ตอนที่9 โฉมงามเยือนตลาด

เจียงม่านหาได้สนใจความสงสัยใคร่รู้และไม่เข้าใจของบ่าวทั้งสอง เพราะตอนนี้สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าอยู่เบื้องหน้าของนาง เมืองฉางแห่งนี้ดูครึกครื้นไปด้วยผู้คน ตลาดของที่นี่กว้างขวางมีถนนทอดยาวและตรอกแคบๆ ที่มีแผงไม้สำหรับขายของตั้งเรียงรายเป็นแถว สองฟากถนนยังเต็มไปด้วยร้านรวงมากมาย มีผู้คนหลากหลาย พ่อค้าแม่ค้าจำนวนมากมาจัดแสดงสินค้าของตน ทำให้เกิดภาพและเสียงที่น่าตื่นตาตื่นใจ ดูมีชีวิตชีวา 

บริเวณโดยรอบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่แปลกใหม่ ชาที่ชงสดใหม่ และอาหารข้างทางที่ร้อนฉ่า ผ้าไหมสีสันสดใสพลิ้วไหวตามสายลม ดึงดูดความสนใจของผู้สัญจรไปมา

มีสินค้าแปลกๆ มากมายที่นางไม่เคยเห็น ดูงดงามแปลกตา พ่อค้าแม่ค้านำเสนอผักผลไม้และธัญพืชหลากหลายชนิด ซึ่งแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ทางการเกษตร ช่างฝีมือผู้มีทักษะจัดแสดงเครื่องปั้นดินเผาที่ประณีต เครื่องลายครามที่ละเอียดอ่อน และงานหัตถกรรมไม้แกะสลักอย่างสวยงาม

ในมุมหนึ่ง นางสังเกตเห็นตลาดปลาที่คึกคัก โดยมีพ่อค้าแม่ค้าทะเลาะกันเสียงดังเกี่ยวกับปลาที่จับได้ในแต่ละวัน เสียงเหรียญกระทบกันดังก้องไปทั่ว ขณะที่ลูกค้าต่อรองราคาที่ดีที่สุด ในบริเวณใกล้เคียงกัน มีพ่อค้าสมุนไพรจากต่างแดนยืนอยู่บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ นำเสนอสมุนไพรและยารักษาโรคต่างๆ มากมาย พร้อมอธิบายคุณประโยชน์ของสมุนไพรเหล่านั้นให้แก่ลูกค้าที่สนใจ

เสียงหัวเราะ การต่อรอง และการล้อเล่นที่เป็นมิตรดังก้องอยู่ในหู เด็กๆ พุ่งทะลุฝูงชน ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจขณะสำรวจสิ่งของจัดแสดงหลากสีสันและการแสดงกายกรรมของพ่อค้าจากต่างแดน

เจียงม่านสังเกตเห็นนักเดินทางจากต่างแคว้นมากมายเดินทางเข้ามาในเมืองฉาง นั่นย่อมแสดงว่าเมืองฉางแห่งนี้เป็นศูนย์กลางทางการค้า

"คุณหนูเจ้าคะ นี่ก็เย็นมากแล้ว บ่าวว่าพวกเรารีบเดินสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน"

ลู่ลู่เอ่ยเตือนผู้เป็นนาย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูท่าจะเพลิดเพลินจนลืมเวลา มือทั้งสองข้างของนางเต็มไปด้วยของกินมากมาย

"ใช่เจ้าค่ะคุณหนู"

ลี่ลี่เองก็เห็นพ้องต้องกันกับแฝดผู้พี่ ปากเล็กๆ ของนางรีบหุบลงทันทีเมื่อพุทราเชื่อมรสหวานจัดถูกส่งเข้าปากด้วยฝีมือของผู้เป็นนายและคำตอบที่ทั้งสองได้รับกลับมานั้น

"ลู่ลู่ลี่ลี่ ข้าอยากเดินชมตลาดยามค่ำคืน"

นั่นย่อมหมายถึงนางจะไม่รีบกลับ เจียงม่านส่งยิ้มหวานให้บ่าวทั้งสอง มือขาวเรียวยื่นพุทราเชื่อมที่หวานจนแสบคออีกชิ้นหนึ่งป้อนเข้าปากลู่ลู่ที่ทำท่าจะกล่าวออกมาอีกครั้งจนนางต้องรีบรับพุทราเข้าปาก กลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ

ยามเมื่อเจียงม่านออกจากจวนก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว คาดไม่ถึงว่าความเพลิดเพลินตลอดสองข้างทางจะทำให้เวลาล่วงผ่านรวดเร็วถึงเพียงนี้

เดินเล่นเพียงไม่นานบรรยากาศยามพลบค่ำก็มาเยือน เมื่อพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า โคมไฟทั้งสองข้างทางก็ถูกจุดให้แสงสว่าง เปล่งแสงอันอบอุ่นไปทั่วตลาด บรรยากาศยิ่งน่าตื่นตาตื่นใจมากขึ้น ตลาดแห่งนี้คึกคักไปด้วยผู้คนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ นักแสดงข้างถนนให้ความบันเทิงแก่ฝูงชนด้วยดนตรี การเต้นรำและการแสดงกายกรรม

เจียงม่านมองการแสดงนั้นพลางตบมืออย่างชอบใจ ดวงตางดงามทอประกายเจิดจ้าภายใต้แสงสลัวของโคมไฟดูงดงามราวกับเทพธิดา นั่นทำให้ผู้ใดพบเห็นย่อมยากที่จะถอนสายตา 

"คุณหนูกลับกันเถอะนะเจ้าคะ หากนายท่านรู้เข้า บ่าวเกรงว่าเราจะไม่ได้รับอนุญาตให้ย่างเท้าออกจากจวนอีกเป็นแน่"

ลู่ลู่บอกกับผู้เป็นนายที่ไม่มีทีท่าว่าจะฟังนาง การไปเยือนหอสุราครั้งนี้คงต้องล้มเลิก นางบอกให้ลี่ลี่ไปตามรถม้ากลับมาตั้งแต่ที่เห็นว่าคุณหนูยืนปักหลักชมการแสดง

"ขออีกนิดนะลู่ลู่ เจ้าดูสิพวกเขากำลังจะพ่นไฟแล้ว"

หญิงสาวร้องบอกคนของตนด้วยความตื่นเต้นโดยที่สายตาไม่ละไปจากการแสดงตรงหน้าแม้แต่น้อย ในการแสดงกายกรรมอันน่าหลงใหลนี้ นับว่าหาได้ยากยิ่งในยุคปัจจุบัน นางได้มาชมติดขอบเวทีเช่นนี้ไหนเลยจะยอมกลับง่ายๆ

เหล่านักแสดงมากทักษะได้ผสมผสานศิลปะกายกรรมเข้ากับองค์ประกอบอันน่าตื่นเต้น พวกเขาเริ่มต้นด้วยการแสดงความยืดหยุ่น ความสมดุล และความแข็งแกร่งของร่างกายได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ทั้งพลิกตัว บิดตัวได้อย่างน่าทึ่ง เมื่อการแสดงถึงจุดที่น่าตื่นเต้น นักแสดงเหล่านั้นก็ผสมผสานไฟเข้ากับการแสดงได้อย่างเชี่ยวชาญ พวกเขาพ่นเปลวไฟอันน่าหลงใหลออกมาจากปาก ทำให้เกิดแสงและความร้อนที่น่าตื่นตาตื่นใจ จนนางเผลอกรีดร้องด้วยความชอบใจและทึ่งในความสามารถ นับได้ว่าเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมยากจะลืมเลือนอย่างแท้จริง 

ท่ามกลางแสงอันอบอุ่นของโคมไฟ บุรุษผู้หนึ่งกำลังทอดมองบรรยากาศยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แต่แล้วความสนใจของเขาก็ถูกดึงดูดโดยสตรีนางหนึ่ง ท่าทางสดใสร่าเริงมีชีวิตชีวาของนางทำให้เขาไม่สามารถละสายตาไปจากนางได้ ชายหนุ่มผู้นั้นจ้องมองไปที่นางไม่วางตา ก่อนความตื่นเต้นยินดีจะปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา เมื่อดวงตาทอประกายซุกซนของสตรีนางนั้นหยีเล็กลงจนคล้ายดังพระจันทร์เสี้ยว บ่งบอกให้รู้ว่าภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้นอีกฝ่ายกำลังยิ้มกว้างและมีความสุขมากเพียงใด 

แต่ดวงตาคู่นั้นของนางช่างคุ้นตาเขาเหลือเกิน

ชายหนุ่มจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเหม่อลอย รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังเล็กของสตรีนางนั้นก็อยู่เบื้องหน้าของเขาแล้ว และยิ่งก้าวเข้าไปใกล้นางมากเท่าไหร่ ความรู้สึกคุ้นเคยยิ่งทำให้หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นทุกขณะ น้ำเสียงสดใสของนางที่กำลังคุยกับบ่าวก็เหมือนว่าเขาเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

"คราวนี้ก็กลับกันได้แล้วนะเจ้าคะ"

ลู่ลู่เอ่ยออกมาทันทีเมื่อการแสดงจบลง 

"เจ้าค่ะ กลับเดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ"

เจียงม่านยกยิ้มหวานกล่าวล้อเลียนและหัวเราะคิกคักส่งให้อีกฝ่ายที่มองค้อนนางได้อย่างน่าเอ็นดู

แต่ขณะที่นางหันหลังเพื่อเดินออกมา กลับชนเข้ากับคนผู้หนึ่ง

"คุณหนู"

เสียงร้องของบ่าวคนสนิทคล้ายดั่งดังมาจากที่ไกลแสนไกล พร้อมกับดวงตาของนางที่เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อนางชนอีกฝ่ายเต็มแรงจนหงายหลัง แต่โชคดีเหลือเกินที่ลำแขนของคนผู้นั้นคว้าเอวคอดของนางเอาไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นนางคงได้ล้มลงก้นจ้ำเบ้าให้ได้อาย

เจียงม่านระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อตนไม่ได้ล้มลงก้นกระแทกอย่างที่คิด และนางก็พบว่าตอนนี้ตนได้ตกอยู่ในอ้อมแขนของคนผู้นั้นด้วยเช่นกัน ทั้งนิ้วเรียวเช่นนิ้วบุรุษของอีกฝ่ายยังเกี่ยวเอาผ้าคลุมหน้าผืนบางของนางติดมือออกไปด้วย

ในช่วงเวลานั้น เจียงม่านเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่โอบนางเอาไว้ ดวงตาของเขาและนางสบกันด้วยความบังเอิญ ชั่วขณะหนึ่งคล้ายดังเวลาจะหยุดนิ่งไป

มันคงจะเป็นฉากการตกหลุมรักสุดแสนหวานและน่าประทับใจเช่นดังเรื่องราวในนิยายรัก หากว่ามิใช่

"หม่าลู่เฟิง"

"ม่านเอ๋อร์"

รอยยิ้มอันอ่อนโยนปรากฏบนริมฝีปากของคุณชายใหญ่ตระกูลหม่า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความยินดีเมื่อรู้ว่าสตรีในอ้อมแขนคือผู้ใด

เจียงม่านขืนตัวออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย ก้าวถอยหลังออกมาเพื่อรักษาระยะห่าง นางคล้ายดังจะทำอันใดมิถูกไปชั่วขณะ

"คุณหนูเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ"

ลู่ลู่ที่คลายจากอาการตกใจรีบเดินเข้าไปหาผู้เป็นนาย

"ข้าไม่เป็นอะไร เรารีบไปกันเถอะ"

เจียงม่านกล่าวพร้อมกับเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว นางไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองผู้ที่เอ่ยเรียกนางด้วยความปวดร้าว

หม่าลู่เฟิง บุรุษผู้เป็นรักแรกของเจียงม่าน และใบหน้าของคนผู้นั้นยังละม้ายคล้ายคลึงกับชายหนุ่มผู้เป็นคนรักคนแรกและคนเดียวของนางในชีวิตก่อน การเผชิญหน้าอย่างไม่คาดคิดนี้เช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกสับสน

นี่มันอะไรกัน

เหตุใดนางถึงได้รู้สึกเจ็บปวดมากมายถึงเพียงนี้นะ หรือว่าจะเป็นความรู้สึกที่ยังตกค้างของเจ้าของร่าง และความรู้สึกที่นางฝังกลบมาเนิ่นนาน