เข้าสู่ระบบแชร์
เด็กรับใช้ 97
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 23:45:05หลังจากใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายเสิร์จหาข้อมูลเกี่ยวกับอาชีพแม่บ้าน แสนหลงก็เหมือนจะได้นิยามใหม่ให้กับงานของตัวเองในไร่ฟ้าครามเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จะให้เรียกสั้น ๆ และเข้าใจง่ายก็...เด็กรับใช้ ยังไงละ!
“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”
ข้ามสมุทรที่กำลังนั่งกินข้าวเย็นอยู่ตรงข้ามกับ ‘คุณแม่บ้าน’ คนใหม่เอ่ยถามเหมือนไม่ได้ยิน แต่อันที่จริงอาจหมายความว่าให้โอกาสเปลี่ยนคำพูดก็ได้? แต่ก็นะ ถ้าเธอเป็นยักษ์ที่มีความรอบคอบสักหน่อยก็คงพอคิดได้ แต่น่าเสียดาย...
ที่มันดันไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในพจนานุกรมความคิดของแสนหลง
“เด็กรับใช้”
เจ้าของเสียงหวานตอบเจื้อยแจ้ว ก่อนจะหั่นสเต๊กเนื้อชิ้นพอดีคำส่งเข้าปากแล้วเคี้ยวกร้วม ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“จะบอกว่าตัวเองเป็นเด็กรับใช้?”
“อื้อ”
เคี้ยวตุ้ย ๆ อยู่เต็มปาก จึงได้แต่ส่งเสียงตอบรับแล้วพยักหน้าหงึกหงัก
“แล้วรู้หรือเปล่า ว่าเด็กรับใช้ห้ามนั่งกินข้าวกับเจ้านาย?”
“...”
แสนหลงขมวดคิ้วขุ่น ก่อนจะเอียงคอมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเล็กน้อยเหมือนไม่ค่อยเข้าใจ
“แต่นาย...คุณ...เจ้านายเป็นคนเรียกให้มานั่งกินข้าวด้วยกัน”
“บอกให้นั่ง ไม่ได้บอกให้กิน”
“...”
คราวนี้คุณแม่บ้านที่เรียกตัวเองว่าเด็กรับใช้เหมือนจะชะงักไปเล็กน้อย ทำหน้าเหมือนยุ่งยากใจ แต่ก็ใช้ส้อมจิ้มเนื้อสเต๊กชิ้นใหญ่ที่เหลือบนจานใส่ปากด้วยความรวดเร็ว เคี้ยวเนื้อกร้วม ๆ แล้วบอกเสียงอู้อี้...
“ไม่กินแล้วก็ได้”
ข้ามสมุทรมองปฏิกิริยาของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามแล้วคลี่ยิ้มเอ็นดู น่าเสียดายที่อีกฝ่ายมัวแต่ตั้งอกตั้งใจเคี้ยวเนื้อชิ้นใหญ่ในปากจนไม่ทันสังเกตเห็น
“จะกินอีกก็ได้ เมื่อกี้แค่พูดเล่น”
“...”
เพราะกำลังเคี้ยวอยู่ แสนหลงเลยทำได้แค่มองค้อนคนที่ล้อเล่นกับของกินจนทำให้เธอเกือบจะติดคอตายเพราะยัดเนื้อชิ้นเบ้อเร่อเข้าปาก
พอเคี้ยวเสร็จแล้วกลืนลงคอไปได้หลายส่วน ก็ลืมตัวพูดในสิ่งที่กำลังคิดออกไปตามตรง...
“วันหลังอย่าพูดเล่นเรื่องของกินอีกนะนายคราม ถ้าฉันเกิดติดคอตายเพราะความตะกละขึ้นมาจะทำยังไง!?”
“ก็ผายปอด”
“...”
คำตอบราบเรียบของข้ามสมุทรทำเอายักษ์ที่ฟังอยู่แทบจะสำลักอาหาร ไปต่อไม่ถูกว่าตัวเองควรจะพูดอะไร สุดท้ายเลยดึงความสนใจกลับมาไว้กับการกินอยู่เป็นนานสองนาน
พอกินเสร็จค่อยนึกขึ้นได้ ว่าตัวเองยังมีหน้าที่อีกอย่างที่ต้องทำในฐานะ ‘เด็กรับใช้’
“นายครา...เจ้านายจะอาบน้ำเลยไหม? จะได้เตรียมน้ำอุ่...”
ถามยังไม่ทันจบประโยคก็รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป แต่เหมือนปากจะไวกว่าสมองนิดหน่อย เมื่ออักษรตัวสุดท้ายที่สะดุดหลุดออกจากปากไปแล้ว
“…น”
ข้ามสมุทรกินข้าวเสร็จตั้งแต่ตอนไหนไม่ทันสังเกต เงยหน้ามองอีกทีก็เห็นว่าเขากำลังนั่งมองเธออยู่ด้วยสายตาที่เหมือนจะครุ่นคิด แวบเดียวถ้าไม่ได้คิดไปเอง ยักษิณีสาวคิดว่าเธอเห็นประกายวาวระยับฉายชัดและจางลงอย่างรวดเร็วในดวงตาสีน้ำตาลเข้มข้นคู่นั้น
“อืม...ไปเตรียมน้ำอุ่นสิ”
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
จ้าวเว่ยเว่ยสาวน้อยทะลุมิติพร้อมกระจกวิเศษ
primพริมโรส10.2K viewsหม่าจิ่วเหลียนฮวาบุปผาเก้าชีวิต (ภาคต่อบุปผาเยียวยาใจ)
ซูเมี่ยวหลิง1.0K viewsภรรยาแสนร้ายกับนายขี้โรค
กัญจารีย์1.6K viewsไข่มุกหมื่นปรารถนา
เพลงมีนา4.3K viewsฉันจะเป็นตัวประกอบที่ร่ำรวย(ฮาเร็ม)
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า658 viewsเดินวิถีเซียน (Walking the Immortal Path)
ปัฐน์พี1.4K viewsเกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส
ฉินหลานฮุย1.9K viewsรัก ลวง ร้าย เสน่ห์มรณะ
เซเรีย1.3K views
