เข้าสู่ระบบแชร์
คนของเธอ 112
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 23:54:21แสนหลงเริ่มจะคึกคักเป็นพิเศษหลังจากเดินตัดกุหลาบที่สวนหลังบ้านอยู่พักใหญ่ ตัดไปตัดมาตะกร้าหวายใบใหญ่เหมือนจะใส่ไม่พอ? แต่จะให้เพิ่มตะกร้าอีกใบก็กลัวบ้านจะกลายเป็นร้านขายส่งดอกไม้ไปเสียเปล่า ๆ สุดท้ายเลยหอบหิ้วตะกร้าดอกไม้กลับเข้าบ้านด้วยอารมณ์เบิกบานอย่างยิ่ง
อืม ลองจัดดอกไม้ดีไหมนะ?
ยักษาผู้ไม่เคยจัดดอกไม้มาก่อนแต่เคยนั่งดูพี่สาวจัดดอกไม้อยู่บ่อย ๆ ครุ่นคิด ก่อนจะเหลือบมองแจกันคริสตัลราคาแพงระยับในตู้เก็บของแล้วส่ายหน้าคล้ายปลงตกหน่อย ๆ
ไอ้ที่อยู่ในตู้ท่าจะแพง ถ้าตกแตกไปข้ามสมุทรจะโกรธหรือเปล่าก็ไม่รู้?
เริ่มสอดส่ายสายตาหาเป้าหมายใหม่ ไม่นานก็ได้แจกันกระเบื้องเคลือบสีแปลก ๆ ท่าทางเหมือนของตกรุ่นวางเรียงรายกันอยู่หลายใบอยู่ในห้องเก็บของ (แต่ยักษิณีสาวคงไม่ทราบ ว่าแจกันเหล่านั้นมีราคาแพงกว่าแจกันคริสตัลทั้งตู้รวมกันเสียอีก!?) เลยหอบมากองรวมกันที่โต๊ะกลางบ้าน หอบหิ้วอยู่สามสี่รอบค่อยเอาออกมาได้ครบ
แต่ที่บอบบางมาก ๆ แค่จับก็แตกคามือ...ไม่นับแล้วกันนะ!
แสนหลงเริ่มจากการตักน้ำใส่แจกันทีละใบ ใบไหนรั่วก็คัดออก สุดท้ายเลยเหลือแจกันที่พอไปวัดไปวาได้แค่ห้าหกใบเท่านั้น...จัดดอกไม้ไปแบบทุลักทุเล...ทำแจกันแตกเพิ่มอีกสองใบ ค่อยได้กุหลาบแดงในแจกันดอกไม้ที่ดูสวยงามน่าชื่นชม!
เธอนี่มันฝีมือดีจริง ๆ นะแสนหลง แบบนี้มันพรสวรรค์ชัด ๆ
มองจ้องแจกันดอกไม้ที่มีสภาพแปลก ๆ แล้วพยักหน้าหงึกหงักให้กับตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ เลือกจัดหนึ่งใบไว้ในห้องนอน อีกหนึ่งใบไว้บนโต๊ะกินข้าว...ส่วนอีกใบ หลุดมือตกแตกไปแล้วไม่นับ!
“ใบสุดท้ายไว้ในห้องทำงานดีไหมนะ?”
แสนหลงบ่นพึมพำก่อนจะประคองแจกันใบสุดท้ายไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของข้ามสมุทร วางเสร็จก็หยุดชื่นชมผลงานตัวเองอยู่พักใหญ่ พอกำลังจะเดินออกมาค่อยเหลือบเห็นว่าประตูห้องวาดเขียนถูกเปิดแง้มอยู่...
จะว่าไปแล้ว...เหมือนจะจำได้ว่านายครามมีห้องทำงานศิลป์ด้วย?
ยักษิณีสาวเลือกเดินเข้าไปในห้องทำงานศิลป์ตามประสายักษ์อยากรู้อยากเห็น ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กมีรูปวาดวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ดูไปแล้วลักษณะการจัดวางคล้ายจะเป็นรูปตัววี (V) ที่ไล่เรียงกันไปอย่างสวยงาม น่าแปลกที่ทุกภาพกลับคลุมทับไว้ด้วยผ้าสีขาวเหมือนไม่ต้องการให้ใครเห็น...
“รูปอะไรนะ?”
มือบางเลือกดึงผ้าที่คลุมรูปด้านซ้ายสุดออกเป็นอย่างแรก!
ภาพของหญิงสาวผู้มีเรือนผมสีดำขลับยาวสยายที่กำลังนอนขดอยู่บนเตียง เนื้อตัวเปียกปอนและเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์! ในภาพนั้นยังมีมือของใครอีกคนที่กำลังใช้ผ้าผืนหนาเช็ดตัวให้? แม้ไม่เห็นหน้าแต่ยักษิณีสาวกลับรู้ได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามว่าเจ้าของมือหนาคู่นั้นคือ...ข้ามสมุทร
และใบหน้าของผู้หญิงในภาพวาดก็ชัดเจนจนเหมือนจะกลายเป็นภาพสะท้อนที่ซ้อนทับโดยไม่ต้องตั้งคำถามสักนิด ผู้หญิงคนนั้น...คือเธอ!
ดึงผ้าคลุมออกจากภาพที่สองจากซ้าย...
ภาพของหญิงสาวคนเดิมที่กำลังนอนหนุนตักของใครบางคนอยู่? ดวงตาสีดำอมม่วงสุกสกาวจนเหมือนมีเงาสะท้อน รอยยิ้มจากริมฝีปากสีแดงสดในภาพดูไม่ผิดแผกจากความเป็นจริงที่ยักษิณีเคยเห็นตัวเองยามส่องกระจก
ภาพของเธอและข้ามสมุทร?
แสนหลงตัดสินใจดึงผ้าคลุมรูปภาพที่เหลือออกจนหมด จึงค่อยเห็นว่าทุกภาพล้วนเป็นเธอ?
ภาพวาดทั้งหมดเหมือนกับไดอารี่ภาพเล่มยาว ที่บอกเล่าเรื่องราวในช่วงชีวิตหนึ่งของยักษิณีสาวผู้เคยอาศัยอยู่ในร่างเสือขาวตัวน้อย บอกเล่าช่วงชีวิตที่เคยใช้มันร่วมไปกับมนุษย์ธรรมดาอย่างข้ามสมุทร...ทุกเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น และทุกความรู้สึกที่ไม่เคยเลือนหายไปจากใจแม้ว่าจะถูกวันเวลาและระยะทางพรากกันไกล?
เขารู้อยู่แล้ว! รู้มานานแล้วว่าเธอเป็นใครและเป็นอะไร?
ยักษิณีสาวเงยหน้ามองภาพวาดใบสุดท้ายที่ติดอยู่บนผนัง และแน่นอนว่าภาพนี้เองก็ถูกคลุมทับด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา แสนหลงออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น...ภาพวาดของหญิงสาวที่ยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ก็ปรากฏแก่สายตา!?
หญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่
เบื้องหลังคือทะเลและพระจันทร์
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ภรรยาแสนร้ายกับนายขี้โรค
กัญจารีย์1.6K viewsจิงซิงอี้ แพทย์จีน 2 ยุค
Clear Clouds1.1K viewsเมื่อผมกลายเป็นสาวนักศึกษา
Airflyline1.0K viewsท่านแม่คนนี้ ขอมีชีวิตรอดได้ไหมคะ
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า881 viewsพระจันทร์หวามรักข้ามมิติ
บุปผารัญจวน963 viewsเกิดใหม่มีสามีตาบอด
กัญจารีย์3.2K viewsเมื่อผมดันทะลุมิติมาเจอพระเอกนิยายในดันเจี้ยน
เมิ่งอี้ซิน417 viewsสงครามรักในเงามืด
มูมูมิ851 views
