3 หดเหมือนมะเขือเผา เหี่ยวเฉาเหมือนชิเมโจได๋

หลังจากคืนนั้นโจริญไม่เข้าใจว่าทำไมของตัวเองถึงไม่แข็ง หดแล้ว หดอีก หดต่อ ขนาดนัดเจอกับสาวอกดูม หรือหนุ่มน้อยหน้ามนตามสเปคที่ชอบก็ไม่มีทีท่าว่าจะผงาดขึ้นมาแต่อย่างใด

มันนิ่งสนิท...

เหมือนมะเขือเผา เหี่ยวเฉาเหมือนชิเมโจใด๋

🎶ชิโมโจใด ชิเมโจใด๋ เอาหัวใจเธอมา🎶

ใครมาเปิดเพลงแถวนี้วะ!!

เหนือสิ่งอื่นใด เขาคิดและปักใจเชื่อว่ามันเป็นเพราะคืนนั้นที่ทำให้ชีวิตเขาต้องรันทดขนาดนี้ ยิ่งคิดยิ่งพาลให้หงุดหงิดใจ เขาปฏิญาณกับตนเองว่า 

'ต้องลากไอ้หล่อนั่นมารับผิดชอบให้ได้'

ช่วงนี้ปาร์ตี้ในคลับวงในเลยเกิดข่าวซุบซิบกันใหญ่ว่าเพลย์บอยตัวพ่ออย่างโจริญนกเขาไม่ขันเลยอำลาวงการหนุ่มช่างสำราญไปแล้ว

"ได้ข่าวว่ามังกรไม่ตื่นเหรอเพื่อน?" ชายหนุ่มหน้าหล่อร้ายคนหนึ่งถามขึ้น ขณะที่โจริญกำลังล้างมือหน้าอ่างล้างมือในห้องน้ำของคลับ

"..." ใครเพื่อนมันวะ? โจริญคิดและถึงเขาจะรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดนั้นแต่ก็เลือกที่จะเมินเฉย ไม่โต้ตอบ

"แนะนำสาวให้เอาเปล่า แถวรัตแม่งอย่างแจ่ม เบิ้มๆ ดูมๆ" ชายคนนั้นยังคงไม่ยอมแพ้ เขาพูดนำเสนอพร้อมทำไม้ทำมือประกอบ

หึ พวกนายหน้าสินะ...

คิดได้โจก็หันกลับไปตอบตามมารยาท 

"โทษทีว่ะ หน้าอย่างกูไม่จำเป็นต้องตีหรี่"

หน้าอย่างโจริญไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นจริงๆตามที่เขาพูดนั้นแหละ ไม่ได้โม้แต่สาวๆหนุ่มๆต่อแถวเพียบตั้งแต่ปากซอยยันท้ายซอยให้เลือกเรียงตัว

เพราะนอกจากจะเลื่องชื่อเรื่องหล่อเลวแล้ว นิสัยยังดิบเถื่อนไม่มีใครเกิน ข่าวแว่วๆจากวงในว่าเรื่องบนเตียงของเขาเผ็ดร้อนไม่มีใครเกิน แต่ช่วงนี้ที่ปฏิเสธทุกรายคงเพราะเหตุผลที่ว่ามังกรไม่ผงาดนั่นแหละ

ตอบเสร็จเขาก็เดินผ่านตัวชายคนนั้นไป แต่ฝีเท้าต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงพึมพำดังเข้ามาในโสตประสาท "หล่อตายแหละไอ้เวรไร้น้ำยา"

กวนอารมณ์ที่ขุ่นอยู่แล้วให้หนักขึ้น เขาหมุนตัวกลับไปพร้อมเหวี่ยงหมัดต่อยหน้าอีกฝ่ายจังๆอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จนหนุ่มหล่อหน้ามนคนนั้นล้มลงไปนอนกองกับพื้น

ไม่พอ โจยังขึ้นไปทับร่างอีกฝ่ายแล้วรัวหมัดต่อยต่อไม่ยั้ง คนใต้ร่างต้องยกมือบังหน้าร้องขอชีวิต "พอแล้ว!! ขอโทษครับ!! ขอโทษ ผมผิดไปแล้วครับ!!"

ไหว้ยังไงเขาก็ไม่หยุด ต่อยจนกว่าจะพอใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายใกล้สลบ หน้าบวมปากกลบเลือดถึงได้ใจเย็นลงและยอมหยุดในที่สุด 

ตบท้ายด้วยการล่วงเงินในกระเป๋า แบงก์เทาราวๆสิบแบง์ฟาดหน้าคนใต้ร่างเบาๆหยามศักดิ์ศรีแล้วพูดนิ่งว่า "ค่ายา"

ก่อนจะเดินออกมาจากคลับอย่างหัวเสีย

จนกระทั่งได้ยินประโยคเดียวกันในวันต่อมา

"ไร้ น้ำ ยา" จากปากของนที เขากลับรู้สึกต่างออกไป เป็นความโกรธที่แตกต่าง ไม่ได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟแต่หงุดหงิดรำคาญใจ และไม่เข้าใจตัวเองว่าจะให้นทีรับผิดชอบยังไง ตามตื๊อให้ได้อะไรขึ้นมา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทำ ทั้งที่อีกคนเมินเฉยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดแท้ๆ

ทั้งๆที่คืนนั้นแม่งโคตร "โถ่โว้ย!"

คิดๆแล้วเขาก็หงุดหงิดขึ้นมา ภาพเรือนร่างเซ็กซี่เย้ายวนของนทีแวบเข้ามาในหัว อยากจะบ้าตาย นั่นเลยทำให้เขาตามตอแยและตัดสินใจพานทีไปที่หนึ่งซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะพานทีมาด้วยทำไม 

เพียงแค่คิดว่าที่ที่ชอบมาผ่อนคลายบ่อยๆมันสวยเลยอยากพามาดูด้วยแค่นั้น

หลังป่าดิบชื้นแห่งนั้นมีความสงบท่ามกลางความงดงามอยู่ คนที่มีปัญหามาก่อกวนใจในแต่ละวันอย่างเขามักชื่นชอบความสงบสุข

"เข้าประเด็นเลยดีกว่า พากูมานี่ทำไม?" และเมื่อทีเอ่ยถาม คำถามที่เจ้าตัวเองก็ยังสงสัย เขาจึงไม่รู้วิธีตอบกลับ

เลยพูดแค่ว่า "เงียบๆใช้สมาธิอยู่" 

สมาธิที่ว่าไม่ใช่การสูบบุหรี่ชมวิว แต่เป็นความคิด โจริญกำลังใคร่คิดหาเหตุผล แต่ยิ่งคิดกลับยิ่งไม่เข้าใจ เขาไม่รู้เลยว่าพานทีมาที่นี่ทำไม ไม่มีความจำเป็นเลยที่ต้องลากมาให้หนักรถเปล่าๆ

สิ่งที่พิสูจน์ได้คงเป็น "ต่อยกูหน่อย"

จากนั้นหมัดหนักๆก็ต่อยเข้ามาเต็มแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาหน้าหันทั้งยังรู้สึกเหมือนจะวูบ แต่ความคิดหนึ่งกลับแล่นเข้ามา 'ต้องเก็บกดขนาดไหนแรงต่อยถึงได้เยอะขนาดนี้วะ'

"ฮ่าๆๆๆๆ" แทนที่จะโกรธโจริญกลับหัวเราะออกมาแทนเสียอย่างนั้น ต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ!! 

เขากำลังคิดว่าตัวเองกลายเป็นบ้าเพราะนอกจากจะไม่โกรธแล้วยังรู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก 'กล้าต่อยคนที่หล่อขนาดนี้ได้ยังไง'

แต่พอเห็นใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้นประติมากรรมของนทีภาพในคืนนั้นก็ผุดขึ้นมา ทำให้เขาต่อยกลับไม่ลง ล้มเลิกความคิดนั้นฉับพลันแล้วเลือกที่จะเอ่ยชมแทน "แรงดีนี่" 

"ทีนี้จะบอกได้ยังว่าพากูมาที่นี่ทำไม?" นทียังคงถามอะไรที่เขาเองก็ยังให้คำตอบไม่ได้เหมือนเคย

"กูบอกไปแล้ว" โจเลือกที่จะบ่ายเบี่ยง เขาตอบเลี่ยงๆ ก็ไม่ได้เกินจริงเพราะเขาตอบไปแล้วว่า ไม่มีเพื่อน ซึ่งนั่นคือความจริง

บทสนทนายังคงดำเนินต่ออย่างราบรื่นสำหรับโจริญ เพราะเขารู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็น 

กระทั่งถึงคำพูดที่กระตุกต่อมโกรธของเขา

"กูไม่อยากให้ตัวเองมีจุดด่างพร้อย"

"เหอะ! จุดด่าง" คำนี้ทำเขารู้สึกหงุดหงิดขั้นสุดอย่างที่ไม่เคยเป็น ทั้งโกรธทั้งอยากเสยหมัดแต่ทำไม่ลง 

ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงทำไม่ลง เลยกระชากผมนทีให้เข้ามาใกล้ๆแทน

ยิ่งใกล้หัวใจก็ยิ่งเต้นแรง...

ตึกตักๆๆๆ

คงเพราะโกรธมากแหละใจถึงเต้นแรงขนาดนี้

"ถ้าเป็นได้แค่จุดด่าง งั้นก็ให้กูเป็นจุดด่างต่อไปแล้วกัน!!" 

"เลิกยุ่งกับกูสักที!!" ยิ่งเห็นใบหน้าเหยเกของนทีก็ยิ่งหงุดหงิด ภาพคืนนั้นเด่นชัดชวนให้คิดถึง 

จะอะไรกันนักกันหนาวะ! ไม่มีส่วนไหนตรงไทป์เลยแม่งขนตาก็งอน จมูกโด่ง ปากกระจับ ใฝเล็กๆใต้ตาซ้ายนั่นก็... แม่ง! น่าเลียฉิบหาย

เขาสบถในใจก่อนความคิดบางอย่างจะผุดขึ้นมาหลังเผลอจ้องไปที่ปากกระจับสีอวบอิ่มนั้น

"อา...อยากให้เลิกยุ่ง?" 

"ลบคลิปด้วย"  

"ง่ายๆ ...ทำให้กูเลิกบุหรี่สิ แต่มีข้อแม้"

"อะไร?"

นั่

นแหละคำถามที่โจริญต้องการ เพราะสิ่งที่เขาอยากทำตอนนี้คือ "ถ้ากูอยากต้องดูดปากมึงแทน"