โลกของมนุษย์11

ตามตำนานเล่าขานถึงการกำเนิดของโลกบรรพกาลไว้ว่า…

จิตวิญญาณแห่งธรรมชาติที่รายล้อม

หลอมรวมแก่นวิญญาณอันแสนบริสุทธิ์ทั้งเจ็ด

กำเนิดเกิดเป็น...โลกบรรพกาล

แสนหลงจำไม่ได้ว่าแก่นวิญญาณทั้งเจ็ดที่ใช้สร้างโลกคือเผ่าพันธุ์ไหนบ้าง? เพราะเรียนเรื่องนี้มานานมากแล้วตั้งแต่สมัยอยู่เกรดหนึ่ง แต่ก็ค่อนข้างแน่ใจว่าจะต้องมีพวกแม่มดรวมอยู่ในนั้นด้วยแน่นอน...หรือเปล่านะ?

คิ้วสวยได้รูปขมวดขุ่น ก่อนจะส่งเนื้อวากิวลายหินอ่อนสีสวยเข้าปากอีกชิ้น

“ไม่อร่อยหรือไง? ทำไมทำหน้านิ่วคิ้วขมวดขนาดนั้น” แสนรักเอ่ยถาม ก่อนคีบเนื้อสเต๊กชิ้นใหญ่ใส่จานเพิ่มให้น้องสาวอีกชิ้น “แต่มื้อนี้ส่งตรงจาก ‘ฮอกไกโด’ เลยนะ”

“อร่อย...ว่าแต่ พี่รักพอจะจำได้ไหมว่าแก่นวิญญาณทั้งเจ็ดมีพวก    แม่มดด้วยหรือเปล่า?”

“ก็ต้องมีอยู่แล้วสิ”

ยักษิณีสาวตอบกลับแบบไม่ต้องคิด ประหลาดใจเล็กน้อยที่แสนหลงถามขึ้นมา แต่เพราะคิดว่าคงเกี่ยวกับรายงานที่น้องสาวเพิ่งทำส่งไปเมื่อหลายวันก่อนจึงไม่ได้ให้ความสนใจอะไร

“จำง่าย ๆ เลยนะ ว่าพวกที่จัดอยู่ในหมวดหมู่ ‘เผ่าพันธุ์แห่งวิญญาณที่สาบสูญ’ มีต้นตระกูลเป็นผู้สร้างโลกบรรพกาลทั้งสิ้น...และมีแค่เผ่าพันธุ์เดียวที่ไม่รวมอยู่ในนั้น”

“เผ่าพันธุ์ไหน?”

แสนหลงที่นั่งท้าวคางฟังอย่างตั้งอกตั้งใจถามขึ้นทันที

“พี่น่าจะบอกท่านพ่อ ว่าเธอสมควรถูกส่งกลับไปเริ่มเรียนใหม่ตั้งแต่เกรดหนึ่ง ไม่ใช่เรียนซ้ำแค่เกรดสาม”

ยักษิณีสาวบ่นพึมพำ ในน้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนกำลังสิ้นหวังกับน้องสาวของตน

“ไม่เอา! ไม่เรียนแล้ว”

“เฮ้อ” แสนรักถอนใจพลางหันเนื้อสเต๊กในจานของตนเองให้มีขนาดพอดีคำ แล้วส่งเข้าปากราวหมดความสนใจที่จะพูดกับคู่สนทนา “ถ้าไม่อยากถูกส่งกลับไปเรียนใหม่ เธอก็หัดจำอะไรเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์ของตัวเองไว้บ้างนะ”

“เผ่าพันธุ์เราก็เป็นหนึ่งในเจ็ดแก่นวิญญาณ?”

“วิญญาณที่สาบสูญทั้งหก และอีกหนึ่งเผ่าพันธุ์ที่อยู่ยืนยงคงกระพัน...คือแก่นแท้และแกนกลางของการสร้างโลกบรรพกาล”

หนึ่งในประโยคสุดฮิตที่เหล่าคณาจารย์ชอบนำมาออกข้อสอบและให้ท่องจำ ถูกแสนรักเอ่ยออกมาเรียบ ๆ ก่อนจะหรี่ตามองน้องสาวคล้ายจับผิด

“...นี่เธอแอบติดสินบนอาจารย์มาหรือเปล่า? ขนาดเด็กเกรดหนึ่งยังรู้เลยนะ เธอเรียนมาจนจบเกรดแปดแล้วทำไมถึงไม่รู้”

ก็เพราะตอนนั้นเธอลอกการบ้านไปจนถึงข้อสอบจากพนาไงเล่า! เคยคิดเองที่ไหนกัน?

“แหม! ก็หลงมันเป็นพวกสมองปลาทองไง พี่รักอย่าสนใจเลย ๆ กินเนื้อกันต่อดีกว่า ๆ”

ยักษ์สมองปลาทองรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว กลัวจะโดนขุดคุ้ยจนต้องกลับไปเรียนเกรดหนึ่งใหม่อีกรอบ

“เมื่อกี้พี่รักบอกว่าเนื้อจากฮอกไกโดใช่ไหม! ถึงว่าละ เนื้อนุ๊มนุ่ม”

“...”

“พี่รักก็รีบ ๆ กินสิ ถ้าไม่กินหลงจะแย่งละนะ!”

“ห้ามแย่งนะ!”