ฉันชอบเธอ

ไม่จริง..ไม่จริงหยุดเต้นนะไอหัวใจบ้า!..ไม่สิถ้าหยุดเต้นฉันก็ตายสิย่ะเต้นเบาๆก็พอเพราะตอนนี้มันเหมือนกับหัวใจฉันจะหลุดออกมาจากตัวเลย

“อาจจะเป็นฉัน”งั้นหรอบ้าจริงนายที่บอกว่าเกลียดฉันเนี่ยนะจะมาชอบคนอย่างฉันไม่มีทางหรอกเพราะฉันยังจำได้ดีในวันนั้นวันที่นายพูดขึ้นมากับปากตัวเองว่านายเกลียดฉันน่ะ

-ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน-

“ไอหอมมายังเพื่อนกูมาแล้ว”

“ใกล้ถึงแล้วรถติดอ่ะโทษทีนะ”

“เคๆรออยู่ในร้านนะ”

“อืมๆ”ฉันรีบเก็บมือถือใส่กระเป๋าก่อนจะวิ่งไปยังร้านอาหารที่นัดกันไว้ทันทีวันนี้เป็นวันที่ไอวินเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของฉันจะแนะนำเพื่อนคนใหม่ให้รู้จักที่จริงมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับชีวิตฉันหรอกว่าไอวินจะมีเพื่อนเป็นใครบ้างแต่ครั้งนี้เราเลือกที่จะเรียนมหาลัยเดียวกันแม้จะต่างคณะไอวินเลยอยากให้ฉันรู้จักเพื่อนของมันไว้เพื่อมีเรื่องอะไรจะได้ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนมันได้ในตอนที่มันไม่อยู่

“ไอวินกูมะ..”

“ผู้หญิง?ไม่เห็นบอกเลยว่าเพื่อนที่มาจะเป็นผู้หญิง”ฉันนิ่งไปทันทีก่อนจะหยุดชะงักมองไอวินและผู้ชายคนนึงที่กำลังนั่งหันหลังให้ฉันอยู่

“คนนี้เพ่ือนจริงๆเพื่อนตั้งแต่เด็กแล้ว”

“มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบผู้หญิงมาเกาะแกะอยู่ใกล้ๆ”น้ำเสียงปนหงุดหงิดของเขาทำเอาใจฉันสั่นทันที

“กูสาบานนี่เพื่อนกูจริงๆไม่ใช่ผู้หญิงที่มาขอร้องให้กูได้ใกล้ชิดมึงเหมือนครั้งที่แล้วแน่นอน”ไอวินเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจังแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงถอนหายใจอย่างหงุดหงิด

ทำไงดียังไม่ได้เจอหน้ากันเลยเขาก็เกลียดฉันที่เป็นผู้หญิงซะแล้ว

“อ่าวไอหอมทางนี้!”

“อะเอ่อว่าไง”ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆไอวินก็เรียกฉันเสียงดังฉันยกมือขึ้นทักทายพร้อมกับมองอีกฝ่ายที่ค่อยๆหันหน้ามามองฉันเราสองคนสบสายตากันเขาจ้องฉันเขม็งจนฉันต้องหลบสายตาไปทันที

“นี่ต้นหอมเพื่อนกูเอง”

“เอ่อหวัดดีเราต้นหอม..”ฉันเอ่ยทักทายเขาอย่างประหม่าแต่ให้ตายเถอะไอวินหน้าแบบแกทำไมถึงมีเพื่อนหน้าตาหล่อแบบนี้ล่ะดูจากหน้าแล้วคงไม่ใช่ไทยแท้อย่างแน่นอน

“ฉันเซย์จิ”

“เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นหรอ”ฉันเอ่ยถามคือหน้าเขาก็บอกอยู่แหละว่าไม่ไทยแท้แน่นอนแถมชื่อก็ยังพอเดาประเทศได้แต่ฉันแค่อยากคุยกับเขาเฉยๆน่ะ

“อืม”เจ้าตัวเอ่ยตอบสั่นๆหลังจากนั้นเราก็สั่งอาหารมากินซึ่งจานหลักของทุกคนจะเป็นข้าวส่วนจานรองเป็นพวกซูชิและปลาดิบอ๋าร้านอาหารที่มาทานกันก็ร้านญี่ปุ่นแหะ

“ไอวินแกคีบปลาดิบตรงนั้นให้หน่อยสิ”ฉันหันไปบอกไอวินด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุดเพราะ

“ไม่คีบเองวะ”ไอวินหันมาถามฉันด้วยสีหน้าหงุดหงิดแต่คือฉันไม่กล้าไงเพราะปลาดิบมันอยู่ใกล้ๆกับเซย์จิพอดีคือฉันนั่งข้างไอวินส่วนเซย์จินั่งตรงข้ามกับไอวินส่วนตรงข้ามฉันโล่งจ้า

“เอาไปสิ”ฉันว่าฉันพูดเบาแล้วนะแต่เซย์จิรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการปลาจานนั้น

“ขะขอบใจ”ฉันเอ่ยบอกอย่างเกร็งๆบางครั้งเซย์จิก็เอาแต่จ้องฉันจนฉันกินข้าวไม่ลงเลยอ่ะเขาไม่ชอบฉันขนาดนั้นเลยหรอแค่เพราะฉันเป็นผู้หญิงเนี่ยนะ

“ฉันกินเพลินเลยเดี๋ยวสั่งให้อีกจานนะ”ฉันเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิดที่กินปลาดิบคนเดียวจนเกือบหมดไอวินไม่ค่อยกินอยู่แล้วแต่ปลาดิบน่ะมันคือของโปรดฉันเลยก็เลยเผลอกินไปเยอะเลยน่ะสิน่าอายจังเซย์จิกินไปได้ไม่กี่ชิ้นเอง

“ไม่ต้อง..ที่เหลือเธอเอาไปกินเถอะฉันไม่กินแล้ว”เซย์จิเอ่ยขึ้นก่อนจะดันจานเข้าใกล้ฉันมากขึ้น

“ทำไมล่ะฉันสั่งเพิ่มให้ได้นะฉันเกรงใจที่ตัวเองเอาแต่กินอยู่คนเดียว”

“ฉันไม่ชอบปลาดิบน่ะ”ฉันนิ่งไปทันทีกับคำพูดของเขาไม่ชอบปลาดิบแต่สั่งปลาดิบจานใหญ่มาทั้งๆที่ไอวินก็ไม่ค่อยกินอะนะแต่เขาก็อาจจะไม่รู้ก็ได้นี่หน่าว่าไอวินมันไม่ค่อยชอบกินเลยเผลอสั่งมา

“ระหรองั้นก็ขอบใจนะ”ฉันเอ่ยขึ้นก่อนจะคีบปลาเข้าปากอย่างฟินๆหลังจากนั้นฉันก็นั่งฟังไอวินขอโทษเซย์จิที่เคยพาผู้หญิงมาและอ้างว่าเป็นเพื่อนให้มาอยู่ในกลุ่มด้วยกันจนสุดท้ายเซย์จิจับได้ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เพื่อนแต่เป็นคนที่แอบชอบเขาและขอร้องไอวินเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆ

“มึงลองมาเจอสายตาที่พวกนั้นมองกูบ้างไหมไอสายตาที่จับกูกินน่ะขนลุกจะตายไป”เซย์จิพูดออกมาอย่างนึกขยาดฉันที่ได้ฟังก็ยังขนลุกตามเลยมีผู้หญิงแบบนี้อยู่ด้วยสินะแต่ก็นะความรักมันเป็นเรื่องที่เข้าใจยากแหละ

“นายไม่ต้องห่วงนะเซย์จิฉันจะไม่ชอบนายอย่างแน่นอน!”ฉันเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจเพื่อให้เจ้าตัวประทับใจในคำพูดของฉันแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาของเขาที่จ้องฉันเขม็ง

นี่เขาไม่เชื่อใจฉันสินะแงงT^T

“จะตั้งเป็นกฏเลยก็ได้ว่าต่อไปนี้ฉันจะไม่ชอบนายและจะไม่มองนายในฐานะอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนเด็ดขาดหากฉันทำผิดกฏฉันจะหนีหายไปจากนายและจะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีกเลยฉันสาบาน”ฉันพูดออกมาอย่างฉะฉานเพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อมั่นในตัวฉัน

“อ่า..อืม”เซย์จิเอ่ยขึ้นเสียงเบาก่อนจะนั่งทานข้าวต่อเงียบๆโดยที่ฉันยังคงโดนจ้องมองจากสายตาของเซย์จิอยู่ตลอดนี่เขาเป็นคนที่เชื่อใจคนยากสินะ

“นี่เหม่ออะไรอยู่ถึงบ้านแล้ว”

“อะอ่าวหรอ..”ฉันดึงสติตัวเองกลับมาก่อนจะมองเซย์จิที่ช่วยฉันปลดเข็มขัดที่จริงฉันก็บอกแล้วว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไรแต่เซย์จิก็ไม่เชื่อพอฉันเลิกคลาสฉันก็เห็นเซย์จิกำลังนั่งรอฉันและบอกว่าจะมาส่งฉันที่บ้านเพราะเป็นห่วง

เขานี่แสนดีจริงๆอ่อนโยนและสุภาพบุรุษตรงสเปคฉันจริงๆเล้ย~น่าเสียดายที่เราสองคนไม่มีทางเป็นได้มากกว่าเพื่อนนี่สิ

“ไม่สบายหรอ?”มือหนาอังเข้ามาที่หน้าผากฉันใบหน้าหล่อของเซย์จิอยู่ห่างจากใบหน้าฉันแค่คีบจนฉันตกใจต้องรีบดันอีกฝ่ายให้ถอยออกไป

“มะไม่ได้เป็นอะไรว่าแต่เสื้อคลุมนี่ของนายที่ให้ฉันคลุมเมื่อวานรึเปล่าเปื้อนหมดเลยฉันคงโยนมันตอนเมาสินะนายซื้อจากที่ไหนล่ะฉันจะไปซื้อคืนมาให้” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีก่อนจะหยิบเสื้อคลุมที่เปื้อนขึ้นมาปัดๆแต่ปัดยังไงมันก็ยังไม่หายเปื้อนเลยกะว่าจะซื้อคืนให้แทน

“ไม่เป็นไร..”เซย์จิเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

เขานี่เกรงใจฉันสินะ

“บอกมาเถอะราคาเท่าไหร่หรอฉันจะซะ..”

“ก็ไม่มากเท่าไหร่แค่4หมื่น5พันบาทถ้วนเท่านั้นเอง”มือของฉันสั่นทันทีก่อนจะหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทานี่ฉันกล้าโยนของแพงๆแบบนี้ได้ยังไงกันกรี๊ดดยัยต้นหอมแกซวยแล้ว

“ไม่ต้องคิดมากหรอกฉันก็ว่าจะทิ้งพอดีมันเก่าแล้วน่ะ”เซย์จิเอ่ยขึ้นก่อนจะแย่งเสื้อคลุมไปจากมือฉันเก่าบ้าเก่าบออะไรนี่มันกลิ่นของใหม่ชัดๆและที่จริงแล้วเขาไม่ได้ทำหน้าเกรงใจฉันแต่เขาคงรู้แน่ๆว่ายังไงฉันก็ไม่มีปัญญาซื้อคืนเข้าได้

สมเพชตัวเองจริงๆ-.-

“ขอโทษนะเซย์..ฉันเอาแต่ทำให้นายเดือดร้อนตลอดเลยไม่ว่าจะผ้าเช็ดหน้าที่ให้ฉันเช็ดน้ำตาหรือให้เสื้อมาคลุมตอนหนาวหรือพาฉันมาส่งตอนเมาแถมยังทำเสื้อคลุมแพงๆของนายเปื้อนอีกฉันเอาแต่ทำให้เซย์เดือดร้อนตลอดเลย”ฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าขนาดไอวินที่คบมาตั้งแต่เด็กมันยังไม่เคยช่วยเหลือฉันขนาดนี้มาก่อนเลยมีแต่ฉันนี่แหละต้องไปช่วยเหลือมัน

แต่เซย์จิเอาแต่ช่วยเหลือฉันตลอดเลยเขามักจะถามฉันเสมอว่าเป็นอะไรหรือเวลาไปกินข้าวด้วยกันก็ถามถึงสิ่งที่ฉันอยากกินตลอดเขาใส่ใจฉันมากจนฉันคิดว่าเขาน่าจะไม่เกลียดฉันแล้วแต่หัวใจของฉันที่กำลังหวั่นไหวนี่สิฉันจะทำยังไงดีฉันอาจจะเป็นคนผิดกฏที่ตัวเองตั้งเอาไว้เองก็ได้

แต่ฉันก็พยายามยับยั้งชั่งใจมาตลอดเพราะฉันไม่อยากเสียเซย์จิไปฉันเลยพยายามมองใครสักคนและพยายามหันไปสนใจคนนั้นแทนเพราะฉันยังอยากอยู่กับเขาฉันยังอยากที่จะอยู่คอยให้เขาถามคำถามกับฉันและแสดงความอ่อนโยนกับฉันอีกไปนานๆ

“ต้นหอม”เซย์จิเรียกชื่อฉันอย่างแผ่วเบาฉันค่อยๆเงยหน้าไปหาเขาก่อนที่จะ

จุ้บ~

“อื้อออ”ฉันเบิกตากว้างทันทีเมื่อจู่ๆเซย์จิก็เข้ามาจุ้บฉันก่อนจะผละตัวออกไปใบหน้าหล่อจ้องมองฉันอย่างอึกอักก่อนที่เขาจะพูดประโยคที่ทำให้ฉันอยากจะกรี๊ดออกมาอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินทันที

“ฉันชอบเธอ”