เข้าสู่ระบบแชร์
แขกผู้มาเยือน 30
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 23:01:09‘ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ เจ้ามนุษย์ไร้มารยาท! ใครอนุญาตให้มาแตะตัวฉัน!?’
เสือขาวตัวน้อยดิ้นขลุกขลักด้วยความโมโห ก่อนจะส่งเสียงขู่คำรามทันทีเมื่อไม่สามารถหลุดพ้นพันธนาการ ดวงตาสีดำอมม่วงวาววาบจนเหมือนจะเห็นประกายไฟสะท้อนออกมา
“เชี้ย! ดุฉิบหายเลยไอ้คราม...มึงไปเอามาจากไหนวะ?”
“เรื่องของกู...” ข้ามสมุทรที่กลับมาพร้อมเครื่องดื่มบอกเสียงเรียบ ก่อนจะคว้าร่างเล็ก ๆ ที่กำลังดิ้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความเกรี้ยวกราดคืนมาทันที
“หวงซะด้วย!”
“สรุปมึงมาหากูมีธุระ?”
ถามกลับโดยไม่สนใจนัก มือหนายังคงลูบหลังเสือน้อยที่กำลังโมโหจนตัวสั่นเบา ๆ ก่อนจะวางร่างเล็กลงบนตักแล้วกระชับกอดเล็กน้อยเหมือนปลอบใจ จนได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจเบา ๆ ของเจ้าตัวเล็กค่อยยกยิ้ม
“กูจะชวนมึงไปประกวดงานออกแบ…”
“ขอผ่าน” ยังไม่ทันจบประโยคน้ำเสียงราบเรียบก็ตอบปัดทันที
“ไม่ลองคิดดูก่อน งานนี้งานใหญ่นะเว้ย...มีทั้งออกแบบ ประกวดภาพวาด ภาพถ่าย มาครบจบในงานเดียวเลยนะ”
ผู้มาเยือนอธิบายร่ายยาวเหมือนนกแก้วถูกฝึกมา
“...ไว้จะคิดดูอีกที”
“พูดแล้วก็คิดจริง ๆ นะมึง ไม่ใช่ตอบปัดกูเหมือนทุกทีเวลาชวนไปไหนแล้วไม่อยากไป”
“อืม ไว้จะคิดดู”
ข้ามสมุทรตอบกลับทั้งที่ความสนใจยังอยู่กับเสือขาวตัวน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนตัก...แต่ถึงจะพูดว่าหลับ ใบหูเล็ก ๆ ก็ยังขยับดุกดิกเหมือนกำลังตั้งใจอยู่เสียมากกว่า?
“มันมีชื่อหรือเปล่า?” เพื่อนสนิทที่นั่งมองท่าทีสงบนิ่งของคนมีโลกส่วนตัวสูงอย่างข้ามสมุทรตั้งคำถาม
“อะไร?”
“ก็ ‘เสือขาว’ บนตักมึงไงครับเพื่อน”
คำถามของเพื่อนสนิททำให้คนที่กำลังลูบหลังเจ้าตัวเล็กบนตักชะงักไปเล็กน้อย ทำให้ยักษิณีสาวที่แกล้งหลับอยู่นานต้องเปิดตามอง ดวงตาของแสนหลงประสานเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่มองลงมาได้อย่างพอดิบพอดี
แปลก? เหมือนเธอจะเห็นประกายวาววับอยู่ในนั้น
“ไม่ใช่เสือ...หมาต่างหากละ”
‘หือ?’
“อย่ามาตลกไอ้คราม...นี่มันเสือชัด ๆ อย่ามาแหล!”
เพื่อนสนิทบอกกลั้วหัวเราะ
‘ใช่ ๆ ฉันเป็นเสือขาวชัด ๆ นายจะมาใส่ร้ายว่าฉันเป็นหมาได้ยังไงกัน!’
“หมาพันทางน่ะ พอผสม ๆ กันมาก็เลยดูคล้าย ๆ เสือ...แต่เป็นหมาแน่นอน”
ข้ามสมุทรยืนยันเสียงเข้ม มองดูร่างเล็ก ๆ ในอ้อมแขนที่ดีดตัวขึ้นมานั่งด้วยความฉุนเฉียวเป็นรอบที่สองของวัน
‘นายคราม! นี่สรุปว่านายเห็นฉันเป็นหมามาตลอดเลยเหรอ!?’
มือหนายังคงลูบหัวเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนเบา ๆ ไม่สนใจอาการแยกเขี้ยวขู่คำรามของสิ่งมีชีวิตสีขาวในอ้อมกอดสักนิด
“จะว่าไปก็คล้าย ๆ อยู่...หรือว่าเป็นหมาจริง ๆ” น้ำเสียงของคู่สนทนาที่เหมือนจะลังเลอย่างเห็นได้ชัดตั้งคำถาม
‘พวกนายสองคนตาถั่วเหรอ? มองมุมไหนก็เสือ! เสือขาวพันธุ์หายากเลยด้วยนะ...ไม่รู้ว่าบนโลกมนุษย์ของพวกนายมีเหลืออยู่บ้างหรือเปล่าเถอะ!’
“เสือมันเป็นสัตว์สงวนไม่ใช่หรือไง? ถ้าตัวที่นั่งอยู่บนตักกูเป็นเสือจริง ๆ ป่านนี้กูก็ ‘จับส่งสวนสัตว์’ ไปแล้วสิ...จะกล้าปล่อยวิ่งเล่นในบ้านอยู่แบบนี้เหรอ?”
“ก็จริงของมึง”
คนฟังเหมือนจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เหล่มองสิ่งมีชีวิตสีขาวที่ดูเหมือนเสือเอามาก ๆ แล้วขมวดคิ้วขุ่น
“แต่มันก็...ดูเหมือนเสือมากจริง ๆ นะ”
“เหรอ? แต่มันเป็นหมานะ” ข้ามสมุทรย้ำอีกครั้ง
‘...ฉันไม่ใช่หมาสักหน่อย’
แสนหลงท้วงเสียงอ่อย เริ่มระแวงว่าจะถูกจับส่งสวนสัตว์ขึ้นมาเสียจนหูลู่หางตกไปหมด แต่จะให้ยอมรับว่าตัวเองเป็นหมาก็ทำใจไม่ได้อยู่ดี
“แต่กูว่า เราลองเอาไปให้พวกเจ้าหน้าที่ดูก่อนดีกว่าไหมมึง? ใกล้ ๆ นี่เองนะ...เพื่อความชัวร์ ๆ”
เพราะมันดูเหมือนเสือจนไม่น่าจะเป็นหมาได้
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ
สุขนิรันดร์2.1K viewsการสวมร่างของหมอผีปากแซ่บ
รสผลไม้2.1K viewsสามี... ลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่ากันแล้ว
กัญจารีย์3.6K viewsเกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส
ฉินหลานฮุย1.9K viewsนักสืบจากต่างแดน
ตะวันสีเพลิง2.0K viewsเมื่อผมกลายเป็นสาวนักศึกษา
Airflyline1.0K viewsพี่สาวครับ ไหนบอกว่าจะรับผิดชอบไง
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า1.2K viewsข้ามมิติมารวย
ลัยลา1.7K views
