บทที่ 1.5

แต่งตัวแบบนี้ท่ามกลางคนในสนามบิน แถมแฟนคลับบางคนกำลังวิ่งตรงมาทางนี้

ชัดเลย!!! ดาราตัวเป็นๆ เธอต้องรีบเผ่นก่อนจะโดนเหยียบจนแบนติดพื้น

“ขอบคุณค่ะ” หยางหลินรีบรับกระดาษในมือของเขามาแล้วเร่งฝีเท้าออกไปให้ห่างชายร่างสูงมากที่สุด ขืนอยู่มีหวังได้ซวยขึ้นมาแน่ๆ

หญิงสาวรักความสงบอย่างเธอ ไม่มีทางรับมือกับแฟนคลับสาวๆ ของดารานักแสดงได้แน่ๆ เห็นอยู่ทุกวันในทีวี เธอจะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อความเข้าใจผิดอย่างแน่นอน

“เสี่ยวเฉวียน นายมาทำอะไรตรงนี้” เสียงใครบางคนเรียกชื่อเขาด้วยความสนิทสนม

“ครับพี่ ไปเดี๋ยวนี้”

‘โม่เฉวียน’ ละสายตาจากแผ่นหลังลนลานไปมองเจ้าของเสียง แต่เมื่อหันกลับมาอีกครั้งคนก็หายตัวไปแล้ว “นั่นมัน...ที่อยู่กับเบอร์โทรบ้านของเราหรือเปล่า เอ หรือว่าจะดูผิด”

เขาพึมพำกับตัวเองพร้อมก้าวเท้าออกเดิน ถึงอย่างนั้นเท้าข้างหนึ่งกลับเหยียบเข้ากับสร้อยข้อมือเชือกหนังสีแดงที่ถูกร้อยเอาไว้กับแหวนเงิน เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็มองเห็นข้อความสลักอยู่บนแหวน

‘LITTLE LIN’

“นั่นอะไร ว้าว สร้อยข้อมือสวยดีนี่ จากแฟนคลับเหรอ” เจียงรุ่ยนักแสดงรุ่นน้องต้นสังกัดเดียวกับเขาเดินตามมา

โม่เฉวียนไม่ตอบแต่ยัดมันลงไปในกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปหาเฟิงเยี่ยน รุ่นพี่และประธานบริษัทที่เป็นต้นสังกัดของเขา “พี่”

เฟิงเยี่ยนเลิกคิ้วมองเขา “มีอะไร เมื่อครู่ใครเห็นไกลๆ นายอย่าแยกตัวออกมาคนเดียวแบบนี้สิ คนเยอะเดี๋ยวก็โดนแฟนคลับรุมทึ้งหรอก”

“ผมตั้งใจที่ไหนกันโดนชนออกมา ต่อมาก็เลยตามเลย” โม่เฉวียนถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้า

“แล้วเมื่อครู่”

“ไม่มีอะไร” เขาตัดปัญหาเพราะคิดว่าตัวเองคงคิดไปเอง เห็นเพียงผ่านๆ อาจไม่ใช่ที่อยู่บ้านเขาก็ได้

หยางหลินย้ายเข้าพักในอพาร์ทเม้นที่ทางพิพิธภัณฑ์แนะนำให้ สามเดือนกับการปรับตัว ทั้งกับเพื่อนร่วมงานและกิจวัตรประจำวัน ทำให้เธอรู้ว่าการอยู่ตัวคนเดียวเพียงลำพังนั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ทั้งผู้คน อาหารการกิน รวมไปถึงชีวิตการเป็นอยู่ ทุกอย่างล้วนแล้วแต่แปลกใหม่สำหรับหญิงสาวทั้งสิ้น

เสียงมือถือของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้ความคิดอันเหม่อลอยหยุดลง ปลายสายคือเพื่อนสนิทสมัยเรียนของผู้เป็นแม่ สวีลั่ว หรือคุณนายโม่

สมัยยังเรียนมหาวิทยาลัยหยางหลินเคยพบอีกฝ่ายหลายครั้ง สามเดือนมานี้เพราะยุ่งกับการทำงานจึงเพิ่งมีโอกาสมาเยี่ยมเยียน ทั้งที่มีทั้งที่อยู่และเบอร์โทรซึ่งผู้เป็นแม่ย้ำแล้วย้ำอีกว่าต้องมาพบคุณนายโม่ให้ได้

เมื่อไปถึงบ้านหลังใหญ่ซึ่งมีรั้วสูงล้อมรอบ แต่ยังคงมองออกว่ามีต้นไม้ใหญ่น้อยเติบโตให้ร่มเงาอยู่ด้านในพอสมควร ที่นั่นหยางหลินก็ได้พบกับสวีลั่วและโม่จวง มองเลยไปด้านหลังทั้งสองคน ยังมีชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันกับหยางหลิน เขาก็คือโม่อวิ๋น ลูกชายคนเล็กของบ้านตระกูลโม่

“ต๊าย มาแล้วเสี่ยวหลิน ลูกสาวคนเก่งของเสี่ยวอิงอิง ไม่เจอแค่สามปีสวยขึ้นเป็นกอง” สวีลั่วสวมกอดหยางหลินแน่นพร้อมกับกล่าวชมด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“สวัสดีค่ะคุณป้า คุณลุง”

สวีลั่วกวักมือเรียกลูกชายคนเล็กให้ก้าวขึ้นมาด้านหน้า “ป้าจะแนะนำให้รู้จักกันไว้ นี่โม่อวิ๋น ลูกชายคนเล็กของป้า น่าจะอายุมากกว่าหนูสามปี ไม่ห่างกันมาก”

“เสี่ยวหลิน ได้ยินมานานในที่สุดก็ได้เจอกันเสียที แม่พี่นี่เอาแต่พูดถึงเธอทุกวันจนพี่นึกว่าเธอเป็นลูกสาวคนเล็กของแม่ไม่ใช่พี่ซะอีก”

“แกนี่” สวีลั่วฟาดเพี๊ยะที่ต้นแขนลูกชายคนเล็ก “ความจริงยังมีพี่เฉวียนอีกคน โม่เฉวียน แต่ลูกคนนี้ทำงานจนป้าจะจำหน้าไม่ได้แล้ว”

“เขาเป็นซุป’ตาร์น่ะ เคยได้ยินใช่มั้ย โม่เฉวียน ฉายาของดีกว่างโจวน่ะ” โม่อวิ๋นกระซิบเสียงเบา

หยางหลินเหมือนจะเคยได้ยินจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เพราะไม่ใช่คนบ้าดาราหรือชอบดูละคร

สวีลั่วปล่อยให้หยางหลินพูดคุยอยู่กับโม่อวิ๋น ส่วนตัวเองเดินหายเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมของว่าง

“เคยดูซีรีส์เรื่อง What happen in Rome มั้ย เรื่องนั้นเขาดังระเบิดเลยนะสาวๆ งี้ถึงกับมารอที่ประตูหน้าบ้าน เพราะงี้ทางต้นสังกัดเลยให้ย้ายออกไปอยู่ในบ้านที่ต้นสังกัดหาไว้ให้”

โม่อวิ๋นแสร้งปั้นหน้าพูดประโยคดังในเรื่อง แต่หยางหลินกลับทำหน้างุนงง ดังนั้นโม่อวิ๋นจึงถึงกับหัวเราะลั่น “ดูท่าพี่ใหญ่จะไม่ได้ดังอย่างที่เราคิดนะครับแม่”

“ฉันไม่ชอบดูละครน่ะค่ะเลย...” หยางหลินรีบแก้ตัวพัลวัน

“ไม่เป็นไรๆ พี่เองก็ไม่ได้มองเขาเป็นคนดังอะไรหรอก กลัวเขาอึดอัด เอางี้แล้วกันพี่จะให้ของขวัญต้อนรับน้องสาวคนใหม่” โม่อวิ๋นเดินไปรื้อบางอย่างในลิ้นชักไม่นานก็กลับมาพร้อมกับซีดีที่มีลายเซ็น

“เขาเซ็นด้วยตัวเองเชียวล่ะ นี่เป็นเพลงที่เขาแต่งเองทั้งอัลบั้มเลยนะ หล่อมั้ย”

“คนไหนเหรอคะ” หยางหลินมองดูชายหนุ่มหล่อเหลาสามสี่คนแล้วเงยหน้าขึ้นถามโม่อวิ๋น เขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

“คนที่สองฝั่งซ้ายมือ ดูเหมือนพี่ใหญ่จะไม่ได้โด่งดังอย่างที่เข้าใจซะแล้ว เขาจะรู้สึกยังไงนะที่ได้รู้เรื่องนี้” โม่อวิ๋นชี้ไปที่ชายหนุ่มหล่อเหลามีรูปหน้าคมสันคนหนึ่ง หยางหลินพยักหน้าพร้อมกับมองใบหน้าที่คล้ายกับโม่อวิ๋นหลายส่วน

“อ๋อ ที่แท้ก็เขา”

“เมื่อก่อนพี่ใหญ่ชอบการเต้นแล้วก็ร้องเพลง เขารวมกลุ่มกับเพื่อนทำเพลง แล้วมีโอกาสได้รับการผลักดันจากบริษัทใหญ่ ต่อมาเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเขาจึงแยกตัวออกมาเปิดบริษัทกับรุ่นพี่ที่สนิทกัน ลงทุนเปิดเอเจนซี่ที่ดูแลนักแสดง ตัวเขาเองก็ผันตัวมาเป็นนักแสดง แล้วก็รุ่งกว่าการเป็นนักร้องจริงๆ ด้วย” โม่อวิ๋นยิ้มกว้างในขณะที่เล่า ดูก็รู้ว่าเขาภูมิใจในตัวพี่ชายแค่ไหน