4 เรื่องมันชักจะแข็งไปกันใหญ่แล้ว

"ดูดปาก?" ตลกกันใหญ่ "งั้นมาแข่งกันสิ?"

ไม่ยอมให้จูบง่ายๆหรอก คิดจะใช้ข้ออ้างให้ตัวเองเลิกบุหรี่ แถมยังไม่ยอมบอกว่าจะลบคลิปให้ ข้อเสนอหรือข้ออ้าง ผมไม่โง่นะครับ

"อะไรของมึง" โจริญขมวดคิ้วมุ่นมองผมด้วยสีหน้าแปลกใจ

"ถ้าชนะก็ตามใจมึงเลย แต่ถ้าแพ้มึงต้องลบคลิป" นี่สิมันถึงจะเป็นข้อเสนอที่แฟร์ๆ

"คำไหนคำนั้น"

เขาตอบอย่างไม่ลังเลทั้งยังไม่ได้ถามรายละเอียดของข้อเสนอที่ผมยื่นให้เลยด้วยซ้ำ 

ดีเลย ดีมาก เพราะผมมั่นใจว่าข้อเสนอที่ผมยื่นให้นี้มันแฟร์กับเราทั้งคู่ 

หลังตกลงกันเรียบร้อยเราสองคนเดินทางมายังจุดหมายที่ผมคิดไว้นั่นก็คือ...

'หนูจ๊ะมาม้ะร้องเกะ'

ร้านคาราโอเกะที่เคยมากับกันต์และไทม์ช่วงก่อน เป็นความทรงจำที่ดีจนลืมไม่ลงเลยล่ะ

"มึงพากูมานี่ทำไม?" โจบ่นแต่ถึงอย่างนั้นก็ก้าวขาลงจากรถตามผมมาแต่โดยดี

"ร้องเพลง" ผมตอบ

"ร้องเพลง?" เขาดูแปลกใจแต่ก็ยอมเดินตามจนถึงหน้าเคาน์เตอร์

ยังคงเห็นพี่สาวพนักงานคนเดิม

"อ้าว! พ่อหนุ่มเบ้าหน้าฟ้าประทาน ไม่เจอกันนานเลย" เธอเอ่ยทักผมก่อนจะเหลือบตามองอีกคนข้างๆแล้วยิ้มกริ่ม "โรงเรียนนี้มีแต่คนน่ากินโว้ย!"

พูดเสร็จก็ถามโจว่า "มีแฟนยังอ่ะเรา" พร้อมดวงตาแพรวพราวกระพริบรัวๆ

ปริบๆๆๆๆ

"ผมไม่ชอบคนแก่" โจตอบหน้ามึน

มึงก็ตรงเกิ้น! 

"ไอ้เด็กไร้มารยาท" เขาเลยถูกพี่สาวสวนกลับแบบไม่ไว้หน้า

และเพราะเห็นท่าไม่มี เธอดูไม่พอใจผมเลยยิ้มเกลี้ยกล่อม "ขอโทษแทนเพื่อนด้วยครับ ไอ้นี่มันเป็นงี้แหละปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม" 

"แต่มันว่าฉันแก่!!" 

"ไม่เลยครับ ไม่แก่เลยแถมยังสวยมากอีกต่างหาก"

จากนั้นดูเธอเริ่มใจเย็นลง ผมก็เบาใจ

"จริงหงอ จริงเป่า" 

"จริงครับ"

"ก็ด้ะ เห็นว่าเป็นนทีหรอกนะ ไม่งั้นพี่ไล่กลับละลูกค้าปากปีจอ" เธอกล่าวยิ้มๆให้ผมก่อนถลึงตาใส่โจ

ว่าแล้วก็เดินนำไปยังห้องคาราโอเกะที่ว่างอยู่

"ขอบคุณครับ" ผมยิ้ม

"วันนี้ห้องเจ้ว่างน้า มาได้เลย"

"^^" ผมไม่พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มตอบ แล้วเดินเข้าไปในห้องโดยมีอีกคนเดินตามมาติดๆ

"วันนี้ห้องเจ้ว่างน้า มาได้เลย แหวะะ!!" พอเข้ามาโจก็เบ้ปากล้อเลียน ได้ข่าวว่าหมอนี่มั่ว นึกว่าเห็นสาวสวยแล้วจะวิ่งเข้าใส่เสียอีก 

ผมหยิบไมค์ขึ้นมาสองอัน ยื่นให้โจหนึ่ง ถือไว้อีกหนึ่ง "วันนี้กูกับมึงต้องแข่งกัน คะแนนใครเยอะสุดชนะ โอเค๊?" แน่นอนว่าคนที่ชนะต้องได้สิ่งที่ต้องการ

และผม จะไม่มีวันยอมแพ้โดยเด็ดขาด!!

"กูไม่แพ้มึงหรอก" เขาดูมั่นใจ ยื่นมือมารับไมค์ไปจ่อปากเตรียมตัว

"เพลงไร" ผมถามโจ

"อุอิอา..." 

"มึงอ่ะ" เขาถามผมกลับ

"นี่คือจอมยุทธเด้ะ..."

เรามองหน้ากันอย่างตึงเครียดเพราะนี่คือศึกแห่งศักดิ์ศรีที่ไม่มีใครยอมใคร

เมื่อเสียงเพลงแรกเริ่มขึ้นนั่นแหละคือการเริ่มที่แท้จริง ผู้กุมชัยชนะไว้ในมือจะเป็นใคร...

"อุอิอ๊าาา...อิอ๊าาา...อิอาาา....อุอิอิอะอิอิอ่า อิอะ..." โจเริ่มแหกปากร้องก่อนอย่างตั้งใจ มือกำไมค์แน่น มองจอดูเนื้อร้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เสียงเหี้ยขนาดนี้แพ้กูแน่ไอ้โจ ฮ่าๆๆๆ

กระทั่งจบเพลง หน้าจอหมุนโหลดประมวลผลคะแนนการร้องเพลง เราสองคนต่างลุ้นระทึก

"ทาดา~ ยินดีด้วยคุณได้86คะแนนค่ะ" เสียงใสบนหน้าจอพูดขึ้น

พระเจ้า!! เสียงบรมห่วยขนาดนั้นมันได้ตั้งแปดสิบหกคะแนน สถิติสูงสุดที่ผมเคยได้ก็แค่สี่สิบเจ็ด ตู้ต้องมีปัญหาแน่ๆ ให้ตายเถอะซาร่าพาราเซตาม้อน

แรงกดดันมหาศาลตกเป็นของผมทันทีเมื่อผู้เข้าแข่งขันคนแรกร้องได้ถึงแปดสิบหกคะแนน

ผมเริ่มเหงื่อตกพรากๆคิดหนักขณะที่โจริญแสยะยิ้มเย้ยหยัน ไม่ได้การ เพื่อศักดิ์ศรีและเกียรติยศต้องชนะให้ได้

ผมเล็งหน้าจอพร้อมรัวนิ้วบนแฟ้นพิมพ์คีย์ชื่อเพลง นี่คือจอมยุทธเด้ะ แล้วเคาะปุ่มเอ็นเทอร์อย่างแรง เนื้อเพลงพร้อมดนตรีก็เริ่มขึ้น

หัวใจเต้นตุ๊บๆ 

เริ่ม!

"นี่คือจอมยุทธเด้ะ...เอ้ะๆ วอเอ้ะๆ วอๆๆ วอเอ๊ะเอ๊ะะะ...." กว่าจะร้องจบเล่นเอาเหนื่อยฉิบหายเลย

หลังสิ้นสุดเนื้อร้องหน้าจอเริ่มประมวลผลคะแนนตามเดิม ผมมองหน้าจอที่กำลังหมุนโหลดอย่างลุ้นระทึก 

ส่วนโจริญยกยิ้มและกำลังคิดว่ายังไงตัวเองก็ชนะ เพราะเสียงร้องของฝ่ายตรงข้ามยิ่งกว่าเสียงจิ้งหลีดออกไข่

ผมขอล่ะ เทวดา พระพุทธเจ้า พระเจ้า พระแม่ธรณี แม่ชี ปลีกล้วย ขอล้อง!!!

"ทาดา~ ยินดีด้วยคุณได้86.01คะแนนค่ะ"

"โอ้วเยสสส!!" ผมชูกำปั้นแห่งชัยชนะขึ้นมาก่อนเสยผมเย้ยคู่ต่อสู้ไปหนึ่งที เป็นไง

สุดท้ายคนที่มั่นโหนกก็ต้องแพ้พ่าย รอยยิ้มจางหายไปหลงเหลือไว้เพียงสีหน้าอึ้งทึ่ง โจริญนิ่งค้าง พลางคิดไม่ตกกับน้ำเสียงของตัวเอง นี่เสียงกูห่วยกว่ามันอีกเหรอวะ!! เขายอมรับไม่ได้จริงๆ

ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกพระองค์รวมถึงปลีกล้วยด้วยครับที่ทำให้ศึกแห่งศักดิ์ศรีจบลงอย่างสมเกียติ โดยที่ผมไม่ต้องเสียจูบให้คนเหี้ยๆของมัน

"ทำตามที่พูดด้วยนะ ลบ คลิป" ผมแน่นย้ำอารมณ์ดี 

"โถ่เว้ย!" ส่วนโจดูหงุดหงิด หน้าหงิกงอ

"กลับคร้าบ^^" ผมยิ้มเยาะขณะเปิดประตูเชิญอีกฝ่ายออกจากห้อง 

โจขบกรามแน่นเดินออกไปอย่างเจ็บใจด้วยสีหน้าบูดเหมือนตูดชะนีไทย ยอมรับไม่ได้จริงๆ!!

เห้ออ ไม่เคยรู้สึกสะใจอะไรเท่านั้นมาก่อนในชีวิต ผมเดินตามออกไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

"กลับก่อนนะครับ" ผ่านหน้าเคาน์เตอร์ก็โบกมือลาพี่สาวคนเดิม

"อ้าว! กลับแล้วเหรอ เร็วจัง" เธอทำหน้าเสียดายก่อนจะพูดส่งท้ายตาละห้อย "พี่จะรอนทีที่ร้านทุกวันเลยนะ"

"ไม่มาแล้ว ไม่ต้องรอ" 

สีหน้าที่กำลังเว้าวอนของเธอหม่นหมอนลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงห้วนๆอารมณ์เสียของโจ

"ขอโทษครับ จะไปเดี๋ยวนี้ละคร้าบ~" 

ผมรีบคว้าคออีกคนมาปิดปาก แล้วลากออกมาจากร้านอย่างรวดเร็ว

"มานี่เลยไอ้ตัวดี" ระหว่างทางเขาไม่ได้ขัดขืนยอมให้ปิดปากลากมาแต่โดยดีไม่มีบ่น 

กว่าจะมาถึงรถเล่นเอาเหนื่อยแทบบ้า

"ปากมึงอ่ะ ดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง!!" พูดพร้อมปล่อยมือที่ปิดปาก

"ผิดไรอ่ะ" ส่วนเขาดูไม่ทุกข์ร้อน

"รำคาญ มึงขับเลยกูจะกลับบ้าน"

ยิ่งพูดยิ่งอารมณ์เสีย ชวนหงุดหงิดใจ

แล้วโจก็ขึ้นรถพร้อมยื่นหมวกกันน็อคให้ผมสวมด้วยสีหน้าบูดบึ้ง จากนั้นเราก็ขับออกรถมาจากร้านคาราโอเกะ "ไปไหน?" ผมถาม

"กลับบ้าน" พูดห้วนๆ

"บ้านใคร?"

"บ้านมึงอ่ะ หรือจะนอนบ้านกู"

"รู้เหรอ"

"เออ!"

สงสัยหัวเสียหนัก ก็นะศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมันสูญเสียไปวันนี้แล้วหนิเนาะ 

ขับมาสักพักใหญ่ก็ถึงสี่แยก เห็นสัญญาณไฟแดงก็จอ

ดรอ ระหว่างนั้นสายตาดันเห็นสาวสวยคนหนึ่งสวมชุดนักศึกษาห้อยป้าย 'บริการขายหอย' อยู่ ก็นึกสงสัยเลยสะกิดไหล่คนขับ "โจๆ"

"อะไร?"

"มึงเห็นมั้ย"

"เออเห็น"