การพบกันอีกครั้ง 20

ในความมืดมิดและกระแสน้ำเชี่ยวกราก แสนหลงรู้สึกว่าตัวเองถูกบังคับให้หลับใหลไปแบบไม่เต็มใจนัก ในห้วงความฝันเธอเห็นตัวเองกำลังลอยเอื่อยไปตามแม่น้ำสายหนึ่ง ถูกกิ่งไม้ครูดจนได้แผลถลอกหลายครั้ง แล้วก็ถูกท่อนซุงที่ลอยมากับน้ำฟาดเอาจนหัวปูดหัวโนอีกหลายหน

บางช่วงบางตอนของความฝันอันแสนยาวนานนั้น เธอคิดว่าตัวเองถูกวังน้ำวนดูดไปกระแทกกับหินโสโครกจนหมุนติ้ว ๆ  และในระหว่างที่กำลังฝันเพลิน ๆ อยู่นั้นเอง ก็เหมือนจะได้ยินเสียงกระดิ่งเบา ๆ ลอยมาเข้าหู แต่ยังไม่ทันได้นึกว่าเคยได้ยินเสียงนั้นจากไหน...เธอก็ถูกอะไรบางอย่างช้อนตัวไว้?

อืม...เหมือนปลาแซลมอนกระโดดขึ้นไปที่ต้นน้ำแล้วถูก ‘หมีกริซลี’ คาบไปกินไม่มีผิด?

จะต่างกันนิดหน่อยก็ตรงหมีกริซลีตัวใหญ่ไม่ได้เขมือบเธอลงท้องไป แถมยังอุ้มไว้แนบอก? แล้วพาไปหาที่นอนอุ่น ๆ แล้วก็มีผ้าแห้งกลิ่นหอมสะอาดมาเช็ดตัวให้เท่านั้นเอง

‘เจ็บมากหรือเปล่า? ผมจะค่อย ๆ ทำแผลให้นะ’

ในห้วงภวังค์แสนหลงคิดว่าตัวเองได้ยินเสียงทุ้มที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกปลอดภัยแบบแปลก ๆ คอยปลอบใจ? เธอได้แต่ครางในลำคอเบา ๆ เพราะรู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด แต่ก็แน่ละ! เพราะถ้ามีใครที่โดนเกราะเวทมนตร์กระแทกเข้าไปแล้วยังยืนอยู่ได้แบบไม่มีบาดแผลละก็...

เธอจะยอมคุกเข่าคาราวะแบบในหนังจีนให้ดู!

แสนหลงร้องครางอีกครั้งเมื่อรู้สึกเจ็บร้าวที่กลางหลัง แต่พอเธอร้องเจ็บมือที่กำลังใส่ยาก็ชะงักไป แล้วเปลี่ยนเป็นลูบหัวเบา ๆ อย่างอ่อนโยน ในกระแสเสียงนั้นเหมือนจะเป็นกังวลกับความเจ็บป่วยของเธอเอามาก ๆ  

‘อดทนหน่อยนะ เสร็จแล้วจะได้กินข้าวกินยาแล้วก็นอนพัก’

เสียงนั้นเอ่ยปลอบใจอีกครั้ง  

‘เจ็บ...’

‘ใส่ยาเสร็จแล้ว เหลือแค่พันแผลเองนะ’

หมีกริซลีบ่นเบา ๆ เหมือนจะแอบตำหนิที่เธอช่างไม่รู้จักอดทนเสียบ้าง? แต่นี่เธอก็อดทนที่สุดแล้วนะ! ทั้งที่เจ็บจนจะตายอยู่แล้วเนี่ย!

‘กินโจ๊กได้ไหม? หรือจะกินนมอุ่น ๆ’

มือของเจ้าหมีกริซลีวางลงบนหัวของเธอเบา ๆ แล้วถาม

‘...เกลียดโจ๊ก’

แสนหลงคิดได้แค่นั้นก็ผล็อยหลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนล้า แต่ในส่วนที่ลึกสุดของการหลับใหล รสชาติหอมหวานของนมอุ่น ๆ กลับชัดเจนจนเผลอคิดไปว่า...ชาตินี้ทั้งชาติ เธอคงจะลืมไม่ลงแน่ ๆ