ตอนที่8 หญิงขี้ฟ้อง

"ไป ไปตามนายของพวกเจ้าออกมาประเดี๋ยวนี้"

เสียงตวาดเหวที่ดังลั่นอยู่ด้านหน้าเรือน ทำให้บุรุษหนุ่มเจ้าของเรือนกายกำยำสะดุ้งตื่นจากห้วงฝัน ถึงแม้ขณะนี้ดวงตะวันจะขึ้นอยู่ตรงศีรษะแต่เจ้าตัวยังคงซุกกายอยู่ในผ้าห่มผืนหนา แต่เสียงนั้นเรียกให้เขาตื่นเต็มตา ทะลึ่งกายคว้าเอาอาภรณ์ที่ถอดพาดไว้เมื่อตอนย่ำรุ่งขึ้นมาสวมอย่างลวกๆ

เจ้าของเสียงแหลมแสบแก้วหูนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากผู้เป็นใหญ่ของจวนตระกูลเว่ย ใหญ่กว่าท่านเจ้าเมืองก็เว่ยฮูหยินผู้นี้นี่แหละ

สตรีผู้ที่ใบหน้ามักจะปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนเต็มไปด้วยความมีเมตตาอยู่เสมอ ทว่าบัดนี้กลับไม่อาจรักษาใบหน้าเช่นนั้นเอาไว้ได้ ตอนนี้มันแดงก่ำเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ เสียงร้องแสบแก้วหูนั้นมาพร้อมกับปลายนิ้วที่กำลังสั่นระริกชี้ไปยังทิศทางที่เป็นเรือนนอนของเจ้าของเรือน

เมื่อเห็นว่าผู้ที่นางต้องการพบเดินสะโหลสะเหลออกมาด้วยสภาพที่ดูแทบไม่ได้ เลือดในกายของนางก็ราวกับกำลังเดือดพล่าน

"ยอมโผล่หัวออกมาแล้วหรือพ่อตัวดี"

ร่างบอบบางปรี่ตรงเข้าไปฟาดแผ่นหลังของบุตรชายไปทีหนึ่งด้วยแรงที่ไม่เบานัก นางอยากจะบิดหูเจ้าบุตรชายผู้นี้ให้ขาดเหลือเกิน

"โอ๊ย โอ๊ย ท่านแม่ตีลูกทำไมกันขอรับ"

ชายหนุ่มร้องโอดโอยออกมาเสียงดังที่ฟังอย่างไรก็รู้ว่าเสแสร้ง

"เจ้าอย่ามาทำเป็นสำออย หนังหนาเช่นเจ้าไหนเลยจะรู้สึกเจ็บ ถูกข้าฟาดเช่นนี้ยังเจ็บน้อยกว่าที่เจ้าไปต่อยตีกับผู้อื่นเสียอีก"

เว่ยฮูหยินมองบุตรชายตัวดีของตนอย่างอึดอัดคับข้องใจ นึกไม่ออกว่าเกิดการผิดพลาดตรงที่ใด จะว่าบุตรชายของนางถูกสลับสับเปลี่ยนตัวเมื่อตอนแรกคลอดก็คงจะไม่ใช่ เพราะสายเลือดของนางและสามีเด่นหราอยู่บนใบหน้าอีกฝ่ายถึงเพียงนี้

นางนั้นมีบุตรชายถึงสามคน คนโต เว่ยหมิงหลง นั้นรูปโฉมงามสง่า เก่งกล้าองอาจ ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนมาตั้งแต่เล็ก ความรู้ความสามารถล้วนโดดเด่นเหมาะสมกับเป็นผู้สืบทอดตระกูลและสืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดา เป็นบุตรชายที่นางสุดแสนจะภาคภูมิใจ

ส่วนบุตรชายคนรอง เว่ยเหวินหลาง นั้นก็หล่อเหลาไม่แพ้พี่ชาย น่าเอ็นดูว่านอนสอนง่าย อุปนิสัยอ่อนโยน กิริยามารยาทสูงส่ง เป็นถึงอาจารย์ในสำนักศึกษาที่ผู้คนให้ความเคารพนับถือ เป็นที่ยกย่องนับหน้าถือตา

แต่เหตุใดบุตรชายคนเล็กของนางจึงได้เป็นเช่นนี้ เกกมะเหรกเกเร ทำตัวเป็นอันธพาล ดื้อรั้นมาตั้งแต่เด็ก คงจะมีเพียงหน้าตาเท่านั้นกระมังที่บอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นบุตรชายตระกูลเว่ย แต่นางกลับรักและเอ็นดูเขาที่สุดเสียนี่

"เจ้าไปก่อเรื่องอันใดมา หือ อาหยวน บอกแม่มาเดี๋ยวนี้"

"ก่อเรื่องอันใดกันท่านแม่ ทุกวันนี้กิจการของข้ายุ่งวุ่นวายจะตาย จะเอาเวลาที่ไหนไปก่อเรื่องได้เล่า"

เว่ยซีหยวนว่าพลางเดินเข้ามาสวมกอดร่างเล็กของมารดาอย่างออดอ้อน

"เจ้าคงจะยุ่งมากสินะ จนถึงขนาดที่น้ำท่าไม่อาบ กลิ่นสุราถึงได้ฉุนกึกถึงเพียงนี้"

เว่ยฮูหยินเอ่ยค่อนขอดบุตรชายพร้อมทั้งย่นจมูกผลักอีกฝ่ายออกห่างตัวราวกับรังเกียจ ส่วนผู้เป็นบุตรชายนั้นทำตาละห้อยมองนางอย่างตัดพ้อ

"เจ้ามิต้องมาทำท่าทางน่าเวทนาเช่นนั้น บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าทำไมถึงไปขนข้าวขนของของท่านลุงเจียงมาเช่นนั้น"

เว่ยซีหยวนหรี่ตาลงทันทีเมื่อได้ยินคำกล่าวหานั้นของมารดา

"โธ่ท่านแม่ข้านึกว่าเรื่องอะไร ก็ท่านลุงเจียงเป็นหนี้ เช่นนั้นก็ต้องชดใช้หนี้มิใช่หรอกหรือขอรับ"

คำพูดนั้นของบุตรชายตัวดีของนาง ทำให้เว่ยฮูหยินขุ่นเคืองจนหน้าดำหน้าแดง นิ้วมือเรียวยาวจึงยื่นไปบิดเนื้อติ่งหูของอีกฝ่ายอย่างไม่อาจอดกลั้น จนบุรุษตัวโตร่างกายกำยำร้องลั่นโดยไร้การเสแสร้ง แต่กลับไม่กล้าขัดขืน เหตุที่นางเลือกบิดหูอีกฝ่ายนั่นก็เพราะส่วนอื่นนั้นทั้งแข็งทั้งหนา ตีไปก็มีแต่นางที่จะเจ็บมือเสียเอง

"นี่แน่ะ เจ้าเด็กร้ายกาจ เจ้ากลายเป็นคนใจคอคับแคบ หน้าเลือดเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน วันนี้มารดาจะสั่งสอนเจ้า"

"โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย ท่านแม่ ปล่อยลูกก่อนขอรับ ลูกผิดไปแล้ว ฟังลูกก่อนเถิดขอรับ"

เว่ยซีหยวนอ้อนวอนมารดาอย่างน่าสงสาร เมื่อได้รับอิสระก็ยืนลูบหูตัวเองป้อยๆ มองมารดาที่ยืนเหนื่อยหอบใบหน้าหน้าแดงก่ำน้ำตาเอ่อคลอ หมดกันภาพลักษณ์อันธพาลผู้ยิ่งใหญ่ของเขาเสียหายหมดแล้ว

"เจ้าอย่าได้มาแสร้งบีบน้ำตาเชียว อธิบายมา แล้วอย่ามาเล่นลิ้นเชียวนะ"

เว่ยฮูหยินขึงตามองผู้เป็นบุตรชายจอมมารยาสาไถยของตน นางเลี้ยงเขามาเองกับมือเหตุใดจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเสแสร้งเก่งเพียงใด

"ท่านแม่ข้าไม่ได้ไปบังคับเอาจากท่านลุงเจียงเสียหน่อย เป็นท่านลุงต่างหากที่บีบบังคับข้า"

เว่ยซีหยวนกล่าวพลางมองมารดาอย่างแง่งอน ก่อนจะตีหน้าเคร่งขรึม

"ว่าแต่ผู้ใดมันปากยื่นปากยาวคาบข่าวไปฟ้องท่านแม่กัน"

แม้ว่าพอจะคาดเดาได้ว่าคนปากยื่นปากยาวผู้นั้นคือใคร แต่เขาก็ยังแสร้งถามออกไป

"เจ้าไม่ต้องรู้หรอกว่าแม่รู้มาจากใคร แต่ให้คนของเจ้าขนของไปคืนท่านลุงเจียงซะ แม่บอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ ว่าให้มาเอาเงินที่แม่"

เมื่อเห็นว่าผู้เป็นมารดาดูจะกังวลกับเรื่องนี้มาก ชายหนุ่มจึงเลิกหยอกเย้ามารดา เดินเข้ามาประคองอีกฝ่ายให้นั่งลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ท่านแม่ขอรับ ถึงข้าจะขนของพวกนั้นไปคืนท่านลุง ท่านลุงก็คงไม่รับหรอกขอรับ แต่ถึงแม้ท่านลุงจะรับไว้ แต่ท่านลุงก็จะเอาไปขายต่อแล้วนำเงินนั่นมาคืนข้าอยู่ดี ทั้งอาจจะโดนกดราคาอีกต่างหาก "

เว่ยซีหยวนบอกเล่าถึงเรื่องที่เขาจำต้องไปขนข้าวของเหล่านั้นมาอย่างละเอียดยิบ จนสีหน้าผู้เป็นมารดาคลายกังวลลง

เว่ยฮูหยินนิ่งคิดตามคำพูดของบุตรชาย แต่ก็ยังไม่วายเอ่ยถามขึ้นอย่างนึกสงสัย

"แล้วจำเป็นต้องขนมาเสียเกลี้ยงจวนเลยหรืออย่างไร แม้แต่ชุดน้ำชาก็ยังมิเว้น"

"ล้วนเป็นท่านลุงเจียงที่สั่งขอรับ"

เว่ยซีหยวนหลุบตาลง แสร้งรินน้ำชายกขึ้นดื่ม ความจริงเขาตั้งใจจะขนมาเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น แต่เพราะความปากดีของสตรีบุตรสาวเจ้าของจวน จึงได้เป็นอย่างที่มารดากล่าว

เช่นนั้นท่านลุงเจียงข้าต้องขอโทษด้วยที่ยกท่านมาอ้าง แต่ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของบุตรสาวปากร้ายของท่านนะขอรับ

เว่ยฮูหยินหรี่ตามองท่าทางของบุตรชายราวกับต้องการที่จะจับผิดอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าไร้พิรุธจึงรำพึงออกมาแผ่วเบา

"เช่นนั้นม่านเอ๋อร์คงจะเข้าใจผิด"

แต่ถึงแม้มารดาจะเอ่ยเสียงเบาเพียงใด แต่เขาก็ได้ยินชัดเจน มุมปากหยักกระตุกรอยยิ้มร้ายกาจ ดวงตาคมฉายประกายเหี้ยมเกรียม เขานึกเอาไว้แล้วไม่มีผิด

เจียงม่าน หญิงขี้ฟ้อง ทั้งยังใส่ความเขาอย่างไร้ยางอาย แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าการที่ทำให้เขาถูกมารดาขุ่นเคืองจนลงไม้ลงมือกับเขา เจ้าจะต้องชดใช้เช่นไร ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกเจ็บมากมายก็เถอะ แต่มันก็ทำให้หัวใจอันบอบบางของเขาชอกช้ำที่โดนสตรีอันเป็นที่รักทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ

ส่วนผู้ที่ถูกอีกฝ่ายหมายหัว หลังจากที่ยืนส่งเว่ยฮูหยินด้วยดวงตาแดงเรื่อ ก็เรียกหารถม้าอย่างเริงร่า นางศึกษาทุกอย่างของตระกูลหมดแล้ว ต่อจากนี้ก็ถึงเวลาไปเปิดหูเปิดตา ศึกษาสถานที่จริงเสียที

"หยุดรถม้าตรงนี้ ข้าจะเดินไป เจ้าไปจอดรถม้าที่หอสุราเลย"

เจียงม่านร้องบอกคนบังคับรถม้าหลังจากที่เห็นว่ารถม้าแล่นเข้ามาในเขตตลาดที่ผู้คนเริ่มจะพลุกพล่าน แต่ยังมิทันที่นางจะก้าวออกจากรถม้า ก็ถูกบ่าวตัวน้อยรั้งเอาไว้

"ใส่ผ้าคลุมหน้าก่อนนะเจ้าคะคุณหนู"

ลู่ลู่กล่าวพร้อมทั้งหยิบเอาผ้าคลุมหน้าสีขาวโปร่งที่เตรียมเอาไว้ขึ้นมา ปิดบังใบหน้าครึ่งล่างของผู้เป็นนาย เหลือเพียงดวงตากลมโตหวานฉ่ำน้ำคู่งามที่กำลังทอประกายแวววาวระยิบระยับอย่างซุกซน ก่อนลี่ลี่จะพยุงคุณหนูคนงามของนางก้าวลงจากรถม้า

ตลาดใจกลางเมืองฉางแห่งนี้เต็มไปด้วยสีสันมากมายจนละลานตาไปหมด ทั้งยังมีพื้นที่กว้างขวาง เจียงม่านกวาดตามองด้วยประกายตาตื่นเต้นจนปิดเอาไว้ไม่มิด สองเท้านั้นก้าวไปทางนั้นที ทางนี้ทีจนสองแฝดหัวหมุน ไม่เข้าใจผู้เป็นนายเลยจริงๆ

คุณหนูของพวกนางเคยกล่าวว่า ไม่ชมชอบการเดินในตลาดที่มีผู้คนพลุกพล่านมิใช่หรอกหรือ ทั้งยังกล่าวว่าไม่ชมชอบกลิ่นไม่พึงประสงค์มากมายที่อวลอยู่ในอากาศ มันทำให้รู้สึกวิงเวียนศีรษะ อีกฝ่ายจึงไม่เคยย่างเท้ามาในที่แห่งนี้เลยสักครั้ง

แล้วภาพตรงหน้าของพวกนางคืออันใดกัน ท่าทางเริงร่าและดวงตาพราวระยับคู่นั้น ราวกับผู้ที่ค้นพบสถานที่อันเป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจ

คุณหนูท่านจะมาดูว่าหอสุราตระกูลเจียงต้องปรับปรุงแก้ไขตรงส่วนใดบ้างมิใช่หรอกหรือเจ้าคะ