บทที่ 1.2

“เราจะทำอะไรกินกันดีคะคุณป้า” เซวียนเซวียนเอ่ยถามเฉียวอิงที่เดินตามมา เมื่อทั้งหมดเดินเข้ามาในซุปเปอร์มาเก็ตไม่ไกลจากบ้านนัก

“อันนี้คงจะต้องถามคุณแม่ครัวสองคนข้างหน้าโน้นนะจ้ะเพราะป้าน่ะแค่ลูกมือ” เฉียวอิงหัวเราะ

“ว่าง่ายๆ ว่าทำอาหารไม่เป็นว่างั้นเถอะ” ซวงซวงแขวะ

“แล้วเธอทำเป็นหรือไง” เฉียวอิงมองเพื่อนรักตาขวาง

“จะแต่งงานอยู่แล้วยังทำอาหารไม่เป็น สงสารเจ้าบ่าวแล้วสิ”

“ก็ฉันจะแต่งงานกับคนที่ทำอาหารเก่งนี่นา ฉะนั้นฉันก็ไม่ต้องทำอาหาไง” เฉียวอิงหัวเราะ ตอนนี้แม้แต่หยางหลินเองก็พลอยขำไปด้วย

“เอาละเรามาแบ่งเป็นสองฝั่งละกัน จะได้ซื้อของเสร็จเร็วๆ” หยางหลินแบ่งลิสต์ที่จะต้องซื้อออกมาเป็นสองแผ่น

“ได้ งั้นฉันกับเสี่ยวเหยียนจะไปซื้อของสด” เฉียวอิงเสนอตัว

“เอางั้นก็ได้ งั้นเราสามคนไปซื้อของอื่นๆ ใครเสร็จก่อนก็มารอกันด้านหน้า” หยางหลินจูงมือเซวียนเซวียน ส่วนซวงซวงรับหน้าที่เลือกของลงรถเข็น

“พี่เสี่ยวเหยียน คุณป้า อย่าลืมแตงโมของเซวียนเซวียนนะคะ” เซวียนเซวียนเรียกตามผู้เป็นพี่

“ได้เลย” เหยียนเหยียนชะโงกหน้าตอบกลับมา

“เอาละเสี่ยวเซวียนเราจะต้องชนะพวกนั้นนะจ้ะ เราไปกันเลย” ซวงซวงหัวเราะและหยอกล้อไปกับเซวียนเซวียนด้วยความเอ็นดู

“ไปกันเล้ย” เซวียนเซวียนพูดตามเสียงดัง เล่นเอาหลายคนหันขวับมองมา ถึงอย่างนั้นซวงซวงผู้ไม่สนใจโลกไหนเลยจะสนใจ

หยางหลินให้อ่อนอกอ่อนใจ รู้สึกไม่แน่ใจว่าระหว่างลูกสองคนกับเพื่อนสาว ใครมีความเป็นเด็กมากกว่ากัน ก้มลงดูรายละเอียดของที่ซื้อ หญิงสาวเดินออกไปอีกทางเพื่อไปหยิบมาใส่รถเข็น

“เสี่ยวหลิน...เสี่ยวหลินใช่มั้ย”

เสียงเรียกด้านหลังทำให้เธอหันหลังกลับไปมอง

“เสี่ยวหลินจริงๆ ด้วย” ฟางฟางเดินเข้ามาหาหยางหลินด้วยความยินดี

“พี่ฟางฟาง” หยางหลินอุทาน ไม่รู้ว่าสมควรจะดีใจหรือเสียใจกับความบังเอิญนี้ดี

“กลับมาจากอเมริกาตั้งแต่เมื่อไหร่จ้ะ พี่ติดต่อเธอไม่ได้เลยตั้งแต่เกิดเรื่อง” ฟางฟางเข้ามากอดเธอแน่นอย่างยินดี

“สบายดีหรือเปล่าคะ” หยางหลินถามออกไปอย่างนั้น ในใจหวั่นๆ เกรงว่าฟางฟางจะล่วงรู้ความจริงที่ซุกซ่อนเอาไว้ ...เรื่องราวหลังจากที่เธอตัดสินใจบินไปอเมริกา

“แล้วเธอละ ไม่ติดต่อพี่มาบ้างเลย พี่อยากจะส่งการ์ดไปให้ยังทำไม่ได้ พี่แต่งงานกับอวิ๋นเมื่อตอนต้นปี” ฟางฟางยังอยากจะชวนอีกฝ่ายไปหาที่นั่งคุยกัน แต่ดูเหมือนหยางหลินเอาแต่บ่ายเบี่ยง

“ยินดีด้วยนะคะ” หยางหลินหวนนึกไปถึงโม่อวิ๋นแล้วยิ้มออกมา “พี่อวิ๋นเป็นยังไงบ้างคะ สบายดีหรือเปล่า”

“เขาสบายดีจ้ะ ตอนนี้ร่วมหุ้นกับพี่เฉวียน...” ฟางฟางลืมตัวจนพูดถึงโม่เฉวียน กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าทำให้บรรยากาศกระอักกระอ่วนก็สายไปแล้ว “เสี่ยวหลิน”

“ไม่เป็นไรค่ะ เขาสบายดีเหรอคะ” หยางหลินพยายามรักษาน้ำเสียงและสีหน้าเต็มที่

“ตั้งแต่เกิดเรื่อง เขาก็เอาแต่ทำงานเป็นบ้าเป็นหลังเลยละจ้ะ เขายังรู้สึกผิดกระทั่งทุกวันนี้ แถมยังไม่ยอมมีใครเลย” ฟางฟางพูดออกมาเสียงเศร้า

“คุณแม่คะ”

เสียงเซวียนเซวียนเรียกด้านหลังทำเอาหยางหลินขมวดคิ้ว

“ลูกเหรอจ้ะ เธอแต่งงานแล้วเหรอ” ฟางฟางอ้าปากค้างมองตรงไปยังเซวียนเซวียนตาไม่กะพริบ

“เอ่อ...ค่ะ” หยางหลินโกหก “เสี่ยวเซวียนมาทักทายคุณป้าสิจ้ะ” หยางหลินเอ่ยอย่างเสียไม่ได้ ในใจเริ่มรู้สึกกังวลอย่างไม่อาจห้าม

“สวัสดีค่ะคุณป้า” เซวียนเซวียนโค้งศีรษะให้อย่างว่าง่าย

“ชื่อเสี่ยวเซวียนเหรอจ้ะ”

“ค่ะ” เซวียนเซวียนยิ้มให้ฟางฟาง

หยางหลินไม่มีทางเลือกจึงต้องแลกเบอร์โทรกันกับฟางฟาง แต่เธอขอร้องว่าอย่าเอ่ยถึงเรื่องเธอให้ครอบครัวตระกูลโม่รู้ รวมไปถึงโม่อวิ๋นด้วย ดังนั้นฟางฟางจึงได้แต่รับปาก ทั้งที่สงสัยเหลือเกินว่าทำไมเซวียนเซวียนจึงมีหน้าตาละม้ายคล้ายกันโม่เฉวียน ยิ่งเวลาที่ยิ้มก็ยิ่งดูเหมือน...

หลังจากกลับมาที่บ้าน หยางหลินก็ใจลอยจนซวงซวงและเฉียวอิงอดเป็นห่วงไม่ได้ แม้ว่าจะพยายามกลบเกลื่อน แต่เธอก็ไม่สามารถซ่อนมันเอาไว้ได้ทั้งหมด แม้อยากให้ลูกๆ ได้เจอกับพ่อแท้ๆ สักครั้ง ทว่าความกังวลก็ยังคอยหลอกหลอนเพราะกลัวปฏิกิริยาของเขา

เขาจะทำยังไงเมื่อรู้ว่ามีลูกถึงสองคน หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น

เขาจะผลักไสแล้วสร้างบาดแผลให้ลูกน้อยของเธออย่างที่เคยทำกับเธอมาแล้ว หรือว่าเขาจะพยายามแย่งลูกไปจากเธอกัน

ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์หยางหลินมีนัดกับเฉียวอิง หญิงสาวรับปากจะพาเด็กแฝดไปถ่ายรูปแต่งงาน เพราะเด็กทั้งสองถูกจองตัวเอาไว้ ทั้งนี้ก็เพื่อให้ทำหน้าที่โปรยดอกไม้ในงานวันแต่งงานด้วย

“แม่คะเราจะสายแล้วนะคะ” เซวียนเซวียนตะโกนบอกผู้เป็นแม่

“เสร็จแล้วจ้ะ แม่จะเสร็จแล้ว” หยางหลินตอบออกมา

“แม่พูดแบบนี้มาสามรอบแล้วนะคะ”

“แม่ขอโทษจ้ะลูก ต่อไปแม่จะไม่นอนตื่นสายอีกแล้ว”

“เร็วเข้าเถอะครับ คุณป้าเฉียวรอแย่แล้ว” เหยียนเหยียนเร่งอีกรอบพร้อมกับส่งกุญแจรถให้ผู้เป็นแม่