บทที่ 3

มีดของชายคนนั้นจ่อเข้าที่คอของหลินชิงเหลียนในฉับพลัน

ปืนของฉินเฟิงเล็งไปที่หัวของชายคนนั้น แววตาแฝงความเย็นชาและเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”

ชายคนนั้นหัวเราะร่าอย่างกำเริบเสิบสาน พอออกแรงที่มือ เลือดสดๆ ก็ไหลรินไปตามลำคอขาวผ่องของหลินชิงเหลียน “ฉินเฟิง แน่จริงแกก็ยิงฉันให้ตายตอนนี้เลยสิ! ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันก็จะลากคนไปลงนรกด้วย! ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสความเจ็บปวดของคำว่าบ้านแตกสาแหรกขาดบ้าง!”

หลินชิงเหลียนเจ็บจนหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นเฉียบไหลหยดไปตามพวงแก้ม แต่เธอกลับกัดฟันหลุบตาลง ไม่ยอมเผยสีหน้าอ่อนแอออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย

ฉินเฟิงแววตาดุดันเยียบเย็น “ปล่อยคนซะ แกมีเงื่อนไขอะไรก็เสนอมาได้เลย”

“พวกแกวางปืนลงก่อน จากนั้นก็…”

ชายคนนั้นหัวเราะอย่างเหิมเกริมและชั่วร้าย “ฉันจะให้แก ฉินเฟิง คุกเข่าอ้อนวอนฉัน!”

ฉินเฟิงเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วที่กำปืนเกร็งแน่นขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ค่อยๆ ลดมือลง เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ตกลง”

ขนตาของหลินชิงเหลียนสั่นระริก เธอช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เห็นเพียงเขายอมโยนปืนทิ้งลงบนพื้นอย่างว่าง่าย จากนั้นก็ค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าว แล้วค่อยๆ คุกเข่าลง

และในตอนนั้นเอง จู่ๆ สวี่เซี่ยงหลานก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับตะโกนลั่น “อาจารย์อย่าคุกเข่านะคะ!”

เธอยิงปืนไปทางชายคนนั้น แต่กระสุนกลับแค่ถากแขนของเขาไป แล้วฝังเข้าไปในกำแพงดินด้านหลัง

เพียงชั่วพริบตา แววตาของชายคนนั้นก็วูบผ่านความโกรธเกรี้ยว เขากวัดแกว่งมีดในมือแทงเข้าใส่ร่างของหลินชิงเหลียนอย่างไม่ยั้ง!

เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา หลินชิงเหลียนเจ็บปวดจนหน้ามืดทะมึน

ก่อนจะสลบไป เธอเห็นเงาร่างของฉินเฟิงที่พุ่งเข้ามาต่อสู้กับชายคนนั้น

พอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง คนก็มาอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

บาดแผลจากมีดบนร่างกายลึกไปถึงปอด ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกล้วนเจ็บปวดร้าวไปถึงขั้วหัวใจ

สวี่เซี่ยงหลานนั่งอยู่ข้างเตียง มองดูท่าทีเจ็บปวดของเธอด้วยแววตาที่เผยความมาดร้ายออกมา

“หลินชิงเหลียน ดวงแข็งดีนี่ โดนขนาดนี้แล้วยังไม่ตายอีก”

หลินชิงเหลียนไม่ได้สนใจเธอ

“วันนี้ในบ้านโทรมๆ หลังนั้น เธอคิดว่าพี่เฟิงรักเธอสินะ?” สวี่เซี่ยงหลานพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “เธอคิดผิดแล้วล่ะ วันนี้ต่อให้เปลี่ยนเป็นใครก็ตามที่ถูกจับเป็นตัวประกัน เขาก็จะทำแบบนี้เพื่อช่วยคนอยู่ดี”

ขนตาของหลินชิงเหลียนสั่นไหวเล็กน้อย เพราะเธอรู้ดี ว่าสวี่เซี่ยงหลานพูดถูก

ต่อให้วันนี้คนที่ชายคนนั้นจับเป็นตัวประกันจะเป็นแค่ประชาชนคนธรรมดา เพื่อช่วยคนแล้ว ฉินเฟิงก็ยังคงจะตัดสินใจเลือกแบบเดียวกันอยู่ดี

เธอไม่เคยเป็นตัวตนที่พิเศษในใจเขาเลยสักนิด

สวี่เซี่ยงหลานพูดอย่างได้ใจสุดๆ “หนึ่งปีที่ฉันเข้ามาทำงานในสถานีตำรวจ ซุปไก่ตุ๋นโสมที่พี่เฟิงเจาะจงให้เธอตุ๋นก็คือของโปรดของฉัน ผ้าที่เธอเก็บสะสมไว้พี่เฟิงก็เอามาซื้อกระโปรงให้ฉัน คูปองน้ำตาลที่เธอเก็บไว้ เขาก็เอาไปซื้อลูกอมรสนมตรากระต่ายขาวที่ฉันชอบกินมาให้”

“หลินชิงเหลียน เลิกหน้าด้านหน้าทนได้แล้ว ตอนนี้แม้แต่ลูกสาวที่จะใช้มัดใจเขาก็ตายไปแล้ว เธอจะเอาอะไรมาแย่งกับฉันอีกล่ะ?”

แววตาของหลินชิงเหลียนเย็นเยียบลงในพริบตา จู่ๆ สวี่เซี่ยงหลานก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หูของหลินชิงเหลียน “วันที่น้ำท่วมวันนั้น ฉันไม่ได้เป็นตะคริวเลยสักนิด ส่วนปืนเมื่อวาน ฉันก็จงใจยิงให้พลาดเองแหละ”

สมองของหลินชิงเหลียนดังอื้ออึง ขาวโพลนไปหมด

เรื่องวันนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเธอที่จงใจถ่วงเวลาช่วยชีวิตของฉินเฟิง!

เป็นสวี่เซี่ยงหลานที่วางแผนฆ่าลูกสาวของเธอ!

และในตอนนั้นเอง สวี่เซี่ยงหลานก็กระซิบที่ข้างหูเธอเบาๆ “ต่อให้วันน้ำท่วมจะรอดไปได้ ฉันก็จะหาวิธีส่งนังเด็กนั่นลงนรกไปอยู่ดีนั่นแหละ”

วินาทีนี้ เส้นด้ายแห่งความมีสติในหัวของหลินชิงเหลียนขาดผึงลงทันที

เธอใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในร่าง ฟาดฝ่ามือตบหน้าอีกฝ่ายไปฉาดใหญ่อย่างแรง “สวี่เซี่ยงหลาน คนจิตใจอำมหิตอย่างเธอ ไม่คู่ควรที่จะใส่เครื่องแบบชุดนี้เลยสักนิด!”

สวี่เซี่ยงหลานถูกตบจนหน้าหัน เลือดซึมออกที่มุมปาก

แววตาของเธอวูบผ่านความเคียดแค้นชิงชัง เธอคว้ากระติกน้ำร้อนบนตู้หัวเตียงมาบิดเกลียวออก เตรียมจะสาดใส่ตัวหลินชิงเหลียน

แต่พอมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่นอกประตู สวี่เซี่ยงหลานก็กลอกตาวูบหนึ่ง แล้วสาดน้ำเดือดๆ รดมือตัวเองโดยตรง

เธอร้องกรี๊ดอย่างน่าเวทนา แล้วโยนกระติกน้ำร้อนทิ้งลงบนพื้น

ฉินเฟิงผลักประตูเข้ามา ก็เห็นน้ำร้อนหกเจิ่งนองเต็มพื้น หลังมือของสวี่เซี่ยงหลานแดงเถือก พวงแก้มก็บวมแดง

“เกิดอะไรขึ้น?” เขาเอ่ยถามเสียงขรึม สายตาคาดคั้นจับจ้องไปที่หลินชิงเหลียน