บทที่ 1.1

“เสี่ยวเหยียนเหยียนอย่าวิ่งสิลูกเดี๋ยวหกล้ม”

เสียงอุทานพร้อมกับร่างรีบคว้าเด็กชายวัยสี่ขวบที่วิ่งไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น ทำเอาหยางหลินยิ้มพร้อมกับรุนรถเข็นสัมภาระออกมาจากช่องผู้โดยสารขาเข้า

บรรยากาศท่ามกลางผู้คนที่ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋อวิ๋น ยังคงวุ่นวายและคึกคัก เหมือนกับวันนั้น...วันที่หยางหลินเพิ่งมาเยือนครั้งแรก

“พี่เสี่ยวเหยียนอย่าวิ่งสิคะ”

เด็กสาวที่หน้าตาเหมือนกันกับเด็กชายคนแรกกล่าวตามผู้เป็นแม่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งสองคนเป็นฝาแฝดกันอย่างไม่ต้องสงสัย

“เร็วๆ สิฮะแม่ เร็วเข้าเสี่ยวเซวียนเซวียน คุณป้าอยู่ตรงหน้านั่นแล้ว” เหยียนเหยียนตะโกนพร้อมกลับหันมามองด้านหลังอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นว่าเหลียนเซียนยืนรออยู่ไม่ไกล

“คุณป้าครับ!” เหยียนเหยียนตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาเป้าหมาย

“คุณป้า!” ตอนนี้แม้แต่เซวียนเซวียนเองก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเหลียนเซียน เพื่อนรักของผู้เป็นแม่ซึ่งเคยเดินทางไปเยี่ยมที่อเมริกา

สี่ปีแล้วที่หยางหลินตัดสินใจเดินทางไปหาพี่ชายที่อเมริกา ทั้งนี้ก็ไปให้พ้นบางสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวด ใครบางคน ทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดนั้น ก็ยังมีสองชีวิตน้อยๆ ที่ช่วยทำให้เธอผ่านพ้นมาได้

เหยียนเหยียน เซวียนเซวียน ฝาแฝดผู้น่ารักน่าชัง ลูกน้อยของเธอ

 ด้วยความช่วยเหลือจากพ่อและแม่ ทำให้เธอเลี้ยงลูกน้อยทั้งสองมาได้อย่างราบรื่น กระทั่งเมื่อต้นปีเธอได้รับข้อเสนอจากทางบริษัทที่เธอทำงานอยู่ ให้เดินทางมาประจำที่สาขากว่างโจวสองปี

ระยะเวลาที่เธอเลี้ยงลูกทั้งสอง หยางหลินพร่ำสอนให้เด็กทั้งสองเป็นเด็กที่เข้าใจง่าย ไม่สร้างปัญหาให้คนอื่น ทั้งคู่ก็ไม่เคยทำให้เธอผิดหวัง

แน่นอนว่าเด็กทั้งคู่รู้ว่าพ่อคือใคร เพียงแต่ไม่ทราบว่าทำไมพ่อจะต้องอยู่ที่จีนและแม่อยู่ที่อเมริกา ทั้งนี้หยางหลินบอกเพียงว่าพ่อต้องทำงาน

“แม่ฮะทำไมพ่อไม่มาอยู่กับเราละฮะ” เหยียนเหยียนเคยถามทั้งน้ำตา เมื่อถูกเด็กคนอื่นล้อว่าเป็นเด็กไม่มีพ่อ

“ทำไมพ่อจะต้องไปทำงานที่จีนด้วยละคะ ที่นั่นไกลมากมั้ย” เซวียนเซวียนพลอยอยากรู้ไปด้วย

“ผมเกลียดพ่อที่ทิ้งเราไปแบบนั้น”

“เหยียนเหยียน เซวียนเซวียน ฟังแม่นะทั้งคู่เลย อย่าเกลียดพ่อเขาเลย ทั้งแม่และพ่อต่างก็มีเหตุผล และเหตุผลนั้นแม่จะบอกลูกเมื่อถึงเวลา ลูกเชื่อแม่สักครั้งไม่ได้เหรอจ้ะ”

เด็กทั้งสองเงียบไปเมื่อได้ยินแม่พูดแบบนั้น

“ก็ได้เราจะเชื่อแม่”

“ขอบใจจ้ะ” หยางหลินกอดลูกน้อยทั้งน้ำตา

โม่เหยียน โม่เซวียน ชื่อแซ่ของเด็กแฝดที่พ่อของพวกเขาไม่รู้ว่ามีตัวตน แซ่โม่ของผู้เป็นพ่อที่เขาอุตส่าห์เซ็นรับรองบุตร ทั้งที่ไม่อ่านว่ามันคืออะไร

...แต่นั่นมันก็เป็นข้อดี เพราะท่ามกลางความเจ็บปวดที่เขามอบให้ ในความเจ็บปวดนั้นก็ยังมีชีวิตอันบริสุทธิ์ถึงสองชีวิตมาช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าให้หยางหลินผ่านมันมาได้

หยางหลินเดินสำรวจบ้านเช่าที่มีสามห้องนอนอย่างใจเย็น บ้าน ห้องชุด รวมไปถึงอพาร์ทเม้นที่เธอไปดูมา ทั้งหมดนั้นเธอเลือกหลังที่อยู่ในที่ใกล้กับที่ทำงาน และยังมองหาโรงเรียนเตรียมอนุบาลในแถบใกล้ๆ เพื่อให้เหยียนเหยียนกับเซวียนเซวียนได้เข้าเรียนด้วย

สองพี่น้องวิ่งไปมาจากห้องโน้นไปห้องนี้อย่างตื่นเต้น เมื่อรู้ว่านี่อาจจะเป็นบ้านใหม่

“ลูกสองคนคิดยังไงจ้ะ ชอบไหม”

“ก็ดีนะครับ หน้าบ้านมีสนามหญ้าแบบที่อเมริกาเลย”

“นั่นสิคะแม่ ตอนอากาศดีๆ เราจะได้ออกมานั่งปิกนิกที่สนามหญ้าหน้าบ้านได้ยังไงละคะ”

“งั้นก็ได้จ้ะ เราไปดูกันหลายที่แล้ว ที่นี่เหมือนว่าจะดูดีที่สุด” หยางหลินยิ้มมองไปยังนายหน้าหาบ้าน

ไม่ว่าจะทำอะไรเธอจะถามความเห็นลูกๆ เสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ ทำให้การตัดสินใจทั้งหมดเป็นของทั้งสามคนรวมกัน ไม่ใช่เฉพาะใครคนใดคนหนึ่ง และในที่สุดทั้งสามก็ได้บ้านที่น่าอยู่โดยการช่วยกันเลือก

หยางหลินเริ่มเข้าทำงานทันทีที่จัดการเรื่องต่างๆ ลงตัวไม่ว่าจะเป็นเรื่องบ้าน หรือเรื่องโรงเรียนของเด็กแฝด และวันแรกของการทำงาน ก็เป็นวันแรกของสองฝาแฝดที่จะต้องไปโรงเรียนเช่นกัน

ทั้งสามนั่งอยู่บนรถและต่างก็ตื่นเต้นไม่แพ้กันเลย “แม่ดูโอเคสำหรับการทำงานวันแรกใช่ไหมจ้ะ”

“คุณแม่สวยที่สุดอยู่แล้วค่ะ”

“ครับคุณแม่สวยสุดๆ ไปเลยครับ”

หยางหลินหอมแก้มของลูกน้อยฟอดใหญ่ “ขอบใจจ้ะ ตั้งใจเรียนแล้วก็เชื่อฟังคุณครูนะจ้ะ”

“แม่ครับ เราไม่เป็นไรหรอก”

“หนูว่าคุณแม่เองนั่นแหละที่ดูไม่โอเคเลย คุณแม่อยู่ได้โดยที่ไม่มีพวกเราแน่นะคะ”

หยางหลินหัวเราะ ยอมรับว่าลูกสาวตัวน้อยพูดแทงใจดำจริงๆ “นั่นสิจ้ะ แม่ตื่นเต้นจังเลย”

“ทุกอย่างจะต้องโอเคค่ะแม่” เซวียนเซวียนปลอบผู้เป็นแม่

“จ้ะแล้วแม่จะมารับหลังเลิกเรียนนะจ้ะ” หยางหลินมองลูกน้อยทั้งสองเดินเข้าไปด้านในโรงเรียนกับคุณครูอย่างเป็นห่วง ทว่าตัวเธอเองก็มีงานที่ต้องรับมือ ดังนั้นจึงไม่มีเวลามาโอ้เอ้ ร่างระหงจัดชุดสูทสีดำให้เข้าที่พร้อมกับเดินกลับไปขึ้นรถ

ระยะเวลาสองอาทิตย์ที่ผ่าน สามคนแม่ลูกเริ่มที่จะปรับตัวเข้ากับสิ่งต่างๆ ได้พอสมควร สองฝาแฝดเองก็เริ่มที่จะมีเพื่อน อีกทั้งเริ่มกินอาหารจีนได้โดยไม่ต้องกังวล

เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง หยางหลินจึงเริ่มติดต่อไปหาเพื่อนเก่า เพราะตั้งแต่กลับมาคราวนี้เว้นเพียงเหลียนเซียน เพื่อนคนอื่นๆ เธอยังไม่มีโอกาสได้พบ

เฉียวอิงและซวงซวงดูเหมือนจะตกหลุมรักสองฝาแฝดตั้งแต่แรกเห็น และด้วยความน่ารักสดใสบวกกับนิสัยเข้ากับคนได้ง่ายของเหยียนเหยียนกับเซวียนเซวียน ทำให้สนิทกับคุณป้าทั้งสองคนได้ในเวลาอันรวดเร็ว