บทที่ 1. ตอนที่ 3. ลี้ภัย

“เลิกปฏิเสธข้า ปีนี้เจ้าสิบขวบแล้วนะ ขี่ม้าจับอาวุธ อย่างไงก็ต้องเรียน พ่อแม่เจ้าฝากฝังข้าไว้ หากพวกเขาทั้งสองกลับมาแล้วพบว่าข้าล่ะเลย แม่เจ้าจะไม่ถอนหงอกข้าเลอะ นางน่ะดุอย่างกับแม่เสือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าบิดาของเจ้ากลัวนางมากกว่าข้าเสียอีก”

“คุณชาย ท่านอย่างกังวลไป ข้าเป่าจงจัดได้ว่าเป็นสหายร่วมสำนักกับมารดาของท่าน นางฝากฝังข้าไว้ว่าหากท่านอายุครบสิบขวบ ให้ข้าเป็นผู้รับผิดชอบสอนวิชายุทธิ์แขนงต่าง ๆ แทนนาง วันนี้ถือว่าข้าได้ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ต่อน้องเล็ก รับท่านเป็นศิษย์ ท่านคงไม่ทำให้ข้าลำบากใจใช่ไหม”

วั่งซูทำท่าจะปฏิเสธ แต่เมื่อเขาเห็นเด็กชายที่น่าจะมีอายุมากกว่าตนเองเพียงไม่กี่ปี ที่เอาแต่ยืนนิ่งสงบรูปร่างองอาจผ่าเผย ทำให้เกิดรู้สึกหมั่นใส้ขึ้นมา ยิ่งท่านย่าให้ความสำคัญต่อเขา วั่งซูก็ยิ่งรู้สึกต้องการจะเอาชนะ

เด็กชายคุกเข่าลงคำนับต่อชายวัยกลางคน “ได้…ท่านอาจารย์ ข้าเฉิงวั่งซูคำนับท่านเป็นอาจารย์ ต่อจากนี้ท่านโปรดเมตตาศิษย์ด้วย”

เป่าจงหันไปยิ้มให้สตรีชรา ไม่คิดว่าสิ่งที่ผู้สูงวัยวางแผนไว้จะได้ผล

วั่งซูลงจากหลังม้า ก็ทำหน้าง้ำไม่พอใจใส่สาวใช้คนสนิท แล้วรีบเดินเข้าจวนโดยไม่สนใจลู่เสี่ยน ที่มารอรับเขาอยู่หน้าประตู

“คุณชายเหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้น ตกลงได้ข่าวท่านแม่ทัพกับนายหญิงหรือไม่”

“ไม่…”

“ทำไมล่ะเจ้าคะ”

“ท่านย่าดันตัดบทข้า พูดเรื่องอื่นเสียก่อน ข้าเลยลืม”

“ลืม…” สาวใช้คนงามถึงกับหัวเราะออกมา

“พี่ลู่เสี่ยนนี่เจ้ากำลังหัวเราะข้า อันที่จริงก็ไม่ใช่ว่าข้าลืมหรอก เรียกว่าไม่มีจังหวะมากกว่า”

“มิได้ ๆ ข้าเอ็นดูท่านต่างหากเล่า ใครกันจะกล้าหัวเราะ เอาเช่นนี้ข้าจะไปเอง ข้าสนิทกับผู้ดูแลฮูหยินผู้เฒ่า หากมีราชโองการหรือจดหมาย นางต้องรู้แน่นอน เรื่องนี้ข้าเอง”

เด็กชายจากสีหน้างอง้ำก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสุขใจ พร้อมกับโผเข้าสวมกอดสาวใช้คนสนิทด้วยความดีใจ

“พี่ลู่เสี่ยนของข้าน่ารักที่สุด”

ลู่เสี่ยนแม้จะรู้สึกดีใจ ที่คุณชายรูปงามผู้ที่ตนเฝ้าดูแลแสดงออกถึงความรักที่มีต่อนาง แต่นางก็รู้ดีว่า การแสดงออกเช่นนี้หากในสายตาผู้อื่น ย่อมไม่เป็นผลดีต่อใครทั้งนั้น

“ปล่อยเจ้าค่ะ ต่อไปห้ามทำเช่นนี้อีกนะเจ้าคะ”

“ทำไมเล่า ข้าก็กอดท่านเช่นนี้ออกบ่อย”

“อดีตนั้นย่อมได้ แต่ตอนนี้ไม่ได้อีกแล้ว ท่านน่ะสิบขวบแล้วนะ เริ่มเป็นหนุ่มแล้ว หาใช่เด็กเล็กเช่นแต่ก่อนไม่ ผู้อื่นมาเห็นเข้าคงมิใช่เรื่องดี”

ลู่เสี่ยนยังพูดไม่ทันจบ วั่งซูก็พุ่งเข้าหอมแก้มนาง แล้วรีบวิ่งจากไป “ลู่เสี่ยนข้าไม่กอดดเจ้าแล้วก็ได้ แต่ต่อไปนี้ข้าจะทำเช่นนี้แทน”

ลู่เสี่ยนได้แต่ตกใจจนดวงหน้าและผิวกายสาวร้อนผ่าว หัวใจเต้นรัวเร็ว แม้นางจะสนิทสนมกับวั่งซูมากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยคาดคิดว่า ความใกล้ชิดจะทำให้เจ้านายตัวน้อย กล้าทำเช่นนี้กับนาง 

เด็กชายหอบเอากิ่งไม้แห้งเท่าที่จะหาได้ มาสุมเพื่อเตรียมก่อไฟ เพื่อจัดการกับอาหารมื้อแรก 

“องค์ชาย มาข้าทำให้”

“ไม่ได้ ๆ พี่หลิวหยุน ท่านบาดเจ็บอยู่นะ นอนนิ่ง ๆ ข้าทำได้”

“แต่…องค์ชาย เรื่องเช่นนี้ท่านไม่เคยทำ…” เด็กชายโบกมือ ให้นางนั่งลง หญิงสาวได้แต่นั่งลงมองดูผู้เป็นนายก่อกองไฟ ย่างปลาด้วยตนเอง หากไม่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น คงไม่รู้เลยว่าชายสูงศักดิ์เช่นจ้าวตงหยาง จะสามารถทำเรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างง่ายดาย

เด็กชายส่งปลาย่างกลิ่นหอมให้นางหนึ่งไม้ “เวลานี้ข้าทำได้เท่านี้ พี่สาวกินได้หรือไม่”

หลิวหยุนน้ำตาคล้อเบ้า “กินได้เจ้าค่ะ ไม้นั้นตัวเล็กกว่ามาก ไม้ที่ท่านให้ข้ามันใหญ่เกินไป ข้ากินไม่หมด ท่านเอาของข้าไป แล้วเอาไม้นั้นมา”

“ไม่ได้ เจ้ามีบาดแผล ควรกินให้มาก จากนี้อีกไม่ไกลมีหมู่บ้านเล็ก ๆ ไปถึงที่นั้นข้าจะหาหมอมารักษาเจ้า”

หลิวหยุนยิ้มพร้อมหยาดน้ำตา ต่างฝ่ายก็นั่งกินปลาเผากันไปเงียบ ๆ จนรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ เขารีบลุกไปที่กองไฟ ใช้เท้าเขี่ยกองไฟให้ดับลง