INICIAR SESIÓNCompartir
โลกของมนุษย์ 12
Última actualización:
2026-01-08 22:42:42มือบางหมุนวนเป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกาเจ็ดรอบก่อนจะดีดนิ้วเบา ๆ กระเป๋าเป้ใบใหญ่เทียบเท่าทีวีขนาดหกสิบห้านิ้วก็ถูกย่อส่วนลงกลายเป็นกระเป๋าเป้ใบเล็กน่ารักทันที แสนหลงหัวเราะชอบใจกับการใช้มนตร์ง่าย ๆ ของตนเอง ก่อนจะเริ่มหมุนมือทวนเข็มนาฬิกาแล้วดีดนิ้วอีกรอบ...
‘เปรี๊ยะ...ปุ้ง!’
เสียงระเบิดทำให้แสนดีที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ห้องข้าง ๆ ต้องวิ่งมาดู!
“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?” แสนดีสบถเสียงสูง
มองสภาพห้องนอนของน้องสาวที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าและข้าวของกระจายเกลื่อนด้วยความมึนงง พยายามจะปล่อยผ่านเสื้อชั้นในลายเสือดาวที่กำลังหมุนติ้ว ๆ ไปพร้อมกับพัดลมเพดาน
แต่หางตาก็ดันเหลือบไปเห็นบางอย่าง...ไอ้กางเกงในลายคิตตี้ที่ขึ้นไปห้อยอยู่บนโคมระย้ากลางห้องนอนคืออะไร!?
“ลองร่ายมนตร์ลดขนาดสิ่งของอ่ะ แต่หลงจำไม่ได้ว่าตอนร่ายกลับสภาพเดิมมันต้องหมุนมือกี่รอบ” ยักษ์ที่ชอบร่ายมนตร์ผิด ๆ ถูก ๆ ตอบกลับอย่างรื่นรมย์ พยายามมุดออกมาจากผ้าห่มผืนหนาที่ปลิวมาใส่เมื่อครู่
“หมุนเท่ากับขาไปนั่นละ” ผู้เป็นพี่บอกพลางถอนใจ ก่อนจะดีดตัวเองเบา ๆ แต่กลับสามารถกระโดดขึ้นไปได้สูงเกือบสามเมตรด้วยท่วงท่าที่งดงาม ปลายนิ้วมือเรียวสวยเขี่ยกางเกงในลายคิตตี้ให้ร่วงลงมาจากโคมระย้าเบา ๆ ก่อนกลับลงมายืนอยู่บนพื้นอย่างนุ่มนวล “อีกอาทิตย์เดียวจะออกเดินทางแล้วนะ แบบนี้จะไหวแน่หรือเปล่า?”
“ไหวสิ! ตอนพี่ดีกับพี่รักยังไปไหวเลย แล้วทำไมหลงจะไปไม่ไหว”
พูดจบเสื้อชั้นในลายเสือดาวที่ห้อยโหนอยู่กับพัดลมก็ร่วงลงมาที่กลางวงสนทนา…
“...”
“หลงอาจจะไม่ฉลาดเท่าพี่รัก แล้วก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าพี่ดี...แต่เรื่องเอาตัวรอดไม่มีใครเก่งเท่าหลงหร๊อก”
น้องสาวตนเล็กของบ้านเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ
สมัยก่อนพวกเธอเคยถูกเอาไปปล่อยไว้กลางเขาวงกตยักษ์เพื่อฝึกทักษะการเอาตัวรอด ปรากฏว่าเธอเป็นยักษ์ตนเดียวในรุ่นที่สามารถฝ่าเขาวงกตออกมาได้ภายในเจ็ดวัน! ขนาดแสนดีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นยักษิณีสาวที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบหลายร้อยปีก็ยังต้องใช้เวลาเกือบเดือนจึงออกมาได้ ในขณะที่แสนรักใช้เวลาเกือบสามเดือนในการหาทางออก
ดังนั้น ถ้าเป็นเรื่องการเอาตัวรอดในโลกกว้างละก็...
เธอยืนหนึ่งอยู่แล้ว!
“เออ ๆ” แสนดีรับคำอย่างอ่อนใจ ก่อนจะใช้มือคีบเสื้อชั้นในขึ้นมาแล้วเหวี่ยงเบา ๆ ไปยังกระเป๋าเดินทางของน้องสาว “พี่รู้ว่าเธอเก่ง แต่โลกมนุษย์มันไม่เหมือนเขาวงกตกลางป่าหรอกนะ...อย่าชะล่าใจให้มันมากนัก”
เพราะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของเผ่าพันธุ์ยักษา ว่าเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่จะต้องออกเดินทางจากถิ่นกำเนิดไปเพื่อค้นหาตัวเอง และเส้นทางที่ไปนั้นจะถูกกำหนดโดยการเสี่ยงทาย...สิบปีก่อนพี่สาวของเธอเสี่ยงทายได้พื้นที่รกร้างทางตอนเหนือของโลกบรรพกาล ส่วนเธอเสี่ยงทายได้ป่าลึกทางตอนใต้ของโลกบรรพกาล...แต่มาถึงแสนหลง กลับเสี่ยงทายได้โลกมนุษย์?
พื้นที่ที่ทุรกันดารน้อยสุด แต่กลับอันตรายมากสุดสำหรับเผ่าพันธุ์ที่มีความพิเศษเช่นพวกเธอ
“ไม่เห็นน่ากลัวตรงไหน? อีกอย่างพี่ดีก็ประจำการอยู่บนโลกมนุษย์มีอะไรที่หลงต้องเครียด”
แสนหลงบอกอย่างอารมณ์ดี เริ่มเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายใส่กระเป๋าอีกครั้ง
“น้องจะขึ้นไปเที่ยวเล่นทางเหนือสักสองสามเดือน ห่างจากพี่ดีไม่น่าเกินพันกิโลเมตร เรายังติดต่อกันทางโทรจิตได้ตลอด...แล้วถ้าหลงตกอยู่ในอันตรายพี่ดีก็จะรู้ได้ในทันทีไม่ใช่หรือไง?”
“นางยักษ์สมองน้อยเอ๊ย! ทั้งบ้านมีแต่เธอเท่านั้นละที่ไม่เครียด”
“แน่นอนอยู่แล้ว ก็หลงเป็นยักษ์หน้าตาดีที่อารมณ์ดีเหมือนหน้าตา”
“หลงตัวเองจริง ๆ” แสนดีว่าพลางถอนใจ ก่อนจะลูบกระหม่อมเล็กของน้องสาวเบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู “พรุ่งนี้พี่ต้องกลับไปเฝ้าประตูกาลแล้ว ช่วงที่ออกเดินทางก็ระวังตัวด้วยละ”
“รับทราบเจ้าค่ะ!”
“...แล้วก็อย่าเที่ยวเพลินจนลืมแวะไปหาพี่นะ”
“รู้แล้วค่า ใครจะกล้าลืมพี่สาวสุดที่รักได้ลงคอ น้องยังไม่อยากถูกตัดหัวไปเตะเล่นหรอกน่า”
“รู้ก็ดีแล้วย่ะ!”
ยักษิณีผู้เคยตัดหัวน้องสาวมาเตะเล่นจริง ๆ บอกพลางยิ้มแยกเขี้ยว แสงสีเงินที่สว่างวาบขึ้นตรงเขี้ยวเสน่ห์คู่สวยทำให้อีกฝ่ายรู้ได้ในทันที ว่าถ้าเที่ยวเพลินอาจถูกตัดหัวจริง ๆ ก็ได้!
“ภายในสามเดือนต้องแวะไปหาพี่ที่ประตูกาล เข้าใจไหม?”
“ค่าาาา”
Último capítulo
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 122
ประโยคสนทนาของสองแม่ลูกทำเอาข้ามสมุทรนึกอยากกุมขมับขึ้นมาเสียเฉย ๆ ชักสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือผิดที่ตามใจภรรยายักษา ด้วยการทำเรื่องขออนุญาตนำบุตรสาวกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาวในตอนแรกก็เหมือนจะติดปัญหาอยู่บ้าง เพราะชาวโลกบรรพกาลนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมายังโลกมนุษย์ก่อนบรรลุนิติภาวะ แต่เพราะว่าเป็นเด็กเลือดผสมที่เกิดจากมนุษย์และยักษา ลูก ๆ ของเขาจึงได้รับการอนุญาตมาเป็นกรณีพิเศษ...“แดดดี๊ ๆ ทำไมหม่ามี๊ถึงสอนซนแบบนั้นล่ะ?”เสียงเล็ก ๆ ของเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับแสนซนทุกประการ เงยหน้าขึ้นจากการทำการบ้านแล้วเอ่ยถาม“แสบไม่เห็นเข้าใจเลย?”ข้ามสมุทรลูบหัวบุตรสาวอีกตนที่มีนามว่า...แสนแสบ เบา ๆ คล้ายจะเอ็นดู ก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นโตขึ้นมาหักเป็นชิ้นพอดีคำแล้วป้อนใส่ปากเล็กจิ้มลิ้มของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย“ไม่เข้าใจก็ดีแล้ว...”จุมพิตกระหม่อมเล็กได้รูปหนัก ๆ ค่อยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“แล้วแสบทำการบ้านถึงไหนแล้วลูก?”“เกือบเสร็จแล้วค่ะ ทำการบ้านเสร็จแล้วเราไปเล่นวิ่งไล่จับกันนะคะ”แสนแสบบอกความต้องการของตนทันที ก่อนจะก้มลงเขียนหนังสืออีกครั้งเมื่อเป็นข้ามสมุทรระบายยิ้มเอ
แสนหลง ตอนพิเศษ 3 แสนแสบ และ แสนซน 121
วันนี้สวนกุหลาบที่อยู่ติดกับบ้านท้ายสวนของไร่ฟ้าครามเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยเพราะมีร่างเล็กป้อมและสองขาสั้น ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษกำลังวิ่งตามร่างบางระหงที่เอาแต่วิ่งหนีอย่างไม่ลดละ ดวงตาสีดำอมน้ำตาลคู่สวยส่องประกายสดใสยามตัดสินใจกระโดดตะครุบข้อเท้าบางของอีกฝ่ายไว้!อืม ผลคือล้มคะมำหน้าคว่ำไปกับพื้นหญ้าทั้งคู่“หม่ามี๊...ซนเจ็บ!”เด็กน้อยร้องบอกหน้าเบ้ แต่ก็เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายหาใครบางคนเหมือนนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าร่างสูงของ ‘แดดดี๊’ ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำก็ถอนใจเฮือกใหญ่ ค่อยรีบปัดเศษหญ้าที่ติดตามตัวออกด้วยตัวเอง ปัดเสร็จก็หันมาเขย่า ‘หม่ามี๊’ ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นอีกรอบ เห็นอีกฝ่ายทำเป็นไม่สนใจก็เขย่าซ้ำ“มี๊! ซนเจ็บ”“...เจ็บแล้วไง?”เจ้าของชื่อ ‘มี๊’ ที่หันมานอนตะแคงท้าวค้างมองเด็กน้อยที่นั่งเบ้หน้าอยู่ข้าง ๆ ร้องถาม ใบหน้าหวานสวยเหมือนจะเคร่งครึมขึ้นกว่าปกติหลายเท่า“...ซนหกล้ม เจ็บ”“ซนไม่ได้หกล้ม แต่ซนวิ่งมาตะครุบขามี๊ก็เลยล้มต่างหากละ”แสนหลงบอกพลางหรี่ตามองบุตรสาวคล้ายคาดโทษ มีอย่างที่ไหน? เล่นวิ่งแข่งแต่คว้าข้อเท้าเธอล้มซะหน้าคะมำเสียอย่างนั้น! คิดแล้วก็ได้แต่ส
แสนหลง ตอนพิเศษ 2 ฉันลืมบอกนายเหรอ? 120
“จริงเหรอพี่รัก!?”เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วร้องถามด้วยความตื่นเต้นตกใจ มือบางที่กอดถังคุกกี้ด้วยความหวงแหนแทบจะกลายเป็นโยนฉลอง ทำเอาพี่สาวทั้งสองตนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แสนหลงฉีกยิ้มจนปากแทบฉีกถึงใบหู ก่อนจะปล่อยมือจากถังคุกกี้แล้วเขย่าร่างบางของแสนรักจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด“เออ! จริงสิ พี่จะโกหกเธอไปเพื่ออะไ...”ยังพูดไม่ทันจบประโยคยักษาตนน้องก็วิ่งตึงตังออกไปไวปานพายุหมุน“...?”“พี่รัก ๆ น้องมันไปตั้งแต่คำว่า ‘จริง’ แล้วละ”ผู้พิทักษ์ประตูกาลหยิบคุกกี้ที่เหลือในกระป๋องขึ้นมากินแล้วดูทีวีต่อไปราวกับไม่คิดใส่ใจ แต่ก็ยังมีน้ำใจแวะตบบ่ามนพี่สาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ คล้ายปลอบใจ“...”แสนหลงวิ่งตึงตังตามหาข้ามสมุทรอยู่สักพัก พอเห็นว่าชายหนุ่มกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านก็พุ่งเข้าใส่ทันที“นายคราม!”เล่นเอามนุษย์เพียงหนึ่งเดียวในเมืองยักษาต้องถลาตัวเข้าไปรับแทบไม่ทัน เคราะห์ยังดีที่ปฏิกิริยาของชายหนุ่มค่อนข้างดี เลยสามารถช้อนรับร่างบางระหงไว้ได้...แถมยังอยู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิงอีกด้วย!“...อย่าทำแบบนี้อีกนะ ใจหายใจคว่ำหมด!”ข้ามสมุทรเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะกระชับวงแขนขึ
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 119
สองสามวันหลังจากที่ข้ามสมุทรและคนงานในไร่ต้องตื่นมาเก็บส้มตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง แสนหลงค่อยรู้ว่าออร์เดอร์มากมายที่ไหลทะลักเข้ามาในไร่แบบเร่งด่วนนั้น มีที่มาที่ไปจากเทศกาล...ตรุษจีน? และคงเห็นว่าเธอสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับเทศกาลที่ไม่คุ้นเคยนี้อยู่มากพอสมควร ข้ามสมุทรเลยใจดีอธิบายเพิ่มเติมให้อีกเล็กน้อยว่า...วันตรุษจีนนั้นเป็นวันขึ้นปีใหม่ของมนุษย์ในอีกเขตพื้นที่หนึ่ง แต่เพราะจำนวนคนที่มีมากมายของพวกเขากระจัดกระจายกันไปอยู่ทั่วทุกมุมโลก วันตรุษจีนจึงจัดเป็นอีกหนึ่งเทศกาลที่มีอิทธิพลมาก ๆซึ่งส้มจากไร่ฟ้าครามก็น่าจะได้รับผลดีจากเทศกาลนี้มากพอสมควร เพราะส้มจัดว่าเป็นผลไม้มงคลชนิดหนึ่งที่พวกมนุษย์นิยมใช้กราบไหว้เทพเจ้า อืม...เทพเจ้าอย่างนั้นเหรอ?เสือขาวตัวน้อยเอียงคอคล้ายครุ่นคิด เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องแบบนี้เท่าไร...คงเพราะวัฒนธรรมของสองโลกต่างกันอยู่พอสมควร และชาวโลกบรรพกาลก็เคารพนับถือแค่เพียงธรรมชาติเป็นหลักกระมัง?“คิดอะไรอยู่?”เสียงทุ้มของคนที่กำลังหยิบเงินใส่ซองสีแดงตั้งคำถาม‘คิดว่านายเอาเงินใส่ซองเพื่ออะไร?’ แสนหลงตอบกลับด้วยคำถาม นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่สงสั
แสนหลง ตอนพิเศษ 1 เทศกาลตรุษจีน (ก่อนคืนร่างเดิม) 118
งานเทศกาลของพวกมนุษย์นั้นมีเยอะมากจนแสนหลงจำได้ไม่หมด แต่ก็มีบางเทศกาลที่จำได้ค่อนข้างแม่น อาทิเช่น ประเพณีสงกรานต์ของมนุษย์แถบนี้ (จำได้เพราะรู้สึกว่ามันประหลาดที่พวกมนุษย์เอาน้ำมาสาดใส่กันในวันขึ้นปีใหม่?) หรือวันคริสมาสต์ของพวกมนุษย์อีกฟากโลก (ไก่งวงอบซอสอร่อยมากเลยจำได้แม่น) แล้วก็ยังมีเทศกาลยิบย่อยอีกเยอะแยะที่มีเอกลักษณ์...ก็จำได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสาจะว่าไปแล้วเหมือนจะมีเทศกาลของพวกมนุษย์แถบใกล้ ๆ ที่เรียกว่า ‘วันตรุษจีน’ อยู่ด้วยหรือเปล่านะ?ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงของเสือขาวที่นอนหมอบอยู่บนเบาะรถกอล์ฟเหลือบมองภาพเบื้องหน้าคล้ายสงสัย ตอนนี้คนงานหลายสิบคนกำลังเร่งรีบเก็บส้มผลโตใส่ตะกร้าจนดูวุ่นวายไปหมด แต่พอได้ยินเสียงซุบซิบของพวกคนงานที่ดังแว่วมาตามสายลมค่อยเข้าใจ ว่าถ้าเก็บผลส้มไม่ได้ตามออร์เดอร์ที่มีเข้ามา...น่าจะโดนค่าปรับอยู่มากโขมิน่าเล่า! วันนี้ข้ามสมุทรถึงลุกจากเตียงนอนมาทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง? แถมยังใจดีหิ้วพาเสือขาวตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอุตุมาด้วยแบบไม่บอกกล่าว...รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มนี่ละ!“ตื่นนานหรือยัง?”เสียงทุ้มของคนที่แอบหิ้วพาแสนหล
แสนหลง บทส่งท้าย 117
แสนหลงเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอเคยใช้ชีวิตเป็นชาวสวนอยู่ในโลกมนุษย์ช่วงหนึ่ง? แต่พอทำไปสักพักรู้สึกว่าไม่ใช่ทางของตัวเอง ก็เลยย้ายกลับเข้ามาอยู่ในโลกบรรพกาล นานจนลืมไปเลยว่าตัวเองมีที่ดินติดกับไร่ส้มของข้ามสมุทรเพราะรู้จักนิสัยใจคอมาตั้งแต่ข้ามสมุทรยังเด็ก สุดท้ายเลยตัดสินใจขายที่ดินตรงนั้นให้ชายหนุ่มไปเมื่อหลายปีก่อน เพราะเชื่อว่าเด็กหนุ่มอนาคตไกลและค่อนข้างมีวิสัยทัศน์ดีจะสามารถต่อยอดไร่ฟ้าครามได้อีกมากจากตอนแรกกลัวว่าพ่อจะไม่ชอบ ‘ว่าที่ลูกเขย’ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเธอนี่ละ! ยักษ์หัวเน่าที่แท้จริง!?“นึกไม่ถึงเลยนะครับ ว่าจะเป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น”เขยขวัญของพ่อยักษาว่าด้วยรอยยิ้ม“จริง! ตอนแรกลุงก็นึกว่าไอ้ตัวแสบไปคว้ามนุษย์นี่ไหนมา? พอเห็นว่าเป็นคราม...ลุงก็คิดได้เลยว่าครามนี่ซวยจริง ๆ”แสนหลงที่นั่งกินขนมดูทีวีอยู่กับพี่สาวทั้งสองตนแอบมองค้อนจนตาแทบกลับ ต่างจากบรรดาพี่สาวที่กำลังกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ“ไม่หรอกครับ ผมโชคดีมากกว่าที่ได้เจอลูกสาวคุณลุง”“อย่ามั่นใจไปนะตาคราม ป้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่กล้ารับประกันเลย”คราวนี้แสนเสน่ห์ก็เหมือนจะย้ายข้างไปเชียร์เขยขวัญอีกตน“ผมมั่นใจครับ
También te puede gustar
โคตรงูชู้รัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ1.0K vistasทะลุมิติไปเป็นสาวใช้ผู้มั่งคั่งในยุค 90
กัญจารีย์1.9K vistasเมื่อฉันติดอยู่ในเกมฮาเร็มที่ไม่ตรงปก
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า891 vistasป่วนรักยัยตัวร้ายกับนายใสซื่อ
เซี่ยหมิงจู9.9K vistasจิ้งจอกอ่อนหัดขององค์ชายจอมโหด
หลิวซินอี้995 vistasNinja of chaos บทนำ ลำนำแห่งเลอร์มอง
นักเขียนบ้านนา317 vistas(จบแล้ว )รวยแน่ 100% !!ไป่หลิงย้อนอดีตไปเป็นเศรษฐีในปี 80’s
primพริมโรส3.7K vistasตรางูขาวพันธนาการแห่งชะตา
Sanassetong 200 vistas
