EP.1 คนดีเป็นยาก (1)

หลังจากที่น้องนุ่มบอกว่าชอบคนเรียนแพทย์ ผมจึงบอกพ่อว่าจะกลับไปเรียนช่างกล แล้วสามเดือนที่ผ่านมาหลังจากนั้นของผมก็ดี

ดีเหี้ยไรล่ะไอ้สัส

“มึงไปตีกับวิทยาลัยอื่น? แล้วยังไง” พ่อสอบปากคำผมในวันหนึ่ง หลังจากที่วิทยาลัยช่างกลเปิดเทอมผมก็ไม่เอาเรียน แต่เอาตัวไม่รอดแทน วันๆ โดดเรียนไปแว๊นกับไปตีวิทยาลัยอื่น จนเรื่องแดงถึงหูพ่อ

แล้วก็เกมดิ ผมโดนพ่อเรียกมาถามตรงๆ

“มันมาสะกิด ตีนผมเลยกระดิก” นี่คือคำตอบของผม พ่อส่ายหัวอย่างระอา

“มึงยี่สิบแล้วนะไอ้เข้” พ่อย้ำอายุผมให้รู้ว่าตอนนี้ผมบรรลุนิติภาวะแล้ว “ที่มึงบอกว่าจะกลับไปเรียนกูก็นึกดีใจ แต่จนเวลาผ่านไปมึงก็ยังไม่เปลี่ยนนิสัย”

“พ่อก็รู้ นิสัยคนมันไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ ทีไอ้ทิงแม่งยังทำเด็กท้องเลย พ่อไม่ไปด่ามันอ่ะ”

เออ มีเรื่องจะบอก ไอ้ทิงแฝดนรกผมมันทำเด็กสิบเจ็ดท้อง พ่อแม่เด็กเกือบเอามันเข้าคุก โชคดีที่พ่อเข้าไปเคลียร์เองตรงๆ ว่าจะขอลูกสาวมารับผิดชอบค่าดูแลลูกในท้องเองเลยจบดี ไอ้ทิงกับน้องได้หมั้นกัน ตอนนี้อยู่กินกันแล้ว

ส่วนผมเหรอ?

ใช้ชีวิตไปเรื่อย นานๆ จะมีคนโดนใจทีนึง ตอนนี้ก็สนใจน้องนุ่มอยู่

“มึงอย่าไปโบ้ยไอ้ทิง รายนั้นเรื่องจบไปแล้ว มาเอาเรื่องมึงก่อน”

“ไม่เอาๆ ผมขี้เกียจฟัง พ่อแม่งก็บ่นเรื่องเดิมๆ” ผมพูดอย่างรำคาญหู แม่ไม่อยู่ยิ่งดี ถ้าแม่บ่นผมคงหนีไปโดดน้ำแก้เครียด “เออพ่อ ผมไปบ้านน้องนุ่มนะ”

“มึงนี่ท่าจะชอบลูกพยาบาลนั่นจริงนะ” พ่อแซวผมทันที ผมเลยยักคิ้ว แล้วตอบไปอย่างมั่นใจ

“นิดนึง”

ผมเชื่ออยู่อย่างนึงว่าผู้หญิงแม่งง่าย เกี๊ยวไปๆ มาๆ เดี๋ยวน้องนุ่มก็คงตกหลุมรักผมเข้าสักวัน

แต่ใจผมแม่งก็สลายหายกลายเป็นฝุ่นแบบเพลงบิ๊กแอส เมื่อได้รู้ว่า

“น้องนุ่มจะย้ายไปอยู่หอพักหญิงในกรุงเทพเหรอครับ?”

ผมถามแม่น้องนุ่ม วันนี้น้องนุ่มไม่อยู่ บ้านเธอเต็มไปด้วยลังของที่เก็บเตรียมย้ายออก ประเด็นคือเป็นของน้องนุ่มล้วนๆ

“ใช่แล้วจ้ะพี่เข้ พอดีนุ่มสอบติดวิทยาลัยพยาบาลที่ปทุม มันไกลเลยต้องไปอยู่หอพักหญิงใกล้ๆ น่ะ” ใจผมห่อเหี่ยวเมื่อแม่น้องนุ่มอธิบาย สองปีที่ผมตามหยอดเธอมันหมดความหมายพอถึงจุดนี้

ผมอุตส่าห์กลับไปเรียนเลยนะเว้ย

“ที่ไหนครับ” ผมถาม แม่น้องนุ่มทำท่าคิด ก่อนที่จะตอบผมสั้นๆ

“รังสิตจ้ะ”

รังสิตเลยไอ้สัส ไกลสิบชั่วโคตร

ผมแว๊นกลับบ้านพร้อมกับกระดกกระป๋องเบียร์ด้วยความชอกช้ำ น้องนุ่มคนสวยของผม ตอนนี้น้องนุ่มผมกำลังจะจากผมไปรังสิต ไกลขนาดนั้นค่ารถผมแม่งไม่มีหรอกว่ะ

ขอพ่อก็ไม่ได้ ยี่สิบแล้ว

เหี้ยไรเนี่ย

“ทำไงดีวะ” ผมถามตัวเอง แล้วตัดสินใจว่าจะไปหาป้าเพทที่ร้านเหล้าที่เป็นธุรกิจของบ้าน

พ่อไม่อยู่ หาทางปรึกษาผู้ใหญ่ท่าจะดี

“คนที่มึงชอบจะไปเรียนต่อที่กรุงเทพเหรออีเด็กเข้?”

ป้าเพทเลิกคิ้วถามผมพอแว๊นมาถึง ลำพังผมมันก็แค่ไอ้เด็กยี่สิบที่ไม่มีตังค์ ไร้งาน ขี้เกียจสันหลังยาว เพิ่งเข้าเรียนช่างแถมยังไม่เอาเรียนอีก

มีไรในตัวกูที่ดีบ้างมั้ยวะเนี่ย

“เออดิป้า ผมเซ็งอ่ะ ผมตามไปหาเค้าไม่ได้” ผมชงเหล้าให้ตัวเองเพราะพ่อแม่ไม่อยู่ แดกได้ ป้าเพทเป็นคนที่ไม่ว่าถ้าผมจะเสเพลต่อหน้า เพราะงั้นผมเลยจัดเต็ม

“แล้วมึงจะทำไง?” ป้าเพทนั่งดูดบุหรี่พ่นใส่หน้าผม ผมทำหน้าเซ็ง

“เหม็นกลิ่นปากป้าอ่ะ”

“อีเข้ เดี๋ยวเหอะมึง อย่าคิดว่าเป็นหลานแล้วกูจะตบไม่ได้นะ” ป้าขู่ ผมเลยทำหน้าเซ็งหนักกว่าเก่า

“ป้า แล้วผมต้องทำไงวะ”

“กูจะเล่าเรื่องพ่อมึงตอนจีบแม่มึงใหม่ๆ ให้ฟัง” อยู่ดีๆ ป้าก็พูดเรื่องพ่อ ผมนิ่งไปอย่างตั้งใจฟัง “ตอนนั้นพ่อมึงตัดขาดจากครอบครัว ทำงานหนักมากเพื่อจีบและมีอนาคตร่วมกับแม่มึง”

“ไม่น่าเชื่อว่ะ!” ผมโพล่งขึ้นมาอย่างตกใจ พ่อผมเนี่ยนะ ไอ้หนวดนั่นอ่ะนะที่จะทำเฟี้ยวเพื่อแม่ผมขนาดนี้

“ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ พ่อมึงลมหายใจเข้าออกคือแม่มึงเลย”

“...”

“แล้วมึงอ่ะ รักผู้หญิงคนนั้นมากพอจะสร้างอนาคตให้เค้ามั้ย?”

[จบพาร์ท : ตะเข้]

สามปีต่อมา

“นุ่ม วันนี้ก็ทำการทดสอบพยาบาลดีอีกแล้ว ต้องเป็นนางฟ้าในชุดขาวที่ดีได้แน่ๆ”

“ไม่หรอก เราฝึกฉีดยาทั้งคืนเลยน่ะ”

เราตอบเพื่อนพยาบาลที่เรียนด้วยกันด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการฝึกการทดสอบช่วงเช้าของวันนี้ เพราะความอยากเป็นพยาบาลเหมือนแม่เลยพยายามมากจนสอบติดวิทยาลัยพยาบาลที่มีชื่อในกรุงเทพ

และ... ในที่สุดเราก็ทำได้

เราผ่านการทดสอบในวันนี้ไปอย่างฉิวเฉียดเลย ฮือ

“แต่เห็นเวลาเรียนนุ่มก็ตั้งใจเรียนดีนี่นา ก็ว่าอยู่ทำไมสอบผ่าน” ‘เอ้’ คือชื่อของเพื่อนสนิทของเรา เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ เลยล่ะ แถมยังเป็นเพื่อนคนเดียวของเราด้วย

“ก็เราอยากเป็นพยาบาลเหมือนแม่นี่นา”

“นุ่มนี่ท่าจะรักแม่เนอะ เห็นพูดถึงแต่แม่ๆ” เอ้แซว แล้วตบไหล่เราเบาๆ “เป็นลูกสาวติดแม่แบบนี้นี่เอง ถึงไม่มีแฟนมาจนอายุยี่สิบ”

“...”

“เอ้อ ไม่เคยถามเลย นุ่มเคยมีคนมาจีบบ้างรึเปล่า”

เราชะงักกึก

คนมาจีบเหรอ ถึงจะผ่านไปสองปีแต่จำได้อยู่นะ ว่ามีพี่คนนึงที่ชอบหยอดเราบ่อยๆ แถมแม่ก็สนับสนุนให้คบกันด้วย เขาเลยเข้าออกบ้านเราบ่อยเหมือนเป็นบ้านตัวเอง เราจำได้ว่าเรากลัวเขามากเลยล่ะ เพราะเขาดูท่าทางเป็นคนไม่ดี

อ้อ จำได้แล้ว พี่ตะเข้อะไรสักอย่างนี่ล่ะ

ถึงแบบนั้นตอนนี้ก็ยังกลัวอยู่ดี

เราส่ายหน้าให้ตัวเอง ไม่นะ ตอนนี้เรามาเรียน เราตั้งปณิธานในใจว่าเราจะไม่คิดถึงผู้ชายคนไหนจนกว่าจะเรียนจบแล้วได้เป็นพยาบาลเต็มตัว เราจะมุ่งหาแต่เรียนไม่สนใจเรื่องรัก

เพราะงั้น เราจะไม่สนใจเรื่องนี้ระหว่างที่กำลังเรียนอยู่

เราเดินมานั่งข้างๆ โต๊ะม้าหินอ่อนกับเอ้ เรายังไม่คิดกลับหอพักเลยตัดสินใจจะอยู่ที่นี่ต่อสักพัก เพราะอยากทบทวนบทเรียนด้วย

ตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่รังสิต ชีวิตเราก็มีแต่เรื่องเรียนทั้งนั้น

“นุ่มนิ่ม” เราได้ยินเสียงดังขึ้นตอนที่กำลังจะเปิดอ่านตำราเล่มหนาปึก พอหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นเพื่อนในคลาส เธอดูมีสีหน้าหวาดหวั่นๆ ตอนที่สะกิดไหล่เราเบาๆ

“อะไรเหรอ” เราถามเสียงอ่อน

“เราเห็นผู้ชายคนนึงมายืนหน้ามหาลัยสองสามวันแล้ว” เธอเริ่มเกริ่นขึ้นมา เราเลยมุ่นคิ้ว “เมื่อกี้เราเลยไปถามดู ดูเหมือนว่าเขาจะหานุ่มอยู่นะ”

“ใครอ่ะ?” เอ้เอ่ยปากถามขึ้นมาแทนเรา เธอสั่นหน้า

“ไม่รู้เลย อีกอย่างคนชื่อนุ่มมีคนเดียวในมหาลัย คือเธออ่ะ”

“...”

“ลองๆ ไปดูหน่อยมั้ย”