พ่อเลี้ยงเอวดุ 1

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่บดลากไปกับพื้นกระเบื้องแกรนิตโต้มันวาวของตัวบ้าน ขัดจังหวะความเงียบสงบในยามบ่าย วันนี้เป็นวันที่แม่ต้องเดินทางไปดูงานที่ต่างจังหวัดเป็นเวลาสามวันเต็ม

และนั่นหมายความว่าบ้านหลังใหญ่ที่มีสวนร่มรื่นแห่งนี้จะเหลือเพียงแค่ฉัน... ‘แอน’ เด็กสาววัยยี่สิบปีที่กำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย กับผู้ชายอีกคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในฐานะ ‘พ่อเลี้ยง’ ได้ไม่ถึงปี

‘ศรัณย์’ หนุ่มกลางคนวัยสามสิบแปดปี เขาเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่มีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมคายคมสัน และมีเสน่ห์ดึงดูดบางอย่างจนบางครั้งฉันเองก็เผลอใจสั่น

ทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน กลิ่นน้ำหอมบผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ มักจะทำให้ส่วนลึกในกายของฉันร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่ได้

แม้จะรู้ดีว่าเขาคือคนของแม่ แต่สายตาที่เขาใช้มองฉันในบางคราวมันช่างเต็มไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะแผดเผา

“แอน... แม่ไปแล้วนะ ลูกอยู่บ้านก็ล็อกประตูหน้าต่างให้ดี ๆ ล่ะ มีอะไรก็เรียกคุณศรัณย์เขานะลูก”

เสียงของแม่ทิ้งท้ายขณะก้าวขึ้นรถตู้ของบริษัทที่มารับ

“ค่ะแม่ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

ฉันโบกมือลาด้วยรอยยิ้มละมุน ทว่าในใจกลับเต้นระทึกอย่างประหลาดเมื่อหันไปสบตากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ

รถตู้ของแม่เคลื่อนตัวพ้นประตูรั้วอัลลอยด์สีเข้มไปแล้ว บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนเป็นเงียบเชียบและอบอ้าวขึ้นมาทันตา

ศรัณย์หันมามองฉัน สายตาคมกริบคู่ขนานกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าเรียวรี ไล่ลงมายังลำคอระหง และหยุดนิ่งอยู่ที่ทรวงอกอวบหยัดภายใต้เสื้อยืดสีขาวพอดีตัว

“แม่เราไปแล้ว... คราวนี้ก็เหลือแค่เราสองคน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูมีนัยบางอย่างซ่อนอยู่ มันนุ่มลึกทรงพลังจนฉันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ค่ะ... งั้นแอนขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะ พอดีมีรายงานต้องเคลียร์”

ฉันแสร้งทำเป็นเอ่ยเสียงเรียบพลางหมุนตัวเดินขึ้นบันได ทว่าในจังหวะที่ก้าวเดิน ฉันจงใจบิดสะโพกกลมกลึงที่มีขนาดถึงสี่สิบสองนิ้วให้ส่ายไหวไปมาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด ทราบดีว่าสายตาของคนข้างหลังกำลังจับจ้องมองตามก้อนเนื้อแน่นตึงนั้นอย่างไม่วางตา

เมื่อเข้าสู่ห้องนอนส่วนตัว ฉันปิดประตูลงกลอนแล้วพิงแผ่นหลังเข้ากับบานไม้ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำราวกับกลองรบ ร่างกายมันรุ่มร้อนตื่นตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเงียบและโอกาสที่ประจวบเหมาะเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย ๆ และฉันก็ไม่อยากปล่อยให้มันหลุดลอยไปโดยเปล่าประโยชน์

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงหัวค่ำ แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าเปลี่ยนเป็นความมืดมิด ภายในบ้านเปิดไฟสว่างไสว ฉันจงใจเดินลงมาที่ห้องแต่งตัวรวมและห้องน้ำชั้นล่างซึ่งอยู่ติดกับห้องทำงานของศรัณย์ ฉันรู้เวลาดีว่าช่วงเวลานี้เขาจะต้องออกมาหยิบเอกสารหรือดื่มกาแฟ

ฉันจัดการอาบน้ำชำระร่างกายจนเนื้อตัวหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นสบู่เหลวกลิ่นพีชอ่อน ๆ เมื่อก้าวออกจากห้องน้ำ ฉันเลือกที่จะไม่สวมใส่เสื้อผ้าชิ้นใดเลย มีเพียงผ้าขนหนูผืนสีขาวนุ่มขนาดปานกลางที่พันรอบอกอวบอิ่มเอาไว้หลวม ๆ ปลายผ้าสั้นเต่อจนแทบจะปิดก้นงอนงามไม่มิด

ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและส่วนเว้าส่วนโค้งที่ยั่วยวนตา

ฉันยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แสร้งทำเป็นหวีผมยาวสลวยที่เปียกชื้น โดยที่ประตูห้องแต่งตัวนั้นแง้มเปิดเอาไว้เล็กน้อย... จงใจเปิดโอกาสให้คนที่เดินผ่านไปมาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

และแล้ว เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่คุ้นเคยก็ดังใกล้เข้ามา หัวใจของฉันกระตุกวูบ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของศรัณย์ปรากฏขึ้นที่หน้ากรอบประตู เขาหยุดชะงักทันทีที่สายตาทอดมองเข้ามาเห็นฉันที่กำลังอวดเรือนร่างอันงดงามด้านใน

ศรัณย์ยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายขุ่นมัวด้วยไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นอย่างรวดเร็ว ลำคอแกร่งของเขาขยับขึ้นลงจากการลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“อุ๊ย! คุณศรัณย์... มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ แอนไม่ทันได้ยินเสียงเลย”

ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่แสร้งทำเป็นตกใจ ทว่าสายตากลับทอดมองเขาอย่างมีประกาย

“เพิ่งมา... พอดีจะไปเอาน้ำดื่ม”

เขาตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาไม่ยอมละไปจากเนินเนื้อขาวผ่องที่โผล่พ้นขอบผ้าขนหนูขึ้นมาแม้แต่วินาทีเดียว

“อ๋อ... งั้นแอนขอโทษทีนะคะที่ทำให้ตกใจ พอดีลืมหยิบชุดเข้ามาเปลี่ยนน่ะค่ะ”

ฉันพูดพลางหมุนตัวหันมาเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง การขยับกายอย่างรวดเร็วทำให้นมสองเต้าเบียดชิดกันจนเห็นร่องลึกชัดเจน

ศรัณย์ก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัวหนึ่งก้าวอย่างลืมตัว ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความต้องการที่ซ่อนเร้นมานานแสนนาน

“แอน... โตขึ้นมากเลยนะ”

ศรัณย์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาต่ำและสั่นพร่าอย่างเห็นได้ชัด สายตาจับจ้องที่ลาดไหล่เนียนใสและไหปลาร้าที่ดูบอบบางทว่าน่ากัดกิน

“โตพอที่จะ... ทำอะไรหลาย ๆ อย่างได้แล้วค่ะ”

ฉันตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน ความกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นท้าทายศีลธรรมอันดีงาม

ศรัณย์สูดลมหายใจเข้าลึก มือหนาที่ข้างลำตัวกำแน่นคล้ายกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณดิบในกาย

“แอนรู้ไหมว่าพูดแบบนี้มันอันตราย... โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้”

“แล้วคุณศรัณย์... เป็นผู้ชายที่อันตรายหรือเปล่าคะ?”

ฉันแกล้งถามพลางก้าวเท้าเข้าหาเขาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนได้กลิ่นกายของกันและกัน

สายตาของพ่อเลี้ยงหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันดั่งนักล่าที่เห็นเหยื่อรสโอชะอยู่ตรงหน้า ขีดจำกัดความอดทนของเขากำลังจะสิ้นสุดลงเพราะท่าทางยั่วยวนของลูกเลี้ยงสาวอย่างฉัน