2 เลิกสูบก็ได้ ถ้าให้ดูด

ทำตัวเหี้ยขนาดนั้นคงจะมีเพื่อนอยู่หรอก

"..." เขายื่นซองบุหรี่ให้ไม่พูดไม่จา สายตาทอดมองวิวตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

แน่นอนว่าผมปฏิเสธ "ไม่สูบ"

จากนั้นเจ้าตัวก็ดึงซองบุหรี่กลับ ก่อนหยิบขึ้นมาหนึ่งมวนคาบไว้ในปาก มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดสูบ

และพ่นควันออกมาทางปากกับจมูกด้วยสีหน้าผ่อนคลาย มีแวบหนึ่งที่ผมนึกสงสัยในรสชาติแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจะลอง

เพราะเท่าที่รู้ บุหรี่มี ทาร์ เป็นสารเหนียวที่ก่อมะเร็ง นิโคตินที่สูบแล้วติด คาร์บอนมอนอกไซด์ที่เป็นก๊าซพิษขัดขวางการทำงานของออกซิเจน ข้างซองก็ระบุไว้ชัดเจนว่าสูบแล้วเป็นมะเร็ง จะมีกลิ่นปาก ถุงลมปอดพอง แล้วแม่งยังจะสูบอีก

"เข้าประเด็นเลยดีกว่า พากูมานี่ทำไม?" ถึงวิวจะงดงามแค่ไหนแต่พอไม่รู้จุดประสงค์ก็คับข้องใจอยู่ดี

"เงียบๆใช้สมาธิอยู่" ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถามหรือใช้สมาธิจริงๆอยู่กันแน่ 

ไร้การสนทนา ความเงียบได้กลืนกินเราสองคนเหลือไว้เพียงเสียงลมพัดหวิวๆเท่านั้น

ท้องฟ้าค่อยๆมืดขึ้นเรื่อยๆจนมองเห็นดวงจันทร์ เต็มดวงและดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า

แสงสีเหลืองนวลจากตึกเองก็เริ่มเด่นชัดขึ้น ผมปล่อยให้เวลาไหลผ่านอย่างใจเย็นและเลือกที่จะด่ำดื่มกับบรรยากาศตรงหน้าแทนที่จะชักถาม

ถึงจะคับข้องใจแต่ก็ไม่มีอะไรให้กังวล 

"ตรงๆนะ" หลังเงียบได้สักพักเขาก็เริ่มสนทนา

ผมหันไปมองเจ้าของเสียงที่เกริ่นพูดสั้นๆแล้วเงียบไป สักพักเขาก็หันหน้ามามองผมเช่นกัน เราจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้นก่อนที่เขาจะพูดว่า "ต่อยกูหน่อย" 

เป็นบ้าอะไรของมัน ผมคิดพร้อมหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นแต่ถึงอย่างนั้นก็เหวี่ยงหมัดต่อยหน้าอีกฝ่ายเต็มแรงจนเขาหน้าหัน

ผัวะ!! 

"ฮ่าๆๆๆๆ" เขาหัวเราะดังลั่นอย่างสะใจก่อนหันกลับมามอง "แรงดีนี่"

"ทีนี้จะบอกได้ยังว่าพากูมาที่นี่ทำไม?" ผมถาม

"กูบอกไปแล้ว"

"มึงจะบอกว่าต้องการเพื่อนมาสูบบุหรี่งี้? อย่ามาตลก" ผมเริ่มไม่เข้าใจความคิดโจริญ ปกติก็ไม่อยากเข้าใจหรือทำความรู้จักอะไรอยู่แล้ว แต่อย่างน้อยก็ควรบอกข้อเสนอที่จะยื่นให้สักที!! จะอะไรก็ช่างขออย่างเดียวคือ "ลบคลิปตอนที่กูยังพูดดีๆ"

"ทำไม เซ็กซี่ดีออก"

"ไอ้โจ!!!" ผมตวาดลั่นด้วยอารมณ์โกรธที่เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาดื้อๆ เลือดภายในสูบฉีดจนหน้าร้อนระอุ อย่าให้อะดีนาลีนต้องหลั่งมากกว่านี้เลยเดี๋ยวได้นองเลือดกันเปล่าๆ

"หึ กลัวกูแบล็คเมล์ขนาดนั้นเลย" ดูเหมือนยิ่งเดือด อีกฝ่ายจะยิ่งชอบใจ เขายิ้มกริ่มดูพอใจ

ใครบ้างไม่กลัวคลิปหลุดว่ะ 

"กูไม่อยากให้ตัวเองมีจุดด่างพร้อย"

เหมือนคำพูดของผมจะทำให้ใบหน้าพึงพอใจหายไป เขาแสยะยิ้มพลางพึมพำเสียงเบาด้วยสีหน้าหงุดหงิด "เหอะ! จุดด่าง" จู่ๆก็ขยับเข้ามากระชากผมของผมอย่างแรงจนหน้าหงายขึ้นสบตาคู่คมของอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ และรู้ในทันทีว่าเขากำลังโมโหหนัก

"ถ้าเป็นได้แค่จุดด่าง งั้นก็ให้กูเป็นจุดด่างต่อไปแล้วกัน!!" น้ำเสียงนั้นดูโกรธและเย็นชา

"เลิกยุ่งกับกูสักที!!" 

คิดว่าโกรธเป็นคนเดียวหรือไง!!

"อา..." 

แต่จู่ๆใบหน้าคมก็ยกยิ้มชั่วร้ายเหมือนนึกจะทำอะไรบางอย่าง ผมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล

"อยากให้เลิกยุ่งว่างั้น?" เขาถามพร้อมขยับใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ขณะเดียวกันก็กำเส้นผมแน่นแล้วกระชากเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเราชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนและเสียงหายใจดังหืดหาดของเขา

"ลบคลิปด้วย" 

เหมือนผมกำลังจะได้ยินสิ่งที่รอคอย ข้อเสนอที่ไม่ต้องการแต่จำเป็น เพื่อที่จะรักษาอนาคต ชื่อเสียงของตัวเองแล้วนั้น ไม่ว่าจะข้อเสนออะไร..."อ่ะ!" 

จะดึงหัวทำเหี้ยไรนักหนาวะ

"ง่ายๆ...ทำให้กูเลิกบุหรี่สิ แต่มีข้อแม้"

"อะไร?"

"ถ้ากูอยา

กต้องดูดปากมึงแทน"

อ๋อ ข้อเสนอง่ายๆ...

ง่ายเหี้ยไรล่ะ!!