เข้าสู่ระบบแชร์
การจากลา... 74
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-08 23:30:38“อย่าไปนะ!”
เจ้าของเสียงผวาลุกขึ้นด้วยความรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาซีดจางหอบหายใจอย่างหนักเหมือนเพิ่งวิ่งระยะไกลไม่มีผิด ดวงตาสีน้ำตาลหม่นแสงกวาดมองสรรพสิ่งรอบกายคล้ายตั้งสติ เมื่อพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงานก็ถอนใจเฮือกใหญ่
สามเดือนแล้วสินะ ที่ใครบางคนจากไป
ใบหน้าไร้อารมณ์ทอดมองความว่างเปล่าที่กลายเป็นเพื่อนสนิทไปแล้วเหมือนทักทาย ลุกจากโซฟาแคบ ๆ ที่ใช้เป็นที่นอนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา แล้วค่อยขยับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำเล็ก ๆ ของห้องทำงาน สุดท้ายก็กลับมานั่งทำงานที่โต๊ะตัวเดิม...ทำราวกับไม่อยากขยับตัวออกจากห้องทำงานนี้แม้แต่ก้าวเดียว
‘แกร๊ง!’
เสียงบางอย่างทำให้คนที่แทบจะเรียกได้ว่าขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานมาเกือบสามเดือนเปิดประตูออกมาอย่างรวดเร็ว! ใบหน้าคมคายที่เหมือนจะมีรอยยิ้มให้เห็นกลับเปลี่ยนเป็นบึ่งตึง เมื่อพบว่าต้นเสียงคือแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาด
“ออกไป...”
น้ำเสียงราบเรียบบอกความต้องการของตัวเองทันที
“คื...คือว่า ป้าอุ่นสะ…สั่งให้หนูเข้ามาเก็บกวาดทำความสะอาดค่ะ”
คนถูกสั่งแกมบังคับให้เข้ามาทำความสะอาดและเตรียมอาหารใส่ตู้เย็นให้เจ้าของบ้านแก้ตัวตะกุกตะกัก เพิ่งจะวางข้าวของที่หอบพะรุงพะรังลงบนโต๊ะ ยังไม่ทันได้เก็บใส่ตู้เย็น ฝากระป๋องก็ดันร่วงลงพื้นเสียก่อน
“ออกไป!”
น้ำเสียงกดต่ำที่บ่งบอกว่าอารมณ์ของเจ้าของบ้านกำลังคุกรุ่นทำให้คนฟังนึกผวา ลนลานจนต้องรีบวิ่งหนีออกจากบ้านท้ายไร่เพื่อเอาชีวิตรอด
มิน่าเล่า! ตอนที่เธอถูกคุณแม่บ้านอุ่นสั่งให้มาทำความสะอาดบ้านท้ายไร่ ทุกคนถึงได้บอกให้รีบไปรีบทำและห้ามส่งเสียงดังเด็ดขาด! เพราะเดี๋ยวนี้เจ้านายเหมือนจะอารมณ์ร้ายขึ้นมาก แถมหูก็ยังดีกว่าแต่ก่อนเป็นสิบเท่า...แค่ของตกพื้นครั้งเดียว ก็จับได้แล้วว่ามีคนแอบเข้ามาทำความสะอาด เรียกได้ว่าสามเดือนที่ผ่านมามีคนงานถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้านหลังนี้มากกว่าสิบ!
คนอารมณ์ร้ายที่ใคร ๆ ในไร่ก็กล่าวขวัญถึงกำลังยืนมองส้มผลโตที่ร่วงกราวเต็มพื้น เพราะคนงานที่ถูกไล่ตะเพิดไปเมื่อครู่ลนลานจนเผลอปัดตะกร้าใส่ผลส้ม มองอยู่นานค่อยเดินไปเก็บผลส้มลงตะกร้าด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย...ตามด้วยการเก็บของสดที่กองพะเนินเข้าตู้เย็นจนเรียบร้อย
ใบหน้าไร้อารมณ์กวาดมองความเงียบสงัดภายในห้องครัวอยู่นาน ค่อยหยิบอุปกรณ์ทำครัวขึ้นมาเพื่อเตรียมอาหาร เพียงไม่นานสเต๊กเนื้อจานโตก็ถูกวางลงมันโต๊ะกินข้าวที่แสนเงียบเหงา
“บางทีผมก็ห่วงนะ ว่ากินแต่เนื้ออย่างเดียวจะเสียสุขภาพหรือเปล่า...”
เสียงทุ้มว่าติดตลก ก่อนจะนั่งมองความว่างเปล่าตรงหน้าอยู่นาน แล้วเริ่มหันสเต๊กเป็นชิ้นเล็ก ๆ ขนาดเท่าลูกเต๋าไปเงียบ ๆ จนได้เนื้อพูนจาน
“วันนี้ย่างแบบบลูแรร์นะ โรยเกลือนิดหน่อยด้วย...คิดว่าน่าจะชอบ”
เงียบ มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นที่ตอบคำถาม
“...”
ข้ามสมุทรนั่งมองจานสเต๊กอยู่นานด้วยสายตาที่ยากจะอ่าน ก่อนจะเลื่อนจานสเต๊กกลับมาตรงหน้าแล้วตักเนื้อชิ้นเท่าลูกเต๋าใส่ปากตัวเองแทน...
กินไปเงียบ ๆ จนหมดจาน
กินเสร็จก็นั่งอยู่อย่างนั้นสักพักใหญ่ ก่อนจะหยิบส้มผลโตในตะกร้าขึ้นมาแกะเปลือก แกะเสร็จก็วางครึ่งที่ลอกเส้นใยและเอาเม็ดออกเรียบร้อยลงบนจานเปล่าอีกใบที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างสวยงาม
“ช่วงนี้เป็นช่วงที่ส้มในไร่ของเราอร่อยที่สุด ความจริงผมวางแผนไว้นะ ว่าจะพาคุณไปเก็บส้...”
พูดได้สักพักเสียงกลับขาดหายไปในลำคอ เงียบไปนานหลายนาทีค่อยถอนใจเฮือกใหญ่ ข้ามสมุทรมองความว่างเปล่าตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม น้ำเสียงราบเรียบค่อยเอ่ยในสิ่งที่ยังค้างอยู่กลางใจ
“คุณสั่งให้ผมอยู่ ผมก็ต้องอยู่ต่อไปถูกไหม?”
แล้วรอยยิ้มขืนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของข้ามสมุทร ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองบ้านหลังใหญ่ที่เคยสดใสกว่านี้หลายสิบเท่าด้วยความรู้สึกร้าวลึกจากข้างใน
“อยู่ต่อไป...แบบไม่มีคุณ”
บทล่าสุด
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
บางทีคุณอาจจะชอบ
DEVIL'S CURSE ต้องคำสาป
-Something1.3K viewsขุนศึกทะลุมิติ
นักเขียนบ้านนา881 viewsรัตติกาลแห่งตราบาป
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า863 viewsคุณหนูผู้นี้มีงานลับ
橙花5.6K viewsอาณาจักรรักอสรพิษ l THE BEAST X SERPENT
ฮอฮัน1.0K viewsเหมันต์เหน็บหนาว จันทราเดียวดาย
rasita_suin1.3K viewsบันทึกของเจ้าหญิงผู้ลืมเลือน
Aesmech493 viewsถ้าหากคุณต้องการ ฉันเป็นนางเอกให้ก็ได้นะ
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า686 views
