เข้าสู่ระบบแชร์
อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า...19
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 22:51:07สองชั่วโมงต่อมา…
‘ข้าวปลาบ่กิ๊นนนนนน นั่งฮิ่นกิ่นแต่เหล้าาาาาขาววววววว!’
เสียงร้องของคำปันดังก้องไปทั่วหุบเขา
‘แต๊ง แต๊ง...แต๊ง!’
ตามมาด้วยเสียงเคาะที่ไม่เข้าจังหวะของแสนหลง
ร่างบางระหงที่ปีนขึ้นไปยืนอยู่บนโต๊ะหินอ่อนยังคงสะพายกระเป๋าเป้ไว้กับตัว แสนหลงกระชับสายกระเป๋าแล้วสะบัดหัวไปมาจนน่ากลัวว่าคอจะเคล็ด พร้อมกับโยกตัวเบา ๆ ด้วยท่าเต้นแปลก ๆ ที่ดูไม่ค่อยเข้าจังหวะเท่าไร
อืม...ก็เต้นตามมนุษย์ลุงคำปันนั่นละ
มือซ้ายถือขวดแก้วมือขวาถือตะเกียบไม้ ก่อนจะเคาะใส่กันจนเกิดเสียงดัง
‘แต๊ง แต๊ง...แต๊ง!’
‘แต่วแต๊วแต๋วแน่วแน๊วววว บัวลอยยยย เจ้าเพื่อนยากก...’
เพลงเปลี่ยนจังหวะตามมนุษย์ลุงคำปันที่กำลังเมาได้ที่ ในขณะที่แสนหลงเองก็กำลังครึ้มอกครึ้มใจไปกับเหล้าขาวขวดที่...เจ็ดหรือแปดหรือเก้า ก็จำไม่ค่อยได้แล้ว
‘แต๊ง แต๊ง แต๊ง แต๊งงงง...เพล้งง!’
ขวดแก้วแตกละเอียดคามือยักษิณีสาวผู้รับหน้าที่เคาะจังหวะ ดวงตาสีดำอมม่วงเหมือนจะเบลอหน่อย ๆ เหลือบมองศิลปินใหญ่ที่หยุดเรียกหาบัวลอยแล้ว เพราะคงตกใจที่เห็นเธอใช้ตะเกียบตีขวดเหล้าแตก
“...”
“ฮ่าาาา จ๊ะไปกึ๊ดนัก...แม่ญิงแฮงซ้างแม่นก่อ”
คำปันบอกเสียงอ้อแอ้ ก่อนจะยื่นขวดใบใหม่ให้เพื่อนดวลเหล้าขาว แล้วตบไหล่มนเบา ๆ
“จ๊ะไปกึ๊ดนัก ๆ”
“มันม่ายยย...แปลก ช่ายไหมลุง?”
“บ่ ๆ”
ยักษิณีสาวหัวเราะคิกคักราวกับชอบใจ ดวงหน้าหวานแดงก่ำเหลียวซ้ายแลขวาเหมือนหาอะไรบางอย่าง ค่อยนึกได้ว่าตัวเองเช่ารีสอร์ตนอกเมืองและได้บ้านพักติดธรรมชาติแบบสุด ๆ จนได้ยินเสียงแม่น้ำไหลผ่าน
“พอดีเลยลุง ฉานอยากทดสอบขอบเขตของตัวเองอยู่เหมือนกานน” เธอบอกพร้อมตบไหล่ผอมแห้งของคำปันเบา ๆ “ลุงเป็นเพื่อน! โคนแรกของโลกนี้เลยนะ! แต่ลุงต๊องสานญามาก่อนว่าจะม่ายบอกคราย”
“สู๋กะเป็นหมู่เฮา บ่ฮู้ ๆ”
“ดี ๆ ง้านลุงดูดี ๆ น่าาาา ดู! แล้วบอกว่ามานแปลกม๊าย”
แสนหลงปัดมือไปมาสองสามครั้งก่อนจะยกโต๊ะหินอ่อนขนาดใหญ่สำหรับสิบสองคนขึ้นเหนือหัวด้วยมือข้างเดียว แล้วมองหน้าคำปันเป็นเชิงถามว่าแปลกไหม?
“บ่แปลก ๆ”
ยักษ์เมาพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะวางโต๊ะลงที่เดิม เหลียวซ้ายแลขวาอยู่ครู่เดียวก็หันไปจับรั้วไม้ขนาดใหญ่ที่กั้นระเบียง ออกแรงดึงแค่สองสามหนก็ได้ท่อนไม้ใหญ่ติดมือมา ยื่นให้คำปันดูแล้วค่อยหักท่อนไม้นั้นออกเป็นชิ้น ๆ
“...บ่แปลก ๆ”
เสียงหวานหัวเราะชอบใจ ก่อนจะแหงนมองเสาส่งสัญญาณต้นใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่มาก แล้วกระโดดขึ้นไปบนเสาที่สูงเกือบร้อยเมตรในทันที! มือบางหักจานดาวเทียมแล้วกระโดดลงมายืนตรงหน้าคำปัน
“อืม...เฮาคึ๊ดว่าสู๋อาจจะแปลก”
มนุษย์ลุงรับจานดาวเทียมที่หนักกว่าตัวเองมากพอสมควรมา แล้วล้มหงายไปกับพื้นจนเกิดเสียงดัง ‘โครม!’ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ
“จ๊ะไปกึ๊ดนัก ๆ”
“...”
แสนหลงเอียงหัวมองเพื่อนคนแรกบนโลกมนุษย์แล้วเรอเอิกอัก ก่อนจะรับขวดเหล้าขาวจากคำปันมายกซดอีกขวด
“เดี๋ยวจาทำอาไรที่แปลกว่านี้ห้ายยยดู! รับรองว่าลุงต้องร้องว๊ากกก”
“ฮ่า ๆ จ๊ะไปปากนั๊ก...โชว์มา ๆ”
“...”
ยักษิณีสาวยืนโซเซอยู่ตรงชานระเบียงสักพักใหญ่ ก่อนจะกระโดดขึ้นสูงแล้วหมุนตัวสามรอบกลางอากาศจากนั้นก็พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกบอลวิถีโค้งที่ถูกเตะข้ามฟากสนาม ปลายเท้าของแสนหลงเหยียบลงบนเชือกสะพานแขวนกลางแม่น้ำที่อยู่ห่างจากที่พักไปหลายร้อยเมตร
ได้ยินเสียงคำปันร้อง ‘ว๊าก’ แล้วกระโดดเกาะชานระเบียงตาลีตาลานจนทำให้ยักษิณีสาวต้องหัวเราะออกมา ก่อนร่างบางที่ยังโซเซไปมาด้วยความเมาจะเสียหลักร่วงหล่นจากเส้นเชือก!
“ซวยแล้ว!”
แสนหลงสบถออกมาเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะร่วงลงไปกระแทกเข้ากับพื้นไม้ของสะพานแขวน มือบางคว้าเชือกอีกเส้นที่อยู่ใกล้ตัวแล้วอาศัยแรงจากพละกำลังมหาศาลของตัวเองเหวี่ยงตัวขึ้นไปบนฟ้าด้วยความรวดเร็ว!
ร่างบางแหวกอากาศขึ้นไปสูงกว่าที่ยักษิณีสาวคำนวณไว้หลายสิบเท่า อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดที่มีอยู่มากมายมหาศาลทำให้การควบคุมตัวเองลดต่ำลง
ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงมองฝ่าความมืดในอากาศท่ามกลางดวงดาวและแสงจันทร์ด้วยความหนักใจ เพราะทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้แรงดึงดูดของโลกดึงตัวเธอให้ร่วงลงไปเอง ก่อนจะต้องกรอกตามองบนเมื่อเห็นว่ามีดาวบางดวงกำลังกระพริบแสงวิบวับ...เครื่องบิน!
ให้ตายสิ จะมีใครดวงกุดเท่าเธออีกไหมนะ?
‘เปรี๊ยะ!...ปุ้ง!!!’
ร่างบางระหงกระแทกเข้ากับเกราะเวทมนตร์อย่างแรงจนได้ยินเสียงแตกร้าว แต่ก็นึกดีใจที่ทางโลกบรรพกาลได้มีการลงเวทคุ้มกันไว้กับเครื่องบินทุกลำบนโลกมนุษย์ เพื่อป้องกันอันตรายที่อาจเกิดขึ้นจากชาวโลกบรรพกาลที่มีความสามารถด้านการบิน
แต่คงไม่มีใครคิดหรอก ว่ายักษ์ก็พุ่งชนเครื่องบินได้เหมือนกัน!
และปัญหาหลักของการพุ่งชนเกราะเวทมนตร์ คือการเสียพลังเวทไปแบบมหาศาล แล้วในกรณีที่ร้ายแรงมาก ๆ ก็อาจถูกตัดขาดเป็นสองท่อนแล้วสูญสลายไป แต่เพราะเป็นยักษ์...แสนหลงจึงถือว่าตัวเองยังโชคดีอยู่มากพอสมควร
‘อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เวทมนตร์ของเธอก็น่าจะกลับมา!’
แสนหลงกัดฟัดกรอดเมื่อประเมินความเสียหายเรียบร้อย มองระดับความสูงที่ตัวเองกำลังดิ่งพสุธาแล้วถอนใจเหมือนปลงตกหน่อย ๆ
ตกสูงขนาดนี้...ไม่แน่ว่าอาจจะต้องใช้สักสองสามเดือนก็ได้
ได้ยินเสียงร้องโหวกเหวกของคำปันดังแว่ว ๆ เมื่อร่วงลงมาอยู่ในระดับที่มองเห็นได้แสนหลงก็โบกไม้โบกมือให้มนุษย์ลุงทันที ก่อนจะกัดฟันฝืนสภาพร่างกายแล้วร่ายมนตร์บทสุดท้ายก่อนพลังเวทที่ลดฮวบจะหมดลง
พลันเกิดแสงสีขาวสว่างวาบ! ร่างบอบบางถูกห่อหุ้มด้วยก้อนแสงขนาดใหญ่แล้วร่วงลงไปกระแทกผืนน้ำ...ตูม!
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
เดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path)
ปัฐน์พี1.4K viewsพี่สาวครับ ไหนบอกว่าจะรับผิดชอบไง
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.2K viewsป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ
เซี่ยหมิงจู9.9K viewsเกิดใหม่เป็นเมียยักษ์ในวรรณคดี
Madam Hangover3.3K viewsเวียงแสนพรหม
ลันลาบายหมายเลขแปด496 viewsวิถีสุริยะพิชิตเวหา
นักเขียนหนุ่มจอนสโนว,ธารน้ำแข็งแห่งขุนเขา,大冰山861 viewsบันทึกของเจ้าหญิงผู้ลืมเลือน
Aesmech493 views5/B กับหีบต้องคำสาป
ยัยแม่มดแสนน่ารัก775 views
