พ่อเลี้ยงเอวดุ 3

ความร้อนผ่าวจากบทเรียนแรกในห้องแต่งตัวเมื่อตอนหัวค่ำยังไม่ทันจางหายไปจากผิวเนื้อ ซ้ำร้ายบรรยากาศภายนอกบ้านในช่วงดึกยังแปรเปลี่ยนเป็นปั่นป่วน

เสียงสายลมกรรโชกแรงพัดเอาใบไม้ในสวนปลิวว่อน ก่อนที่เมฆฝนก้อนใหญ่จะเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมจนท้องฟ้ามืดสนิท พายุฤดูร้อนกำลังตั้งเค้า และมันมาพร้อมกับสายฝนชุดแรกที่เริ่มเทกระหน่ำลงมากระทบหลังคาบ้านเสียงดังสนั่น

‘เปรี้ยง!’

เสียงอัสนีบาตฟาดลงมาไม่ไกลจากตัวบ้าน ส่งผลให้กระแสไฟฟ้าทั้งหมดภายในบ้านดับวูบลงในทันที ความสว่างไสวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดอันเงียบสงัด มีเพียงแสงแลบจากฟ้าผ่าภายนอกที่รอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นระยะ ๆ ฉัน ‘แอน’ นั่งอยู่บนเตียงนอนหนานุ่มภายในห้องนอนส่วนตัว

ร่างกายสวมใส่เพียงชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีชมพูอ่อนเนื้อบางเบาจนแทบแนบไปกับผิว ทรวงอกอวบอิ่มซ่อนรูปแอบกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่เริ่มติดขัด

ความมืดไม่ได้ทำให้ฉันกลัว ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมาจากอก คือความทรงจำอันเร่าร้อนเกี่ยวกับ ‘ศรัณย์’ พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่ที่เพิ่งตีตราจองเรือนร่างของฉันไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนต่างหากล่ะ

สัมผัสหยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความช่ำชองของเขายังคงติดตรึงเด่นชัดจนส่วนลึกกลางกายสาวเริ่มกลับมาประท้วงด้วยความรุ่มร้อนอีกครั้ง

‘ก๊อก... ก๊อก...’

เสียงเคาะประตูห้องนอนที่ดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางเสียงฝนตกหนัก ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของฉัน หัวใจกระตุกวูบ สายตาหันไปจับจ้องยังบานประตูไม้ที่บัดนี้ถูกผลักเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษเพศที่คุ้นเคย

ศรัณย์ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับกระบอกไฟฉายในมือ แสงไฟสีขาวสลัวส่องกระทบลงบนพื้นห้อง ไม่ได้ส่องตรงมาที่ตัวฉันโดยตรง แต่อานุภาพของมันก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันเห็นรูปร่างอันกำยำของเขาได้อย่างชัดเจน

คืนนี้ศรัณย์สวมใส่เพียงเสื้อกล้ามสีดำพอดีตัวกับกางเกงเลย์ขาสั้นทิ้งตัวสบาย ๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามและแผ่นอกกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ กลิ่นกายชายหนุ่มผสมกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ลอยละล่องเข้ามาปะทะจมูกทันทีที่เขาเยื้องกรายเข้ามาใกล้เตียงนอน

“แอน... หลับหรือยัง? พอดีไฟดับ พ่อเลยเดินมาดูความเรียบร้อย”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูนุ่มลึก ทว่าคำว่า ‘พ่อ’ ที่เขาจงใจใช้เรียกตัวเองในสถานการณ์แบบนี้ มันกลับยิ่งฟังดูแปลกประหลาดและกระตุ้นอารมณ์ดิบในส่วนลึกให้ตื่นตัวขึ้นอย่างน่าประหลาด

“ยังค่ะ... แอนยังไม่หลับ”

ฉันตอบกลับเสียงแผ่วพลางขยับกายถอยร่นไปชิดหัวเตียง จงใจชันเข่าขึ้นสูงจนชายชุดนอนซาตินตัวสั้นเลิกขึ้นมาเผยให้เห็นโคนขาอ่อนขาวเนียนในความสลัว

ศรัณย์เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง แสงไฟฉายในมือของเขาเบนขึ้นมาจับจ้องที่เรียวขาขาวและเรือนร่างของฉันทันที ดวงตาคู่คมคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นในความมืดคล้ายกับเสือร้ายที่พบเหยื่อรสโอชะ

เขาวางกระบอกไฟฉายลงบนโต๊ะข้างเตียง จงใจหันหัวไฟให้ส่องสะท้อนเข้าหากำแพงเพื่อให้เกิดแสงสว่างรำไรพอให้เห็นหน้ากัน

“กลัวไหม? ฝนตกฟ้าร้องหนักขนาดนี้”

เขานั่งลงบนขอบเตียง น้ำหนักตัวที่กดทับทำเอาฟูกหนายุบตัวลงไปอย่างเห็นได้ชัด ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่ถึงคืบ จนฉันได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกของเขา

“กลัวค่ะ... ฟ้าผ่าเสียงดังมากเลย”

ฉันแสร้งทำเป็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางขยับกายเข้าไปหาเขาอย่างเชิญชวน สองมือน้อยเอื้อมไปเกาะกุมลำแขนแกร่งของพ่อเลี้ยงหนุ่มเอาไว้แน่น แสร้งทำเป็นพึ่งพิง

ทว่าแท้จริงแล้วผิวเนื้อที่สัมผัสกันกลับส่งกระแสความร้อนลุ่มเข้าจู่โจมจนร่างกายเริ่มสั่นสะท้านด้วยความอยากกระสัน

ศรัณย์ลอบยิ้มที่มุมปากอย่างรู้ทัน มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นลูบไล้กลุ่มผมนุ่มของฉันเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาที่แก้มเนียน

“กลัวเสียงฟ้า หรือกลัวอย่างอื่นกันแน่... สายตาของเธอตอนนี้ไม่ได้บอกว่ากลัวฝนเลยนะ”

เขาเค้นเสียงถามพลางใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงริมฝีปากอิ่มของฉันเบา ๆ

“แล้วคุณศรัณย์ล่ะคะ... เข้ามาหาแอนเพราะเป็นห่วง หรือเพราะ ‘อยาก’ กันแน่”

ฉันเลิกเสแสร้ง ช้อนสายตาหวานฉ่ำขึ้นสบตาเขาตรง ๆ ความเงียบและเสียงฝีเท้าของสายฝนด้านนอกกลายเป็นกำแพงธรรมชาติที่ช่วยบดบังความลับของเราสองคนเอาไว้จากโลกภายนอก

คำท้าทายจากปากเด็กสาววัยยี่สิบปีทำเอาขีดจำกัดความอดทนของหนุ่มใหญ่วัยสามสิบแปดทลายลงทันที ศรัณย์ไม่ตอบคำถามเป็นคำพูด แต่เขาใช้การกระทำเป็นคำตอบ มือหนาเชยคางของฉันขึ้นก่อนจะก้มลงปิดปากฉันด้วยจูบอันแสนดุดันและทรงพลังในทันที

“อื้ออ...”

ฉันครางแผ่วในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนชื้นของเขาแทรกซอนเข้ามาอย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ จูบครั้งนี้แตกต่างจากตอนหัวค่ำ มันเต็มไปด้วยความอัดอั้นและความต้องการที่ทวีคูณขึ้นตามความมืดรอบตัว เขาเกี่ยวกระหวัดรัดรึงลิ้นของฉันอย่างหนักหน่วงจนฉันแทบขาดใจตายคาอกแกร่ง

สองมือของฉันเปลี่ยนจากเกาะแขนขึ้นไปโอบรอบคอแกร่ง ลูบไล้แผ่นหลังกว้างของเขาผ่านเนื้อผ้าอย่างลืมตัว ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อฝ่ามือใหญ่ของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ลงมาตามแผ่นหลังบางและเอวคอดกิ่ว ก่อนจะบีบเฟ้นสะโพกผายกลมกลึงขนาดสี่สิบสองนิ้วผ่านเนื้อผ้าซาตินลื่นมือ

“อืม... แอน ยัยเด็กยั่ว”

ศรัณย์ผละริมฝีปากออกพึมพำชิดใบหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ เขาซุกไซร้จมูกโด่งสันลงกับซอกคอขาวหอมฟุ้ง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนอย่างแรงจนฉันต้องแหงนเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสพลางครางกระเส่า

“อ้ะ... คุณศรัณย์... แอนเสียว...”

ฉันบอกความรู้สึกออกไปตรง ๆ ในเวลานี้ศีลธรรมหรือความถูกต้องไม่มีความหมายอีกต่อไป มีเพียงความใคร่และรสสัมผัสอันชวนหลงใหลเท่านั้นที่ครอบงำสมอง

ศรัณย์ขยับกายขึ้นมาทาบทับร่างของฉันจนนอนราบไปกับเตียงนุ่ม รูปร่างที่สูงใหญ่และหนาของเขาบดเบียดเข้าหาความนุ่มหยุ่นของเนื้อสาวจนไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน

มือหนาเอื้อมลงไปจับชายชุดนอนสายเดี่ยวของฉันแล้วกระชากถกขึ้นไปกองอยู่เหนืออก เผยให้เห็นเรือนร่างส่วนล่างที่เปลือยเปล่าไร้สิ่งใดปราการกั้น

แสงไฟสลัวที่สะท้อนจากผนังห้องส่องกระทบให้เห็นหน้าท้องแบนราบและเรียวขาขาวผ่องที่แยกออกจากกันเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ ศรัณย์กวาดสายตามองภาพความงดงามตรงหน้าด้วยความคลั่งไคล้ ลมหายใจของเขาหอบถี่กระชั้นจนอกแกร่งสะท้อนขึ้นลง

“สวยเหลือเกิน... แอนเป็นของฉันเถอะนะ ฉันแอบมองแอนมานานแล้ว”