ในขณะที่ข้าวของทุกชิ้นของหลินชิงเหลียนกลับสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย ช่างแตกต่างกับข้าวของที่วางระเกะระกะของเขาอย่างสิ้นเชิง

ราวกับว่า… เป็นเส้นแบ่งเขตแดนที่ขีดเอาไว้อย่างชัดเจน

ไฟโกรธไร้ที่มาที่ไปโหมกระหน่ำเข้ามา ฉินเฟิงผลักประตูห้องนอนเข้าไป แต่กลับพบว่าบนผนัง รูปงานแต่งที่หลินชิงเหลียนมักจะเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่นอยู่เสมอ ตอนนี้กลับเหลือเพียงแค่กรอบรูปเปล่าๆ

หัวใจของฉินเฟิงกระตุกวูบ “รูปแต่งงานล่ะ?”

เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาที่ยังคงเย็นชาของหลินชิงเหลียน เขาก็ไม่อาจสะกดกลั้นความโกรธของตัวเองได้อีกต่อไป “นี่เธอกำลังโกรธประชดฉันอยู่หรอ? ชิงเหลียน เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ พวกเรามาคุยกันดีๆ เถอะ”

“ไม่ได้ประชด” หลินชิงเหลียนยังคงมีท่าทีราบเรียบ “ฉินเฟิง ฉันเหนื่อยแล้ว ชีวิตแต่งงานของพวกเรา…”

ยุติลงแค่นี้เถอะ

คำพูดที่ยังไม่ทันได้เอ่ยจบ ถูกกลบด้วยเสียงกริ่งโทรศัพท์ที่จู่ๆ ก็ดังขึ้น

ฉินเฟิงเดินไปรับโทรศัพท์บ้าน ปลายสายคือเสียงร้อนรนของสวี่เซี่ยงหลานเหมือนเช่นเคย “อาจารย์รีบมาเร็วเข้าค่ะ มีคดีที่ต้องให้อาจารย์ช่วย เรื่องด่วนมาก…”

หลินชิงเหลียนดึงสายตากลับมาอย่างสงบนิ่ง สามวินาทีต่อมา ฉินเฟิงก็วางสาย รีบร้อนคว้าหมวกขึ้นมาสวม

ก่อนจะเดินออกจากบ้าน จู่ๆ เขาก็ชะงัก หันกลับมามองหลินชิงเหลียน “ถ้าเหนื่อยก็พักผ่อนให้เยอะๆ นะ รออีกสักพัก เดี๋ยวฉันจะลางานมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ”

หลินชิงเหลียนไม่ได้หันกลับไปมอง

หลังจากฉินเฟิงจากไป เธอก็จัดการเคลียร์ข้าวของในบ้านต่อ

ทั้งรูปถ่ายที่เคยตื้อให้ฉินเฟิงไปถ่ายด้วยกัน จดหมายที่เขาส่งกลับมาบอกว่าปลอดภัยตอนที่ออกไปทำงานต่างถิ่น หรือแม้แต่ใบแปะก๊วยที่เขาเด็ดมาให้ส่งๆ เธอรื้อพวกมันออกมาจัดเก็บทั้งหมด

สองชั่วโมงต่อมา หลินชิงเหลียนก็พบปืนประจำกายที่ฉินเฟิงลืมทิ้งไว้ที่บ้าน

เธอเอาปืนไปส่งให้ที่สถานีตำรวจ แต่ตอนที่ผลักประตูห้องพักรับรองของฉินเฟิงเข้าไป กลับพบว่าฉินเฟิงกับสวี่เซี่ยงหลานสองคนกำลังนอนพิงโซฟาหลับอยู่ สวี่เซี่ยงหลานซบอยู่ในอ้อมกอดของฉินเฟิง ทั้งมือและเท้าก่ายกอดรัดอยู่บนตัวเขา

คนสองคนที่ได้ยินเสียงผลักประตูสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ตอนที่ฉินเฟิงเห็นหลินชิงเหลียน ในแววตาของเขามีความประหม่าวูบผ่านไป

“ชิงเหลียน เธออย่าเข้าใจผิดนะ พวกเราปรึกษาคดีกันอยู่ แล้วก็เผลอหลับไป…”

“ฉันรู้” หลินชิงเหลียนวางปืนลงบนโต๊ะ แล้วหันหลังเดินจากไป

ฉินเฟิงมองแผ่นหลังของเธอแล้วอึ้งไป เมื่อก่อนขอแค่เธอเห็นเขาใกล้ชิดกับสวี่เซี่ยงหลานนิดหน่อย ต่อให้ตอนนั้นจะไม่โวยวายใส่เขา แต่ขอบตาก็จะแดงก่ำแล้วเผยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจออกมา

แต่เธอในวันนี้ กลับนิ่งสงบเป็นพิเศษ นิ่งสงบเสียจนทำให้เขาใจคอไม่ดี

ฉินเฟิงพุ่งไปคว้าข้อมือเธอแล้วดึงตัวกลับมา เขาก้มหน้าลงพิจารณาเธอ น้ำเสียงกดข่มความกระวนกระวายใจเอาไว้ “ทำไมเธอถึงไม่โกรธล่ะ?”

หลินชิงเหลียนยิ้ม “พวกนายเป็นสหายร่วมรบ เป็นพี่เป็นน้องกัน ฉันรู้ดี”

รอยยิ้มไม่ยี่หระบนใบหน้าของเธอ พอมันตกอยู่ในสายตาของฉินเฟิงกลับดูบาดตายิ่งนัก

ในใจเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด กำลังจะอ้าปากอธิบายต่อ แต่สวี่เซี่ยงหลานที่เพิ่งเดินออกไปก็ส่งเสียงร้องอุทานขึ้นมา

สีหน้าของฉินเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบปล่อยมือจากหลินชิงเหลียนแล้วพุ่งตัวออกไปทันที

หลินชิงเหลียนนวดข้อมือที่เริ่มแดง ได้ยินเสียงสำนึกผิดของสวี่เซี่ยงหลานดังมาจากห้องข้างๆ “ขอโทษค่ะอาจารย์ ฉันก็แค่อยากจะช่วยเปลี่ยนหลอดไฟ ไม่คิดว่าจะตกลงมา”

“ไม่เป็นไร” เสียงของฉินเฟิงนุ่มนวล “เด็กผู้หญิงไม่ถนัดงานใช้แรงงานพวกนี้หรอก เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเอง”

หลินชิงเหลียนชะงักมือไป จู่ๆ เธอก็นึกถึงบ่าทั้งสองข้างของตัวเองที่ถูกเสียดสีจนแดงเถือกและถลอกปอกเปิกตอนที่แบกถ่านรังผึ้ง นึกถึงตอนที่เปลี่ยนหลอดไฟแล้วเกือบโดนไฟดูด หรือแม้แต่วินาทีเฉียดตายตอนที่ปีนขึ้นไปซ่อมหลังคาแล้วเกือบพลัดตกลงมา

เธอกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ดูเหมือนมีเหมือนไม่มีออกมา แล้วหันหลังเดินจากไป

ตอนที่เดินผ่านห้องข้างๆ หลินชิงเหลียนเห็นฉินเฟิงยืนอยู่บนเก้าอี้เพื่อเปลี่ยนหลอดไฟ ส่วนสวี่เซี่ยงหลานยืนอยู่ข้างล่าง สองมือประคองขาของเขาเอาไว้

สวี่เซี่ยงหลานได้ยินเสียงจึงหันกลับมามอง ริมฝีปากของเธอเสียดสีผ่านจุดอ่อนไหวของฉินเฟิง พร้อมกับเผยรอยยิ้มท้าทายออกมา

ส่วนฉินเฟิงที่อยู่บนเก้าอี้ ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีจะผลักเธอออกแต่อย่างใด

หลินชิงเหลียนไร้ซึ่งสีหน้าใดๆ หันหลังเดินออกไป

เพิ่งจะเดินออกจากสถานีตำรวจมาได้ไม่นาน หลินชิงเหลียนก็สัมผัสได้อย่างเฉียบไวว่ามีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินตามอยู่ด้านหลัง หัวใจของเธอกระตุกวูบ กำลังเตรียมจะวิ่งไปทางที่มีคนเยอะๆ ก็ถูกคนจากด้านหลังใช้ไม้ฟาดเข้าอย่างจัง

ความเจ็บปวดแล่นริ้วมาจากหลังศีรษะ เธอสลบเหมือดไปในทันที

พอฟื้นขึ้นมา เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในบ้านเก่าๆ ทรุดโทรมหลังหนึ่ง ปากถูกอุดไว้และถูกมัดติดกับเก้าอี้

ชายที่มีแววตาชั่วร้ายคนหนึ่งถือมีดอยู่ กำลังยิ้มเหี้ยม “ในที่สุดก็ฟื้นแล้วสินะ”

หลินชิงเหลียนมองใบหน้านั้น พลันนึกถึงหนังสือพิมพ์ที่เคยอ่าน นี่มันนักโทษที่เคยถูกฉินเฟิงจับเข้าคุกนี่นา!

ชายคนนั้นเอามีดทาบลงบนใบหน้าของหลินชิงเหลียน แววตาดุดัน “ฉินเฟิงมันทำร้ายฉันจนครอบครัวต้องบ้านแตกสาแหรกขาด วันนี้ฉันจะฆ่าแก ให้มันได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียครอบครัวบ้าง!”

พูดจบ เขาก็ง้างมีดในมือขึ้น แทงตรงมาที่หน้าอกของหลินชิงเหลียนอย่างโหดเหี้ยม

หลินชิงเหลียนถูกอุดปากเอาไว้ แม้แต่จะร้องก็ร้องไม่ออก ทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูมีดแหลมที่พุ่งเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ ด้วยความหวาดกลัว

และในตอนนั้นเอง ประตูไม้ผุพังก็ถูกคนถีบจนเปิดออก ฉินเฟิงพาสวี่เซี่ยงหลานพุ่งพรวดเข้ามา

“ชิงเหลียน!”