EP.3 คนเลว (1) Trigger Warning**

Trigger Warning :

พาร์ทนี้มีการกระทำของตัวละครที่ไม่เหมาะสม มีเนื้อหาเกี่ยวกับการข่มขืน

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

รบกวนไม่ดราม่าเพราะเราเตือนตั้งเเต่หน้าเรื่องเลยนะคะ

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงนิยายสะท้อนสังคมเรื่องหนึ่งเท่านั้น พระเอกได้รับผลกรรมเเน่นอน

“แล้วมึงจะตามไปเทียวรับเทียวส่งเมียใหม่ที่ปทุมเหรอวะ ไกลไปป่าว”

ไอ้โล้นพูดกับผมระหว่างที่เรานั่งกระดกเหล้ากันสามคน ผมมองไปที่แก้วเหล้า ก่อนที่จะเติมน้ำแข็ง

“ไม่ไกลอ่ะ กูแค่ขับรถไปชั่วโมงเดียว”

“เช้าๆ รถติดจะตายห่า มึงไปยังไง แล้วเมียมึงเรียนตอนไหน”

“เออ นั่นดิ” ผมนึกขึ้นได้ หลังจากข่มขืนน้องนุ่มนี่ก็ข้ามคืนไปแล้วที่ผมแดกเหล้ากับเพื่อน ผมว่าจะทักเธอไปอยู่ แต่จำได้ว่าปาโทรศัพท์น้องนุ่มแตกไปแล้ว ไม่รู้เสียไปหรือยัง

คิดแล้วก็หยุดกระดกเหล้าไปซะเฉยๆ ทำแบบนั้นก็แย่ไปหน่อย ถ้าเป็นผมโดนเขวี้ยงโทรศัพท์ ก็คงโกรธ

“ไม่ต้องถาม เดี๋ยวคืนนี้กูจะกลับไปหาน้อง” ผมพูดแล้วกระตุกยิ้มออกมาบางๆ

“มึงนี่เรื่องผู้หญิงนานๆ ทีจะมีนะ ติดใจไรอีก” ไอ้โล้นถามผมขึ้นมา ผมเหลือบมองไอ้ห้อยที่นั่งก๊งเหล้าเงียบๆ มันเป็นคนไม่ค่อยพูดเท่าไหร่แต่ถนัดที่จะฟังคนอื่นพูดมากกว่า ไม่ได้ถือสาอะไรแล้วหันกลับไปมองมัน “หรือมันทำให้มึงนึกถึงน้องเนสคนเก่า?”

“พูดทำไม” ผมโพล่งขึ้นมา ขยี้หัวตัวเองแรงๆ เพราะไม่ค่อยพอใจที่ชื่อที่ผมพยายามจะลืมตลอดสามปี ตลอดจนผมไม่เคยนับว่าเธอคือผู้หญิงคนแรก เพราะไม่เคยได้... ไม่เคยได้เป็นเมีย

“คนที่มันรอวันเอาแต่ไม่ได้มั้ย?” อยู่ดีๆ ไอ้ห้อยก็โพล่งขึ้นมาหลังจากเงียบมานาน มันจ้องหน้าผมนิ่งๆ แต่แววตาวาววับ “... คนนี้มึงเลยข่มขืนเลย”

“อีดอกนั่นกูไม่นับว่าเป็นเมีย” ผมพูดอย่างโมโหพอนึกถึงหน้าเธอ เรื่องเนสมันมีอะไรมากกว่านั้น ผมแทบอุทิศตัวให้เธอ ตายให้ได้เลยตอนนั้น แต่เธอก็ทำเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ และมันกระทบใจจนเกือบทำให้ผมฆ่าคนตาย

“แต่มึงก็สปอยมันแทบตาย ไอ้สัส” ไอ้โล้นตบบ่าผม “ผู้หญิงอ่ะไม่มีเหี้ยอะไรมากหรอก เรามันเป็นคนกรังๆ แบบนี้ใครมันจะอยากมาจริงจังด้วยวะ”

“...”

“เพราะงั้นมาขายยากับกูดีกว่า ไม่รวยแต่เขือ แถมหาผู้หญิงได้เป็นร้อย”

“กูเลิกแล้วกับยา เดี๋ยวโดนตำรวจจับ” ผมที่ไม่เคยกลัวเหี้ยอะไรแม้แต่พ่อที่เคยถูกขนานนามว่าเป็นหัวโจกอาชีวะพูดถึงเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ขับฝ่าด่านยังไม่กลัว แต่เรื่องยานี่กลัวจริงๆ เพราะเคยเห็นมามากกับเรื่องพวกนี้

เพื่อนโดนจับ แฟนโดนจับ เพื่อนบางคนเสียคน เป็นบ้ากับมันไปเลย มันให้แต่โทษไม่เคยให้ข้อดี

“กูทำมาสามปีแล้วยังไม่โดนจับเลย”

“มึงทำเพราะมึงจำเป็น แต่กูนี่ไม่ กูมีเงินพ่อเงินแม่ให้ผลาญอยู่” ผมพูดแบบเลวๆ ท้าวคางแล้วนึกถึงคนตัวเล็กที่เพิ่งข่มขืนไป นึกถึงทำไม่ก็ไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็รู้สึกผิด “ไม่ทำเหี้ยไรเลยก็ดีอยู่แล้ว”

“มึงก็คอยดูว่าเมียที่มึงเพิ่งข่มขืนมามันจะทนมึงมั้ย” ไอ้โล้นพูดอย่างดูแคลน นั่นทำให้ผมชะงักได้ทันตา “คนที่ไม่มีตังค์ติดตัวทำเหี้ยไรก็ไม่เป็นแบบมึง ผู้หญิงมันจะมาทนเหรอวะ”

ผมฉุกคิดตาม โดยที่ไม่รู้ว่าทำไม

“กูเอาเก่ง เดี๋ยวก็รัก” เอาเก่งที่ไหน แค่สอดเข้าไปผมยังแตกตั้งแต่รอบแรก

“มีดีแค่เอาแต่ไม่มีเงินมันก็แค่นั้น”

หมับ!

“แล้วมึงเป็นเหี้ยไรมาไซโคให้กูขายยา อยากมีเพื่อนแดกข้าวแดงด้วยกันไง?” ผมพุ่งไปกระชากคอเสื้อมันอย่างหงุดหงิด ไม่ได้จะต่อยแต่เป็นอารมณ์พาลที่มันมาตอกย้ำว่าผมไม่เอาไหน ผมไม่ได้ใส่ใจน้องนุ่มมากหรอก... คิดว่านะ แต่ทำไมพอมันตอกย้ำผมถึงรู้สึกหงุดหงิดชิบหาย

“กูก็แค่เสนอทางที่ดีกว่าให้มึง” ไอ้โล้นแสยะยิ้มออกมา “ถ้ามึงไม่อยากเกาะพ่อแม่ไปจนตายก็ทำตามที่กูบอก”

“...”

“แค่มึงรวย ทุกคนก็พร้อมรักมึงแล้ว”

จะจริงเหรอวะ

ผมคิดไม่ตกตอนที่ขับรถไปรังสิต ซิกแซกรถคันนู้นคันนี้ตามใจ ถ้าให้ผมไปทำงานมีหวังได้โดนไล่ออกมาแหง ผมมันเป็นพวกความอดทนต่ำ ทำอะไรไม่เป็น แถมยังไม่เป็นโล้เป็นพายอีกต่างหาก

จู่ๆ ตอนนั้นผมก็คิดว่า เมื่อก่อนไม่น่าทำตัวงั้นเลย แต่มาคิดอีกทีมันก็สายไปแล้ว

ผมว่า ผมไประบายอารมณ์กับน้องนุ่มดีมั้ย ยังไงเธอก็เป็นเมียผมแล้ว

ยังไงผู้หญิงมันก็เป็นได้แค่ที่ระบายอยู่แล้วนี่หว่า

ผมคิดแล้วบึ่งรถไปที่หอพักน้องนุ่มที่คุ้นเคย แต่ก็อย่างว่า หอพักที่นี่ผมเข้าไม่ได้เพราะเป็นผู้ชายถึงจะเป็นผัวเธอก็ตาม ผมเลยขับรถไปขู่ไอ้เจ๋งให้เอาเงินมาให้ผมเจ็ดร้อยเพื่อจะเช่าห้องอยู่ข้างๆ น้องนุ่มแล้วปีนระเบียงเข้าไปหา

ขู่ไอ้เจ๋งงี้ไปวันๆ ก็ไม่ดี เดี๋ยวมันอุตริแจ้งตำรวจมาจับผมก็ซวยดิ

หรือผมจะขายยาดีวะ?

ผมเข้าไปในห้อง ล็อกประตูไว้แล้วปีนไปอีกฝั่งของระเบียงน้องนุ่ม เห็นเธอยังนอนซมอยู่บนเตียง

เมื่อวานก็ป่วยนี่หว่า ถึงขนาดขาดเรียนเลยเหรอ? สงสัยจะหนักมือไปหน่อยมั้ง

อยู่ดีๆ ก็รู้สึกแย่ขึ้นมา ทั้งที่คนอย่างผมมันเป็นได้แค่เศษคนเท่านั้น

ผมเคาะประตูระเบียง น้องนุ่มสะดุ้งลุกขึ้นมองผมท่าทางกลัวๆ เธอหน้าแดงก่ำพร้อมกับกุมเสื้อเอาไว้แน่น

“ไม่เปิดพี่จะลงคลิป” ผมพูดไม่มีเสียงแล้วชี้ไปทางโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกละเอียดของตัวเอง น้องนุ่มสะดุ้งเฮือก ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาเปิดประตูให้

แค่นั้นก็จบ

แต่ผมแม่งไม่มีหรอก คลิปอะไรนั่น แค่เอามาขู่เฉยๆ มันของถนัดของผมอยู่แล้ว

“ป่วยเหรอ” ผมถามย้ำทั้งที่รู้อยู่แล้ว น้องนุ่มปิดคอเสื้อตัวเองไว้แล้วหนีไปนอนเอาผ้าห่มคลุมโปงบนเตียงโดยที่ไม่ตอบอะไร

“...”

“พี่ถามไม่ได้ยินเหรอ?” ผมย้ำ น้องถึงตอบเสียงสั่นกลับมา

“... ค่ะ”

“กินยายัง”

“ยะ... ยังค่ะ”

“แล้วยาอยู่ไหน?” ผมย้อนถาม น้องนุ่มผงกหัวขึ้นมามองผมที่ยืนจังก้าอยู่ภายในห้อง สีหน้าเธอบอกผมว่าเธอกลัว และไม่มีทางเลือก

“นะ... ในตู้ห้องครัว”

ผมเดินไปทางตู้ไม้ในห้องครัวของเธอ ห้องน้องนุ่มรกเหมือนเธอทำอะไรไม่เป็นแม้แต่ทำงานบ้าน แต่คงไม่แปลกเพราะพ่อแม่ดูประคบประหงมมาก ผมมองไป ก่อนที่จะหันมาถามเธอ

“ทำไมไม่เก็บห้องอ่ะ”

“นะ นุ่มเก็บห้องไม่เป็นค่ะ” คนตัวเล็กตอบกลับมา เธอเอาผ้าห่มมาปิดหน้าตัวเองเอาไว้ เหมือนไม่อยากเห็นหน้าผม

“เก็บห้องไม่เป็น?” ผมแค่นหัวเราะ “น้องใช่ผู้หญิงจริงปะ”

“กะ ก็...”

ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ผมก็รื้อตู้ไม้ในห้องครัวเธอแล้วเอาซองยาออกมา ที่เขียนว่าซาร่า เพราะแม่เคยบอกว่าเวลาเป็นไข้ให้กินยานี้ตอนเด็กๆ เดินอาดๆ ไปตรงหน้าเธอ แล้ววางซองยา พร้อมกับขวดน้ำเย็นมาวางบนโต๊ะข้างเตียง

น้องนุ่มค่อยๆ เลิกผ้าห่มมาดูเมื่อผมขยับไปนั่งตรงหน้าเธอที่เอาแต่นอนซมอยู่ ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อผมใช้หลังมืออังหน้าผากเธอไว้ให้ แล้วเอาอีกมือมาจับหน้าผากตัวเองแบบโง่ๆ

ร้อนจี๋เลยดิ สงสัยจะป่วย

“ลุก” ผมผละมือออกจากหน้าผากของเธอแล้วคว้าแขนเธอกระตุกให้ลุกขึ้นมา “ลุก กินยา”

“ตะ แต่...”

“ถ้ากินยาวันนี้จะกลับเร็วก็ได้” ผมรู้ว่าเธอไม่อยากเจอหน้าผม ใช่ เพราะผมข่มขืนเธอไง

คนตัวเล็กค่อยๆ ลุกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำนั้น เธอค่อยๆ แกะยาออกมาจากซอง แล้วเคาะเข้าปาก ก่อนที่จะกระดกน้ำตามไปด้วยท่าทางอิดโรย

ผมมองตาม พลันความคิดทะลึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว เธอในชุดนอนบางๆ แม่งโคตรเย้าอารมณ์เลย

เอาอีกสักรอบก่อนไปดีมั้ยวะ

หมับ!

พอคิดแบบนั้นผมก็ไม่รอช้าที่จะผลักเธอที่กำลังกลืนน้ำลงคอลงกับเตียง พร้อมกับขยับกายไปขึ้นคร่อมเธอไว้ทั้งตัว แล้วตรึงมือเธอทั้งสองข้างไว้ด้วยฝ่ามือแกร่งของตัวเอง

“พะ... พี่!” เธอพยายามดิ้นรนไปมาอยู่ใต้ร่างกำยำของผม ผมหอบหายใจอย่างกระหาย กวาดสายตามองเรือนร่างอันน่ารัญจวนของอีกฝ่ายแล้วหอบแฮ่ก ไอ้นั่นลุกโพลงขึ้นมานอกกางเกงอย่างแสดงถึงความต้องการ

ผมทำท่าจะกระตุกเสื้อนอนของเธอออกอย่างรุนแรง แต่...

แต่เธอ... กลับร้องไห้ออกมา

“ฮึก” เธอสะอื้นหนักจนสำลักน้ำลายตัวเอง ผมเบิกตากว้าง มือที่คว้ากระดุมส่วนบนของเธอชะงักค้างกลางอากาศ “ยะ... ฮึก อย่าทำนุ่มเลย”

“...”

“นุ่มเจ็บ... อย่าทำนุ่มเลย นุ่มขอโทษ” เธอพรั่งพรูน้ำตาออกมาเยอะมาก เยอะจนผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำในสิ่งที่ผิดพลาดอย่างร้ายแรง

อยู่ดีๆ ผมแม่งก็รู้สึกแย่กับความเหี้ยของตัวเอง เลยผละมือออก พร้อมๆ กับคลายมือออกจากข้อมือทั้งสองข้างของเธอ แล้วขยับตัวลุกออกจากเธอไปด้วย

น้องนุ่มผุดลุกขึ้นเขยิบตัวหนีไปจนชิดผนังทันที เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วงในขณะที่ยกมือขึ้นพนมมือไหว้ผมปะหล่กๆ อย่างน่าเวทนา

ใจผมหล่นวูบลงไปที่ส้นตีน ก่อนที่จะกำหมัดแน่น

“กลับล่ะ” พูดไว้แค่นั้น ก่อนที่จะหันหลังกลับแล้วเดินออกไปจากห้องของเธออย่างเสียอารมณ์

แต่ในความเสียอารมณ์นั่น แม่งมีความรู้สึกแบบคนดีที่นานๆ ทีจะผุดขึ้นมา

ความรู้สึกละอายใจในสิ่งเหี้ยๆ ที่ทำลงไปนั่นไง