แขกผู้มาเยือน 31

คนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งจึงเริ่มอยากได้ข้อพิสูจน์...ก็ถ้าเผื่อมันเป็นเสือขึ้นมาจริง ๆ  ข้ามสมุทรจะไม่โดนจับข้อหาครอบครองสัตว์ป่าสงวนเหรอ? แล้วเขาก็อาจจะโดนรวบตัวไปในข้อหาสมรู้ร่วมคิดก็ได้ใครจะรู้!

แล้วถ้าเป็นแบบนั้นใครจะส่งข้าวส่งน้ำ? ยิ่งไม่ค่อยจะมีใครคบอยู่ด้วย!

“...”

ข้ามสมุทรไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่ลูบเจ้าก้อนกลมสีขาวที่เหมือนจะเกาะหนึบกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัดเบา ๆ 

“ไปรถกูก็ได้”

“...ก็ดีเหมือนกัน”

‘ไม่ไปนะ! ถ้าถูกจับส่งสวนสัตว์ขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไงละ!?’

“แต่เดี๋ยวกูโทร.ถามก่อนนะ ว่าวันนี้สัตว์แพทย์เข้ามาไหม”

“แล้วแต่มึงเลย...”

ยักษิณีสาวในคราบเสือขาวเหมือนจะนั่งไม่ติด เริ่มคิดหาทางหนีทีไร่ให้ตัวเองจนหัวหมุนไปหมด แล้วสุดท้ายก็หาข้อสรุปให้ตัวเองจนได้…

‘ไม่เป็นไร ๆ อย่างมากระหว่างทางก็แค่กระโดดออกทางหน้าต่างรถแล้ววิ่งหนีหายเข้าป่าไปเลยก็ได้นี่น่า...กว่าจะจอดรถ กว่าจะตามหา เราก็หนีไปไกลแล้ว!’

ไม่รู้คิดไปเองไหม? แต่มือหนาที่กำลังลูบขนตัวเองอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง

“ไอ้แดน กูว่าเราไม่ต้องไปแล้วละ...เสียเวลาเปล่า ๆ”

“อ้าว? อะไรของมึงอีกละ!”

แดนที่กำลังต่อสายหาคนรู้จักที่ทำงานอยู่กรมป่าไม้ถามงง ๆ

‘นั่นสิ ๆ อะไรของนายอีกละ?’

แสนหลงเหลือบมองคนที่วางตัวเองไว้บนตักด้วยความสงสัย แต่พอสบกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มแล้วก็รอยยิ้มมุมปากที่สมควรถูกเรียกว่า...แสยะยิ้ม ซะมากกว่า ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ลืมบอกไปว่าเจ้านี่ ‘เห่า’ ได้ด้วย”

‘ใครเห่า? ไม่ ๆ ...ไม่มีทาง ๆ  ฉันจะไม่มีวันยอมเห่าเหมือนหมาแน่ ๆ เป็นตายร้ายดียังไงก็จะไม่เห่าเด็ดขาด!’

“อ้าวเหรอ? แต่ว่าตั้งแต่มาถึง กูยังไม่ยินเสียงเห่าสักแอ๊กเลยน่ะ...ได้ยินแต่เสียงคำราม” แดนให้ความเห็น แต่ก็กดตัดสายโทรศัพท์แล้วหันกลับมาจ้องเจ้าตัวเล็กสีขาวบนตักของเพื่อนสนิทด้วยความสนใจ

“เจ้านี่ ‘เห่า’ ได้จริง ๆ  ใช่ไหม?...เฌอแตม?” เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบ ก่อนจะอุ้มเจ้าก้อนกลมสีขาวที่เกาะตัวเองจนแทบจะสิงร่างไปวางไว้บนโต๊ะ

‘เห่าได้บ้านนายสิ!...ฉัน! เห่า! ไม่! ได้!’

ยักษิณีสาวแยกเขี้ยวใส่คนที่วางตัวเองลงบนโต๊ะ

“ไม่เห็นจะเห่าเลย ขู่เห็น ๆ” แดนให้ความเห็น

“นั่นสินะ...ก็ถ้าเจ้านี่เห่าไม่ได้จริง ๆ เราก็คงต้องเอาตัวไปส่งเจ้าหน้าที่แล้วละ” ข้ามสมุทรบอกเสียงเนิบนาบ ก่อนจะหันมาลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบา ๆ แล้วพูดต่อเสียงเย็น “แต่ไม่ไปรถมึงนะ ไปรถกูดีกว่า ประตูหน้าต่างแน่นหนาดี...เจ้านี่ซนมาก เดี๋ยวถ้าเกิดกระโดดหายไประหว่างทางมันจะยุ่ง”

‘นายคราม! นายนี่มัน...’

“สรุปว่าไงล่ะ เห่าได้หรือเปล่าเรา?”

ยิ้มเย็นแล้วถามเจ้าตัวเล็กบนโต๊ะอีกครั้ง

‘...!’

“ฮ่า ๆ มึงนี่ก็ตลกนะไอ้คราม ถามอย่างกับมันจะฟังออกอย่างงั้...”

“โฮ่ง!”