บทที่ 2. ตอนที่ 1. แม่ทัพไป่เยว่

“องค์ชาย เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ”

“เงียบ หลิวหยุน มีคนมา ค่อย ๆ ลุก มากับข้าทางนี้” หญิงสาวยันกายลุกตามแรงพยุงของเขา โดยที่ในมือกยังถือไม้เสียบปลาเผามาด้วย

กอหญ้าริมบึง โยกไหวตามคนทั้งสองที่เคลื่อนย้ายไปได้อย่างเชื่องช้า ด้วยมีคนป่วยจวนหมดแรงอีกคน ชายร่างใหญ่ผู้หนึ่งในจำนวนนั้น พุ่งตัวเข้าสกัดด้านหน้าของคนทั้งสองทันที จ้าวตงหยาง มีเพียงไม้ที่มีปลาเผาคามือ ดูแล้วไม่เหมาะสมที่จะเป็นอาวุธได้เลย

“คุณชายจ้าว ยอมจำนนแล้วไปกับพวกข้าเถอะ ท่านอ๋องต้องการพบตัวท่าน อย่าหลบหนีอีกเลย”

“ท่านอ๋องของพวกเจ้า ทรยศบิดาข้า คนเช่นนี้รึ ที่จะมีเมตตากับผู้อื่น อย่ามัวเสียเวลา ข้ายืนอยู่ตรงนี้แล้ว หากต้องการชีวิตก็เข้ามา แต่ขอให้เว้นชีวิตนาง นางเป็นเพียงนางกำนันไม่รู้ความ ฆ่านางก็เสียแรงเปล่า”

“ไม่นะคุณชาย พวกเจ้าห้ามทำร้ายเขานะ” หลิวหยุนรีบเอาตัวเองเข้าขวางอาวุธศัตรู ปกป้องผู้เป็นนาย ภาพเหล่าองครักษ์ที่เข้าปกป้องเขาเมื่อวานนี้ กลับเข้ามาหลอกหลอนอีกครั้ง แต่ไม่ทันที่เหล่าคนชั่วจะลงมือ กลับมีทหารจำนวนหนึ่งรอบวงเข้ามาอีกชั้น พร้อมการปรากฏตัวของไป่เยว่ 

ชายหนุ่มผู้เพิ่งปรากฏกายทำให้หลิวหยุนรู้สึกได้ถึงความปลอดภัย แล้วทุกอย่างก็เป็นเช่นที่นางคิด ไป่เยว่ใช้ดาบของเขาเพียงไม่กี่กระบวนท่า ศัตรูก็ลงไปนอนจมกองเลือดอาบทุ่งหญ้าไปเป็นที่เรียบร้อย

“องค์ชาย ท่านปลอดภัยดีหรือไม่”

“ท่านไป่เยว่เจ้าปลอดภัย ดียิ่งนัก ข้าหลงคิดว่าไม่เหลือใครแล้ว ตัวข้าปลอดภัยดี แต่นาง…”

ไป่เยว่หันไปมองใบหน้าซูบเซียวของหลิวหยุน “อาการแม่นางดูไม่ดีเลย”

“ขาข้า…”

“ขออภัยแม่นางหลิวหยุน” ไป่เยว่ไม่รอช้ารีบย่อตัวลงพยายามจะเปิดชายกระโปรงของนาง เพื่อตรวจดูบาดแผล แม้ว่าหลิวหยุนจะพยายามปฏิเสธ แต่ไป่เยว่ก็ไม่ยอม 

“อาการของแม่นางข้าพอจะช่วยได้ องค์ชายไปกับข้า แถวนี้ไม่ปลอดภัย” ชายหนุ่มออกคำสั่ง

จ้าวตงหยางหันไปเตรียมประคองพี่เลี้ยง แต่ไม่ทันเสียแล้ว ไป่เยว่คว้าเอวนางขึ้นอุ้มเดินนำหน้าเขาไปเสียแล้ว ทิ้งองค์ชายเช่นเขา ให้เดินตามหลังมาพร้อมเหล่าทหารติดตาม

“นี่ตกลง พวกเจ้ามาช่วยข้า หรือนางกันแน่” เหล่าทหารต่างมองตามสายตาของผู้เป็นนายที่รอดชีวิต แล้วได้แต่อมยิ้มชอบใจ แม้ท่ามกลางความสูญเสีย กลับได้เห็นภาพเช่นนี้ นับได้ว่าดอกโบตั๋นได้เบ่งบานกลางทะเลโลหิต ให้แม่ทัพไป่เยว่ได้มีแรงต่อสู้ศัตรูเพื่อใครสักคนที่รอดชีวิตอยู่เบื้องหลัง 

“เรียนองค์ชาย แม่นางหลิวหยุน คือสตรีที่เจ้านายของพวกข้าพึ่งใจ เพียงแต่ที่ผ่านมานางเป็นนางกำนันของฝ่ายใน  ดูแลใกล้ชิดองค์ชายเช่นท่าน โอกาสน้อยนักที่ทั้งสองจะได้พบกัน หากเวลานี้เป็นข้า ข้าก็จะทำ องค์ชายท่านอย่าถือสาเลย พวกข้าแกะรอยท่านออกมาจากในเมือง จนมาถึงที่นี่ ท่านเก่งมากที่พาคนบาดเจ็บหนีออกมาได้ไกลถึงเพียงนี้”

“ไกลแค่ไหน ก็ยังไม่พ้นกองทัพศัตรู…”

แหล่งหลบซ่อนตัวของไป่เยว่และสมุนของเขา คือหมู่บ้านที่จ้าวตงหยางตั้งใจจะมาหลบภัยในตอนแรก แต่ภาพที่เห็นในตอนนี้กลับทำให้เขายิ่งเศร้าใจ หมู่บ้านขนาดไม่ใหญ่มากกลับถูกเผาทำลายไปกว่าครึ่ง ชาวบ้านที่หนีรอด พอรู้ว่าแม่ทัพไป่เยว่เลือกที่นี่สำหรับซ่อนตัวซ่องสุมกองกำลัง ก็พากันมาพึ่งบารมี ช่วยกันซ่อมบำรุงบ้านเรือนที่ชำรุด เพียงเพื่อซุกหัวนอนหลบแดดหลบฝน กองทัพรอดตายของไป่เยว่ ต้องทำการแบ่งเสบียงอาหารบางส่วน หุ่งต้มแจกจ่ายกันกินได้แค่ประทังความหิว แต่ไม่สามารถทำให้อิ่มท้องได้ ภาพที่เห็นทำให้องค์ชายจ้าวตงหยาง รู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก

“หมู่บ้านแห่งนี้…ถูกทำลายไม่ต่างกับในเมืองเลย”

“กองทัพแคว้นหานบุกปล้นสะดม และทำลายทุกสิ่ง สิ่งที่เหลืออยู่ก็เท่าที่ท่านเห็น พวกข้ามาถึงที่นี่ทันได้แค่ช่วยขับไล่พวกมันออกไป แต่ก็ไม่สามารถบุกไปช่วยเมืองหลวงได้ทัน ด้วยระหว่างทางพวกเราก็ปะทะกับข้าศึกมาตลอดทาง สูญเสียทั้งกำลังพลและเสบียงไม่น้อย ทหารที่รอดมาจนถึงจุดนี้มีไม่มากพอจะต่อกลอนกับใครได้ ท่านไป่เยว่จึงมีคำสั่งให้รั้งรอและออกติดตามช่วยเหลือผู้คนที่รอดชีวิตเท่านั้น”