บทที่ 1.3

“เราไปแล้วนะคะคุณพ่อ” เซวียนเซวียนกับเหยียนเหยียนหันไปบอกกรอบรูปใบเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ มันเป็นรูปแต่งงานของหยางหลินกับโม่เฉวียนนั่นเอง

ก่อนหน้านี้เมื่อเธอค้นรูปนี้ออกมา เด็กทั้งสองแย่งกันจนถึงกับทะเลาะกันหลายครั้ง ดังนั้นเธอจึงเอาไปใส่กรอบวางไว้ให้ในห้องนอนของทั้งสองคนละอัน แต่วันนี้น่าจะเป็นเหยียนเหยียนที่ถือออกมาวางเอาไว้ที่ห้องรับแขก

ที่ร้านทำผมในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง เซวียนเซวียนกำลังถูกจับแต่งหน้าอ่อนๆ เพื่อให้เหมาะกับชุดนางฟ้าตัวน้อย

ส่วนเหยียนเหยียนนั้นหล่อเหลาอยู่ในชุดสูท พร้อมที่จะถ่ายรูปแล้ว

หยางหลินรับโทรศัพท์ก่อนเดินออกไปคุยข้างนอกร้าน เธอไม่รู้เลยว่าเหยียนเหยียนมองเห็นใครบางคนเดินผ่านหน้าร้านทำผมไป ก่อนจะได้คิดอะไรเด็กน้อยก็วิ่งตามออกไปโดยที่ไม่มีใครเห็น

“พ่อฮะ”

เหยียนเหยียนวิ่งเข้าไปกอดใครบางคนจากด้านหลัง

โม่เฉวียน... อดีตนักแสดงนำชายดีเด่นหลายปีซ้อนซึ่งตอนนี้ผันตัวไปทำงานเบื้องหลัง

ชายหนุ่มหันกลับมามองพร้อมกับก้มลงมองเด็กน้อยที่ใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขางงๆ

“เด็กที่ไหนกัน” แอนจี้อุทานเมื่อได้ยินว่าเด็กชายตรงหน้าเรียกโม่เฉวียนว่าพ่อ ทั้งยังกอดขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

“ตามหาคุณพ่ออยู่เหรอครับ” โม่เฉวียนย่อลงนั่งตรงหน้าเด็กน้อย

“ทำไมพ่อถึงไม่เคยไปหาเราที่อเมริกาเลยละฮะ” เหยียนเหยียนร้องไห้โผเข้าไปกอดคอโม่เฉวียนเอาไว้ทันทีที่เขานั่งลง

“อเมริกา?” โม่เฉวียนประหลาดใจ

“ฮะ เราคิดถึงพ่อมากเลย” เหยียนเหยียนพยักหน้า

“เธอชื่ออะไร”

“เหยียนเหยียนไงฮะ เซวียนเซวียนก็มานะฮะ”

“เซวียนเซวียน?”

“ฮะน้องสาวไงฮะ เซวียนเซวียน”

แอนจี้หลุดหัวเราะออกมา “นี่คุณไปแอบมีลูกทิ้งไว้ที่อเมริกาตั้งสองคนตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ” มองดูด้านหลังผู้จัดการและการ์ดกำลังเดินตามมา “เราไปกันเถอะค่ะ เรากำลังจะสายแล้วนะ”

ไม่พูดเปล่าแอนจี้ดึงเหยียนเหยียนออกมาจากโม่เฉวียนทำให้เด็กน้อยล้มหงายลงบนพื้น อารามตกใจเหยียนเหยียนจึงคว้าชายกระโปรงของหญิงสาวติดมือไปด้วย ทำให้กระโปรงของเธอปริ และนั่นก็ทำให้เธอเริ่มอารมณ์เสียขึ้นมา

“เด็กคนนี้นี่ พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไง ไปให้พ้นไป๊” แอนจี้แกะมือเด็กน้อยออกจากกระโปรง เสียงตวาดนั้นไม่เบา บวกกับผู้เป็นพ่อที่ไม่สนใจ เหยียนเหยียนจึงร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น

“เสี่ยวเหยียน...”

เสียงคุ้นเคยแม้ไม่ได้ยินมานานทำให้โม่เฉวียนถึงกับตัวแข็งทื่อ แม้ว่าจะผ่านไปแล้วสี่ปีเต็ม ทว่าเขากลับไม่เคยลืมเลือนทุกสิ่งที่เกี่ยวกับตัวเธอ

โม่เฉวียนค่อยๆ หันหลังกลับไปมองหญิงสาวในชุดกระโปรงสีน้ำเงิน ร่างคุ้นตาเดินใกล้เข้ามาทว่าสายตาของเธอกลับเอาแต่ก้มลงไปมองเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนพื้น

 “ลูกมาทำอะไรตรงนี้จ้ะ” หยางหลินมองเห็นลูกชายนั่งอยู่บนพื้นก็ตกใจจนลืมสนใจกระทั่งคนที่ยืนอยู่รอบๆ

 “แม่ฮะ” เหยียนเหยียนไม่ยอมลุกขึ้น กลับเบ้หน้าและร้องไห้หนักกว่าเดิม

“แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเดินไปไหนคนเดียวแบบนี้” หยางหลินพยุงเหยียนเหยียนให้ลุกขึ้น

“เสี่ยวหลิน”

เสียงเรียกของโม่เฉวียนทำให้หยางหลินชะงัก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาในที่สุด ดวงตาเบิกกว้าง ตกใจจนพูดไม่ออกร่างทั้งร่างเซไปด้านหลัง

มองดูมือใหญ่ที่ยื่นออกมาหมายจะช่วย แต่หยางหลินกลับตวาดออกมา “อย่าแตะต้องตัวฉัน!”

หลายคนขมวดคิ้วกับท่าทางนั้น รวมไปถึงแอนจี้ “รู้จักกันเหรอคะ” หญิงสาวมองสองคนด้วยความสงสัย

“คุณแม่ขา” เสียงเซวียนเซวียนวิ่งตามมาด้านหลัง ทำให้ทั้งหมดหันหลังกลับไปมอง โม่เฉวียนเบิกตากว้างกว่าเดิมเมื่อเห็นเด็กผู้หญิงที่วิ่งตรงเข้ามาหาหยางหลิน

“เสี่ยวเซวียนพี่เจอคุณพ่อแล้ว” เหยียนเหยียนเดินเข้าไปจับมือโม่เฉวียนแล้วเงยหน้ายิ้มให้เขา แต่เซวียนเซวียนกลับจับมือผู้เป็นแม่เอาไว้แล้วหลบอยู่ด้านหลัง

“นี่มันเรื่องอะไรกันเสี่ยวหลิน” โม่เฉวียนตกตะลึงจนพูดไม่ออก

หยางหลินได้แต่ยืนนิ่งเงียบ เหตุการณ์ตรงหน้าค่อนข้างอยู่นอกเหนือจากความคาดหมาย ตอนแรกอยากขอเวลาก่อนนัดเจอเขาและตกลงกันอย่างใจเย็น ตอนนี้เห็นชัดว่าทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว

“อย่าเสียมารยาทสิลูก เสี่ยวเหยียนมาหาแม่มา” หยางหลินกวักมือเรียกเหยียนเหยียนที่ยังจับมือโม่เฉวียนไม่ปล่อย

“พี่ถามว่านี่มันเรื่องอะไรกัน!!!!” โม่เฉวียนตวาดเสียงดังลั่นจนเด็กสองคนสะดุ้ง เซวียนเซวียนโผเขาไปกอดผู้เป็นแม่ ส่วนเหยียนเหยียนรีบปล่อยโม่เฉวียนแล้ววิ่งกลับมากอดหยางหลินอีกคน

“อย่าคิดว่าแค่เสียงดังก็จะได้ทุกอย่างที่ต้องการสิคะ พี่นี่ไม่เปลี่ยนไปสักนิด” หยางหลินพยายามควบคุมตัวเองอย่างถึงที่สุด และมันก็ได้ผลทั้งน้ำเสียงและใบหน้าเย็นชาจนคนฟังอึ้งงัน

“เสี่ยวหลินเธอ...” เขาไม่เคยเห็นหญิงสาวที่เป็นแบบนี้มาก่อน

ผู้คนรอบข้างเริ่มหันมาให้ความสนใจสถานการณ์ดังกล่าวมากขึ้น ดังนั้นหยางหลินจึงจำเป็นต้องรีบจัดการ และก็โชคดีที่เฉียวอิงตามมา

“เสี่ยวหลิน”

“เฉียวอิง ช่วยพาเหยียนเหยียนกับเซวียนเซวียนไปกลับก่อนได้ไหม” หยางหลินยังพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

ต้องขอบใจหวังฮ่าว ว่าที่เจ้าบ่าวของเฉียวอิงที่เดินเข้าที่เข้ามาอุ้มเซวียนเซวียนขึ้น อีกมือก็ยื่นมาหาเหยียนเหยียนพร้อมกับยิ้มอย่างใจดี “เด็กๆ เราไปถ่ายรูปกันดีกว่า ลุงฮ่าวจะถ่ายให้เยอะๆ เลย ใครอยากไปบ้าง”