บทที่ 2. ตอนที่ 2. แม่ทัพไป่เยว่

“ข้าเข้าใจท่านไป่เยว่ เพียงแต่ไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นคงดีกว่ามาก”

จ้าวตงหยางมองดูแม่ทัพไป่เยว่อุ้มนางหายไป แต่ตนเองกลับถูกเหล่าทหารพาแยกไปอีกทาง “ช้าก่อน…ข้าจะอยู่กับพี่หลิวหยุน”

“อ๋อ…ไม่ต้องห่วงองค์ชาย นั่นเรือนท่านหมอซุน เขาเป็นหมอเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่ที่รอดชีวิต ท่านไปกับพวกข้าดีแล้ว ข้าจะพาท่านไปอาบน้ำ เสร็จแล้วคืนนี้เราจะย่างเนื้อม้ากัน ข้ารู้นะว่าท่านหิว” ทหารร่างใหญ่ ผู้มีหนวดเคราเต็มใบหน้า แต่แววตาอ่อนโยนใจดี พูดคุยกับเขาพร้อมรอยยิ้มตลอดทาง

จ้าวตงหยาง ยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเรือนท่านหมอซุน บาดแผลของหลิวหยุนกำลังอักเสบและอาจมีหนอง นางเริ่มมีไข้ เหตุการณ์ในครั้งนี้ นับได้ว่านางเป็นมากกว่าพี่เลี้ยง เป็นมากกว่านางกำนัน แต่นางยังเป็นเสมือนพี่สาวแท้ ๆ ที่สามารยอมตายแทนน้องชายเช่นเขา เพราะฉะนั้นมีหรือที่เขาจะล่ะทิ้งนาง

จ้าวตงหยางตัดสินใจวิ่งกลับไปที่เรือนท่านหมอซุน แม้ว่านายทหารผู้นั้นจะตะโกนร้องเรียกเช่นไร เขาก็ไม่หยุด อย่างน้อย ขอแค่ขอให้ได้รู้ว่า พี่สาวที่เพิ่งผ่านความเป็นตายร่วมกันมา นางจะรอดและปลอดภัยหายเป็นปกติในอีกไม่กี่วัน เท่านี้ก็พอใจแล้ว

จ้าวตงหยางหยุดนิ่งอยู่หน้าห้องที่กำลังทำการรักษา เสียงพูดคุยจากด้านในทำให้รู้ได้ว่าอาการของนาง หนักหนาสาหัสพอควร 

“องค์ชายท่านนี่นะ เป็นห่วงนางมากรึ”

“ลูกธนูที่ขาของนาง นางไม่ได้โดนมันเพราะไม่ระวังตัว แต่เป็นเพราะนางใช้ร่างของนางบังมันเพื่อปกป้องข้า เช่นนี้ท่านคิดว่าข้าสมควรห่วงนางหรือไม่”

ลี่ฉุนมองดูเจ้านายผู้รอดชีวิต องค์ชายผู้นี้ไม่ธรรมดา นอกจากความเฉลียวฉลาดรอบรู้ตามคำร่ำลือ ความกตัญญูรู้คุณ ก็มีอยู่ในนิสัย หากอนาคตเขาผู้นี้ได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ชาวประชาคงร่มเย็นเป็นสุข ไม่ใช่เช่นที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เสียดายแต่…แผ่นดินที่หยัดยืนอยู่ในตอนนี้ หาใช้ของเขาอีกต่อไปไม่

ลู่เสี่ยนวิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามายังห้องอาบน้ำ เฉิงวั่งซูเจ้านายน้อยยังคงนอนแช่น้ำอุ่นที่นางเตรียมไว้ให้อย่างสบายอารมณ์ ลู่เสี่ยนจึงทำได้แค่กลืนเอาข่าวที่ตนรู้มาลงท้องไป ไม่กล้าขัดอารมณ์สุนทรีย์ของผู้เป็นนายในเวลานี้

“พี่ลู่เสี่ยน เจ้ามาแล้วรึ ดีจริงมาช่วยถูหลังให้ข้าหน่อย”

“เจ้าค่ะ คุณชาย วันนี้น้ำอุ่นพอดีหรือไม่”

“วันนี้ดูเหมือนจะอุ่นกว่าเมื่อวาน แต่ถ้าเทียบกับอาการครึ้มฝนของด้านนอก ก็นับว่าพอดีแล้ว”

“ข้าตั้งใจให้น้ำมีความร้อนตามนี้ ช่วงนี้ท่านมักตกใจตื่นกลางดึก ทำให้จิตใจขุ่นมัวอ่อนเพลียในเวลากลางวัน น้ำอุ่นของข้าน่าจะพอช่วยให้คุณชาย นอนหลับได้ดีขึ้น”

เด็กชายหมุนตัวหันกลับมามองหน้าพี่เลี้ยง น้ำใสในอ่างแม้มีควันอุ่น ๆ แต่ก็ไม่สามารถบดบังของสงวน ที่เลือนรางใต้น้ำเอาไว้ได้ ลู่เสี่ยนที่แม้จะคุ้นเคยดี แต่ก็ไม่สามารถอาจหาจสู้ทนเห็นภาพเช่นนี้อยู่ได้ จนนางต้องเบี่ยงสายตามองไปทางอื่นแทน

“คุณชายท่านจะหันมาทำไม หันหลังกลับไปเดี๋ยวนี้นะ”

“พี่ลู่เสี่ยน ข้าอยากเห็นหน้าเจ้าชัด ๆ ทำไมนะท่านย่าถึงเลือกเจ้ามารับใช้ข้า เจ้าอยู่กับข้ามากี่ปีแล้ว”

“สี่ปีแล้วเจ้าค่ะ ตอนนั้นข้าอายุได้สิบสามปี ถูกขายมาให้ฮูหยินรองหรือก็คือท่านแม่ของท่าน แต่นางไม่อยู่ ฮูหยินแม่เฒ่าเลยรับข้าไว้เอง แต่นางเห็นว่าข้ายังอายุน้อย งานในจวนมากมายคงรับไม่ไหว ท่านจึงเลือกให้ข้ามาเป็นพี่เลี้ยงแก่ท่าน”

“พี่เลี้ยงเช่นนั้นรึ” เด็กชายไม่พูดเปล่าเอื้อมมือคว้าแขนของลู่เสี่ยน หมายใจดึงร่างนางลงมาในอ่างน้ำ แต่หญิงสาวรู้ทัน นางเพียงถอยหลังแล้วเอี้ยวตัวหลบ เด็กชายก็คว้าได้แค่เพียงอากาศว่างเปล่า แล้วต้องรีบย่อตัวลงแช่น้ำตามเดิม

ลู่เสี่ยนหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้ เกิดขึ้นจริง

“เจ้านี่นะ เจ้าไม่ใช่สาวใช้ เจ้ามันคือเพื่อนเล่นของข้า กลับมานะลู่เสี่ยน เจ้ายังไม่ได้ขัดหลังให้ข้าเลย”

“ก็ใครใช้ให้ท่านเล่นพิเรนทร์เช่นนี้เล่าเจ้าคะ”

“ได้ ๆ ข้าหันหลังแล้ว มาเถอะข้าแช่น้ำรอเจ้านานแล้วนะ ได้ข่าวอะไรมาบ้างหรือไม่”