เข้าสู่ระบบ“กี่บาทว่ามา?”ไอ้ซันยักคิ้วให้ฉันอย่างกวนทีน
“สามล้าน”ฉันบอกไอ้ซันพลางเอื้อมมือไปเปิดเก๊ะที่อยู่ตรงหน้าของไอ้ซัน “เธอพกเงินสดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”ไอ้ซันหันมามองหน้าฉันอย่างตกใจเมื่อฉันเปิดเก๊ะให้มันดู เพราะในนั้นมีเงินสดจำนวนสามล้านบาทที่ฉันเพิ่งจะไปถอนเงินมาจากธนาคารเพราะพรุ่งนี้ฉันมีนัดสำคัญ “กล้าป่ะล่ะ?”ฉันเอ่ยถามไอ้ซันไปอย่างมั่นใจ “กล้าดิ^_^”มันก็ตอบฉันกลับมาอย่างมั่นใจเหมือนกัน “พร้อมนะ!!”เสียงของอีแตงโมที่ดัดเล็กแหลมเอ่ยขึ้น ฉันจึงเพิ่งรู้ว่าเฮียทั่นเดินกลับมาขึ้นรถของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ปื้นนนนน ปื้นนนนน ฉันเหยียบคันเร่งเพื่อเร่งเครื่องอีกมือก็จับเกียร์เพื่อรอจังหวะปล่อยตัว สนามแห่งนี้ทุกมุมมีกล้องวงจรปิดและทุกคนที่ลงแข่งจะต้องทำประกันชีวิตทุกคน และถ้าเกิดว่าใครตายในสนามแห่งนี้ ครอบครัวของคนนั้นจะสบายไปทั้งชาติเพราะเฮียทั่นจะจ่ายให้เป็นเงินห้าล้าน บาทแต่ก็ยังไม่เคยมีใครตายนอกจากเกิดอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆ เพราะสถานที่นี้ถูกเซฟตี้ไว้เป็นอย่างดี “ค่อยชื่นใจหน่อยที่แด๊ดฉันทำประกันชีวิตให้ฉันไว้เยอะถ้าเกิดว่าฉันตายฉันจะได้ไม่ต้องห่วงคนที่อยู่ข้างหลัง” “พูดเหมือนตอนนายอยู่นายสนใจพวกเขางั้นแหละ”ฉันพูดแดกไอ้ซัน มันก็หันมามองหน้าฉันพลางทำท่าล้อเลียนฉัน แต่ฉันไม่ได้หันไปตบตีกับมันเพราะอีกแค่สามวิก็จะถึงเวลาที่ฉันจะได้ออกตัวเเล้ว “3” “2” “1” ปังงงงงง “เรทโก วู้ๆๆๆๆ”ฉันตะโกนออกมาและใส่เกียร์อย่างไว้พร้อมกับเหยียบคันเร่งและคราดไปพร้อมๆกันอย่างชำนาญจึง ฉันต่อให้สามคันที่เป็นตัวประกอบนำฉันไปก่อน นี่ต่อให้นะเนี่ย “เว้ยยยยว๊ายยยยยยยย!!!”เสียงอีซันตะโกนอย่างแต๋วแตกเมื่อฉันเข้าโค้งด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น “เธอบ้ารึเปล่าว่ะ!เข้าโค้งต้องเบาไม่ใช่เหยียบขนาดนี้!!”ไอ้ซันหันมาต่อว่าฉัน แต่ฉันไม่ได้สนใจมันใส่เกียร์ห้าเกียร์สุดท้ายพร้อมกับเหยียบแซงรถอีกสามคันขึ้นมาฉันแสยะยิ้มอย่างดีใจเมื่อท้ายรถซุปเปอร์คาร์ของเฮียทั่นอยู่ตรงหน้ารถของฉันแล้ว ที่จริงฉันจะแซงเขาก็ได้แบบสบายๆอยู่แล้ว เพราะฉันชำของในการแซงทางโค้งเป็นอย่างมาก คุณพ่อฝึกฝนฉันมาดี^_^ แต่ถ้าแซงตอนนี้มันก็ไม่สนุกนะสิ “หึ”ฉันหึในลำคอพร้อมกับหักพวกมาลัยไปทางซ้ายและเหยียบคันเร่งให้แรงขึ้นเพื่อจะไปทักทายซุปเปอร์คาร์ของเฮียทั่นสักหน่อย “เธอจะทำอะไรน่ะ!!”ไอ้ซันเอ่ยถามฉัน ในขณะที่รถของฉันขึ้นมาตีหน้าคู่กับซุปเปอร์คาร์ของเฮียทั่นได้แล้ว ตอนนี้เฮียทั่นคงจะตกใจเป็นอย่างมากที่มีคนเก่งขนาดเทียบชั้นฝีมือของเขาได้ ฉันตีหน้ารถวิ่งคู่เสมอเขาได้แบบนี้ เพราะความเร็วที่เฮียทั่นใช้ตอนนี้มันเกิดสองร้อยแล้วนะสิ แล้วไงรถเขาก็แรงได้เท่านี้แหละ ปรึง “เหี้ยยย!”ไอ้ซันสบถออกมาด้วยความตกใจที่ร่างของมันขยับเขยือนจากร่างกระแทกของรถที่ฉันเบียดเข้าไปชนซุปเปอร์คาร์ของเฮียทั่นจนเกิดทำให้รถของฉันสั่นสะเทือนไปทั้งคัน “หึ!”ฉันหึในลำคอและมองไปยังทางข้างหน้าที่เป็นโค้งหักศอก โค้งสุดท้ายแล้วสินะ อีกไม่กี่วินาทีต่อจากนี้เส้นชัยก็จะต้องตกเป็นของฉัน ปี้นนนน ฉันบีบแตรใส่เฮียทั่นเพื่อเป็นการทักทายและท้าทายไปในตัว ตอนนี้เฮียทั่นคงจะหงุดหงิดเป็นอย่างมากและไอ้ซันก็คงจะกลายเป็นคนที่เฮียทั่นเกลียดมากที่สุด เพราะสนามแห่งนี้ไม่เคยมีใครมีฝีมือเก่งเท่ากับเฮียทั่นเลยสักคนยกเว้นฉัน ตึกๆ “เหี้ยยยยย ไอ้เหี้ยเอ้ย! "ไอ้ซันเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงสั่นๆเมื่อฉันเหยียบคันเร่งและหักพวกมาลัยอย่างไวเพื่อทำการดริฟท์รถในครั้งนี้ ไอ้ซันนั่งหลับปี๋ด้วยความกลัวเพราะถ้าเกิดการเลี้ยวผิดพลาดไป ข้างล่างเป็นเหว รับลองตายอย่างอนาถแน่นอน ปื้นนนนนนนนน “หึ!!”ฉันมองกระจกมองหลังที่ตอนนี้รถของเฮียทั่นวิ่งตามรถฉันรถของเราห่างกันแค่เพียงเอื้อมมือ และเส้นชัยก็อยู่ห่างจากฉันแค่สองร้อยเมตร โครม! เสียงดันก้องกังวานไปทัั่วสนามแข่งเมื่อฉันเหยียบเบรคอย่างกระทันหันทำให้หน้ารถซุปเปอร์คาร์ชนเข้ากับท้ายรถฉันอย่างจัง เพราะเฮียทั่นจะแซงรถฉันแต่ฉันที่รู้ใจเฮียทั่นเลยเอนรถไปขวางหน้ารถเขาทำให้เขาที่ไม่ทันตั้งตัวชนท้ายรถฉันเข้าอย่างจัง “เธอทำอะไรเนี่ย!!”ไอ้ซันเงยหน้าจากคอนโชลหน้ารถมาเอ่ยถามฉันอย่างคนไม่พอใจ หน้าของซันอาบไปด้วยเลือดสีแดงสดทำให้ฉันตกใจ ไอ้ซันหัวแตกและไอ้ซันมันเป็นพวกที่เห็นเลือดไม่ได้ ฉันจึงรีบเหยียบคันเร่งเหยียบเข้าเส้นชัยอย่างไว “เธอจะทำหน้าแบบนั้นทำไม ตกใจอย่างกะเห็นเลือดอย่างงั้นแหละ”ไอ้ซันเอ่ยขึ้น มันช่างไม่รู้สึกเจ็บบ้างเลยเหรอไงว่ะนะ! “ทำไมไม่คาดเบลล์ไอ้บ้าซัน!!”ฉันโวยใส่ไอ้ซันทันทีเมื่อมองไปที่ตัวของมันก็พบว่ามันไม่ได้คาดสายเบลล์ ปื้นนนนนนนนนนนนนน “วู้ๆๆๆๆๆๆ” “กรี๊ดดดดดดดด” “เฮ่ๆๆๆ” “โว้ววววววววว” เสียงดังโหวกเหวกโวยวายของคนบนอัฒจันทร์พากันส่งเสียงขึ้นทั้งดีใจและไม่ดีใจเพราะพวกเขาอาจจะเสียพนันกันไปเยอะเพราะคนที่เข้าสู่เส้นชัยคือฉัน นั้นก็คือในนามของซันเดย์ ชื่อน่ารักเนอะซันเดย์แต่ผู้ชายบ้าอะไรกลัวเลือด! “น้ำอะไรว่ะเนี่ย?!”ไอ้ซันเอ่ยขึ้นฉันจึงหันไปมองหน้ามัน มันกำลังจะเอามือขึ้นไปจับเลือดที่ศีรษะของมันฉันจึงเอื้อมมือไปจับมือมันอย่างไวก่อนที่มือมันจะไปถึงเลือดบนหัวมัน “เห้ย!ไม่ต้องไอ้ซันแกเปลี่ยนมานั่งที่ฉันเร็ว!!”ฉันพูดบอกไอ้ซันไปพลางลุกไปเบาะหลังถึงรถคันนี้จะเป็นรถสปอร์ตสองประตูแต่พื้นที่ข้างหลังกว้างพอที่จะเอาไว้เก็บของได้และฉันที่ตัวนิดเดียวก็คงจะอยู่ในนั้นได้สบายๆอยู่แล้ว“ก็เกือบพลาดไปเหมือนกันครับ โชคดีที่มีตำรวจมาช่วยไว้ได้ทัน”ผมตอบเธอไปตามความจริง เพราะผมเกือบจะโดนคิลฆ่าตายซะแล้วแต่โชคดีที่มีคุณตำรวจผ่านมาเจอผมและให้ความช่วยเหลือผมไว้ได้ทันซะก่อนและตอนนี้คิลก็โดนตำรวจจับกุมไว้แล้ว และรอบๆบ้านนี้ก็โดนตำรวจคลุมไปหมดแล้วชายชุดดำนับพันโดนตำรวจเข้าจับกุมเพราะนายของพวกมันโดนข้อหากักขับหน่วงเหนี่ยวและซ่อนเร้นอำพรางศพฆ่าผู้อื่นโดนเจตนา “ไม่ร้องนะครับต่อไปชีวิตของเราทั้งคู่จะมีแต่ความสุข”ผมยื่นมือไปเช็ดนำ้ตาให้เธออย่างแผ่วเบา เธอก็มองหน้าผมและยิ่งร้องไห้ออกมาอย่างหนัก “ถ้าเจ้านางไม่มาที่นี้ เจ้านางอาจจะไม่ได้เจอเฮียทั่นอีกเลย เฮียทั่นคงจะตายจริงๆ”เธอพูดไปพลางสะอื้นไห้ไปด้วย ผมก็ยิ้มและเช็ดนำ้ตาให้เธอไปด้วยเช่นกัน “ก็เพราะฟ้าสั่งให้เรามาเจอกัน และสั่งให้เจ้านางมาช่วยเฮียยังไงล่ะครับ^_^”ผมบอกเธอไปตามความคิดของผม เธอก็ยิ้มให้ผมผมก็ยิ้มให้เธอและค่อยๆพยุงร่างของเธอให้ลุกขึ้นยืน “แล้วเท็กซัสละคะ?” “ลูกอยู่ไหน?”เธอเอ่ยถามผมมาด้วยร้อนรนใจ ผมกผมมองหน้าเธอด้วยความร้อนรนใจไม่ต่างจากเธอ “เท็กอยู่นี้!^_^”เสียงเล็กแหลมที่คุ้นหูผมทำให้ผมรีบหันไปมองยังทิศทางที่ม
“ใช่พี่ชายฝาแฝดของฉันเอง”เขาตอบฉันกลับมาด้วยความชื่นชมในแววตา อะไรของเขา การฆ่าคนตายนี้น่าชื่นชมเหรอ“และตอนนี้ก็คงจะถึงเวลาที่ทั้งเธอและลูกชายของมันต้องลงไปนอนในหลุมศพนั้นอีกแล้ว”เขาบอกฉันมาทั้งแววตาและน้ำเสียงของเขามันคือพวกโรคจิตชัดๆนี่ฉัรกำลังคุยอยู่กับคนบ้าเหรอเนี่ย แต่เอ๊ะลูกชายของมัน?หมายความว่าอะไร“ไม่ต้องทำหน้างง ฉันจะเล่าให้เธอฟังเอง”เขาบอกฉันมาเหมือนเขาจะเข้าใจว่าฉันคิดอะไรอยู่ และที่ตรงนั้นทีหลุมศพที่เพิ่งจะถูกขุดขึ้นมาใหม่สองหลุมด้วยกัน“นั้นคือพี่ชายของฉันเป็นพ่อของไอ้ไททันยังไงล่ะ และที่DNAของมันเหมือนกับของฉันก็เพราะว่าฉันเอาโครงกระดูกของพ่อมันไปตรวจและเอาไปยืนยันให้ไอ้โง่พ่อของแกได้ดูยังไงล่ะและที่ฉันให้เลือดไอ้ไททันได้เพราะฉันกับพ่อของมันมีทุกอย่างที่เหมือนกันที่จริงฉันก็อยากจะให้มันตายตามพ่อของทันไปแต่ในพินัยกรรมของไอ้ทรานส์ยกสมบัติทุกอย่างให้ไอ้ไททันลูกของมัน!!”เขาเป็นเสียงตวาดออกมามันเต็มไปด้วยความเจ็บความผิดหวังและความเกลียดผสมปนเปกันไปหมด“คุณไม่ใช่พ่อของเฮียทั่น?”ฉันมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ฉันค่อยๆถอยหลังหนีเขา นี้มันผิดแผนที่ฉันวางไว้ทั้งเลยนะเนี่ย“ใช่ ฉลาดดี
คฤหาสน์ของพ่อไททัน..08:00น.เจ้านาง พรรณนิชา...“วันนี้เฮียมีงานเช้า เฮียต้องรีบไป”ฉันเงยหน้าจากเท็กซัสขึ้นไปมองหน้าเฮียทั่นที่เขากำลังยืนผูกเนคไทอยู่ ฉันจึงยิ้มให้เขาและลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา“มาค่ะ เดี๋ยวเจ้านางผูกให้^_^”ฉันบอกเฮียทั่นไปเขาก็ยิ้มและพยักหน้าให้ฉัน ฉันจึงยื่นมือไปผูกเนคไทให้เขาอย่างชำนาญ“เดี๋ยวตอนเที่ยงเฮียจะกลับมาทานข้าวด้วยนะครับ”“ค่ะ”ฉันอมยิ้มจนแก้มแทบปริเพราะเมื่อคืนหลังจากที่เฮียทั่นเคลียร์อะไรๆลงตัวกับคุณพ่อของเขาแล้ว เขาก็พาฉันกับเท็กซัสขึ้นมาพักยังห้องนอนของเขาและฉันก็เป็นคนบอกให้เฮียทั่นแทนตัวเองว่าเฮียเพราะเขาแทนตัวเองว่าผมหรือฉัน ฉันว่ามันดูห่างเหินแปลกๆ“เดี๋ยวเจ้านางลงไปส่งนะคะ^_^”“ครับ^_^”เราทั้งคู่ยิ้มให้กัน เฮียทั่นก็เดินไปหาเท็กซัสที่นอนหลับใหลอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่“พ่อไปทำงานก่อนนะครับคนเก่ง ฟอดกดฟอด”เฮียทั่นบอกลูกเสร็จเขาก็ก้มหน้าลงไปหอมแก้มอวบๆของลูกชายตัวน้อยของเราด้วยความรัก ฉันก็มองและยิ้มตาม ความรู้สึกที่อบอุ่นและอิ่มเอมใจของฉัน มันช่างวิเศษกว่าๆที่ผ่านๆ“ไปกันเถอะคะ”“ครับ”เฮียทั่นขานรับฉันและเขาก็เดินมา
“รับทราบครับ”ลูกน้องของเฮียทั่นโค้งตัวให้ฉันพร้อมกับตอบคำถามของเฮียทั่นด้วยนำ้เสียงหนักแน่นฉันจึงยกแขนขึ้นมากอดอก อยากเล่นกับเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ “ดีมาก นี่คิลลูกน้องคนสนิทของผมเอง ถ้าคุณอยากได้อะไรก็บอกคิลได้เลย”เฮียทั่นหันมาบอกฉันฉันก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นใบหน้าที่เรียบร้อยอ่อนหวานทันที“ค่ะ รบกวนคุณคิลด้วยนะคะ”ฉันโค้งหัวให้คิล คิลก็โค้งหัวให้ฉันตอบ“อะไรกัน?”เสียงทรงอำนาจของใครคนหนึ่งที่ฉันจำได้ไม่มีวันลืมตะโกนเสียงดังมาจากทางด้านหลังของฉัน “คุณพ่อ!”เฮียไททันหันกลับมามองเสียงนั้นอย่างไวด้วยความดีใจ และเขาก็รีบเดินมาหาฉันและยิ้มให้ฉัน“คุณพ่อของฉันมาแล้ว เธอไปหาท่านกับฉันนะ^_^”“ค่ะ^_^”ฉันตอบเฮียทั่นไป เขาจึงยิ้มให้ฉันและหันไปยิ้มให้ลูกและเขาก็จับมือฉันเดินไปหาพ่อของเขา “คุณพ่อครับ^_^”“ใคร?”พ่อของเฮียทั่นเอ่ยขึ้นพลางส่องสายตาเหยีดๆมองมาที่ฉันกับเท็กซัสด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ถึงความไม่พอใจ ฉันจึงหันไปมองเฮียทั่นและทำสีหน้าเศร้าใส่เขาและยื่นเเขนไปกอดแขนเฮียทั่นทำท่าเหมือนกำลังหวาดกลัว ส่วนเท็กซัสก็ยิ้มจนตาปิด“นี่เจ้านางและเท็กซัสครับ พวกเขาเป็นครอบครัวของผม”เฮียทั่นบอกพ่อของเขาพลาง
“ฉันชื่อเจ้านางนะคะ ส่วนลูกของฉันชื่อเท็กซัสค่ะ^_^”เธอเอ่ยบอกผมในขณะที่ผมวางร่างของลูกชายตัวน้อยของเธอลงนอนบนที่นอนในห้องนั่งเล่น เด็กน้อยหลับตาพริ้มอย่างคนอ่อนล้า เขาคงจะตกใจจากเหตุการณ์ร้ายๆเมื่อกี้นี้“ส่วนพ่อของลูกฉันชื่อ.....”เธอเงียบไปและค่อยๆเดินตรงเข้ามาหาอย่างช้าๆตึกตักๆๆผมกระพริบตาถี่รัวใจของผมก็เต้นแรงโครมครามพรึบ“ชื่อ ชื่อ”เธอเอื้อมมือมาคล้องคอผมและยื่นหน้าขึ้นมาที่ข้างหูผมและเอ่ยชึ้นด้วยนำ้เสียงกระเส่า ทำเอาผมขนลุกซู่เลย“ชื่อ ไททันคะ”เธอกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูผมพร้อมกับกดปลายจมูกโด่งของเธอลงมาที่ซอกคอขาวๆของผม แต่เดี๋ยวนะ พ่อของลูกเธอชื่อไททันอย่างงั้นเหรอ? ผมมองหน้าด้วยแววตาเบิกโตขึ้นด้วยความตกใจ“ฟอดดดด ฟอดดด”“คะคุณ”ผมเอ่ยเรียกเธอด้วยนำ้เสียงสั่นเครือและยื่นมือมาจับแก้มตัวเองที่โดนเธอหอมไปด้วยความเขินอาย“ก่อนที่คุณจะประสบอุบัติเหตุเราเคยคบและรักกันมาก่อนค่ะและเด็กคนนั้นก็คือลูกของคุณค่ะ”ประเทศเกาหลีบ้านพักของเจ้านางเจ้านาง พรรณนิชา....ต่อ.........“ผมกับคุณ?”เฮียไททันเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจเขาชี้มาที่ฉันและชี้ไปที่ตัวเขาเอง “ค่ะ ถ้าคุณไม่เชื่อจะพาเท็กซัสไปตร
“อย่าาาาาา”เธอร้องเสียงหลงเมื่อชายคนนั้นกำลังกดปลายแหลมของมีดลงไปที่คอขาวของเด็กน้อยผมไม่รอลั่นไกปืนพกอย่างไวปัง“เอือกก!”“เท็กซัส!!”เธอร้องเรียกลูกของเธอเสียงดังพร้อมกับถลาร่างของเธอเข้าไปรับร่างลูกชายของเธอที่กำลังจะตกลงสู่พื้นอย่างไวตามสัญชาตญาณของผู้เป็นแม่พรึบ“มามี้!!!”“เท็กซัส!”ทั้งสองแม่ลูกต่างพากันกอดกันและร้องไห้ออกมาอย่างหนักพรึบ“เป็นอะไรคะ?”เธอคนนั้นหันมาเอ่ยถามผมด้วยความเป็นห่วงที่ตอนนี้ผมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นดินอย่างคนหมดแรง ผมฆ่าคนอีกแล้ว คนบริสุทธิ์ต้องตายเพราะผมมากี่คนแล้ว“ผมไม่ได้ตั้งใจ”ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเธอด้วยแววตาสั่นไหวและนำ้เสียงที่สั่นเครือ เธอก็มองมาที่ผมพลางขมวดคิ้วงุนงงและเธอก็ค่อยๆอุ้มลูกของเธอมาตรงหน้าผม“คุณไม่ผิดเลยนะคะ คุณจำเป็นต้องทำเพราะช่วยฉันกับลูกอย่าคิดมากสิคะ^_^”เธอยื่นมือมาจับมือผมพลางออกแรงบีบเบาๆและพูดให้กำลังใจผม“เราเคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่าครับ?”ผมเอ่ยถามเธอไปในขณะที่เธอยื่นผ้าเช็ดหน้าของเธอมาซับเหงื่อบนใบหน้าให้ผมด้วยความไม่รังเกียจ เธอเป็นคนเดียวที่ไม่กลัวหรือเกลียดผม เพราะทุกทีที่ผมไปพอทุกคนรู้ว่าผมเป็นมาเฟียพวกเขาก็จะทำสีหน้าหวาดกล







