บทที่ 1.4

“คุณแม่คะ” เซวียนเซวียนกับเหยียนเหยียนเงยหน้ามองหยางหลินกับโม่เฉวียนสลับกัน

“แล้วคุณพ่อละครับ” เหยียนเหยียนเอาแต่มองโม่เฉวียน

“เสี่ยวเหยียนเด็กดี ตามคุณป้ากับคุณลุงไปก่อนนะจ้ะ”หยางหลินยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“แล้วเราสองคนจะได้เจอคุณพ่ออีกใช่ไหมครับ” เหยียนเหยียนยังคงดื้อดึง

“จ้ะ”

“คุณแม่สัญญานะฮะ”

“จ้ะ แม่สัญญา”

“คุณพ่อฮะแล้วเจอกันนะฮะ” เหยียนเหยียนยิ้มและหันมาเอ่ยกับโม่เฉวียน

“งั้นก็เอ่ยลาผู้ใหญ่ก่อนเร็วเข้า เซวียนเซวียน” หวังฮ่าวหันหน้ามามองโม่เฉวียน

“คุณพ่อ เราไปก่อนนะคะ”

“คุณน้า ลาก่อนครับ” เด็กสองคนโค้งคำนับให้แม้กระทั่งแอนจี้

“เดี๋ยว...” โม่เฉวียนจะเดินตามไปทว่าหยางหลินกลับเข้ามาขวางทางเขาเอาไว้

“โม่เฉวียนคะ เราสายแล้วนะคะ” แอนจี้ยืนขมวดคิ้วไม่พอใจ

 “ทำไมพี่ไม่ไปซะละคะ” หยางหลินพูดจบก็หมุนตัวจะเดินหนี แต่ติดที่โม่เฉวียนเดินเข้ามาคว้าข้อมือเธอเอาไว้

“เสี่ยวหลิน อธิบายมาก่อน ทำไมเด็กสองคนนั้นถึงบอกว่าพี่เป็นพ่อ พวกเขา...เด็กสองคนนั้น...” โม่เฉวียนคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ “หรือว่าตอนนั้นเธอไม่ได้...แท้ง”

โม่เฉวียนเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ เริ่มเข้าใจในที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงอย่างนั้นยังไม่ทันเขาจะได้พูดหรือทำอะไร นักข่าวที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนก็กรูกันเข้ามา

“คุณโม่ คุณมาอยู่ตรงนี้กับคุณแอนจี้ เป็นไปได้มั้ยว่าข่าวลือเป็นความจริง คุณสองคนกำลังคบหาดูใจกัน”

“คุณโม่ครับ จริงหรือเปล่าที่บริษัทของคุณสนับสนุนคุณแอนจี้เป็นอย่างดีมาโดยตลอดเพราะพวกคุณกำลังคบกัน”

“คุณแอนจี้คะจริงหรือเปล่าที่คุณเลิกกับนักแสดงหน้าใหม่เพราะคุณโม่”

ไม่ไกลจากตรงที่ทั้งคู่เจอกันเป็นงานเปิดตัวซีรีส์เรื่องใหม่ที่โม่เฉวียนคือหนึ่งในผู้ลงทุน เขามางานนี้แทนเฟิงเยี่ยนที่ต้องเข้าโรงพยาบาล ตอนที่นักข่าวกำลังกรูกันเข้ามา หยางหลินก็อาศัยช่วงจังหวะนั้นหายไปในฝูงชน

โม่เฉวียนยืนนิ่งหลังจากตระหนักว่าเขาโง่งมเหลือเกิน ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาไม่อาจโทษใครได้ ทุกอย่างเป็นเขาเองที่ทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า ผิดซ้ำซากอย่างไม่น่าให้อภัย

นึกถึงเรื่องราวเมื่อหลายปีที่ผ่าน จุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดทั้งของหยางหลิน ตัวเขา รวมไปถึงความทุกข์ทนที่เขาเองเป็นคนก่อ

วันนั้นหากเขารั้งหญิงสาวเอาไว้ เป็นตายยังไงก็ไม่ปล่อยมือ หากวันนั้นเขาเชื่อในตัวหยางหลิน วันนี้เขาก็ไม่ต้องเจ็บปวดที่เห็นหญิงสาวเดินจากไปครั้งแล้วครั้งเล่า

นึกถึงเรื่องราวในอดีต จุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาและหยางหลินต้องเจ็บปวด โม่เฉวียนได้แต่บอกกับตัวเอง เขา...จะยอมปล่อยหญิงสาวไปอีกครั้งหรือ

ยอมปล่อยไปเหมือนในวันนั้น...

ห้าปีก่อนหน้า

ท่าอากาศยานนานาชาติกว่างโจวไป๋อวิ๋น

เสียงกรีดร้องของเหล่าแฟนคลับที่วิ่งวุ่นวายท่ามกลางผู้โดยสารที่เพิ่งเดินออกมาตามทางเดิน ทำให้ทุกคนรู้ในทันทีว่าคงมีดารา หรือไม่ก็คงเป็นคนที่มีชื่อเสียงกำลังลงเครื่องมาเป็นแน่

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ‘หยางหลิน’ ที่เพิ่งเดินลงจากเครื่องก็ถูกชนจนไหล่ระบมไปหมด เที่ยวบินที่หญิงสาวใช้เดินทางมายังกว่างโจว มีดาราที่มีชื่อเสียงหลายคนเดินทางกลับมาจากต่างเมืองหลังจากเดินทางไปถ่ายละคร

หยางหลินเดินออกมาจากทางเดินผู้โดยสารขาเข้าพร้อมกับรถเข็นสัมภาระ เธอตื่นเต้นมากเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอมายังกว่างโจวเพียงลำพัง และการมาครั้งนี้ก็ออกจะสำคัญกับเธอเหลือเกิน เนื่องจากนี่คือครั้งแรกที่พ่อกับแม่ไว้ใจปล่อยให้เธอเลือกทางเดินด้วยตัวเอง นัยหนึ่งก็คือนี่คือครั้งแรกที่นกน้อยจะได้สยายปีกบินได้ดั่งใจ หลังจากถูกประคบประหงมเป็นอย่างดี

หญิงสาวเป็นลูกสาวคนเล็กที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก มีพี่ชายคอยดูแล มีพี่สาวคอยเอาใจใส่ แต่ถึงตอนนี้พี่ชายและพี่สาวต่างก็แต่งงานมีครอบครัว เหลือเพียงเธอคนเดียวที่ยังคงเหมือนเป็นลูกแหง่ติดพ่อแม่

หยางหลินตั้งปณิทานกับตัวเองว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ออกมาเผชิญโลกกว้าง และจะเชิดหน้ากับทุกอย่างอย่างกล้าหาญ

พ่อกับแม่เห็นว่าเธอมีความตั้งใจจริง ดังนั้นครั้งนี้จึงพร้อมที่จะสนับสนุนทุกทาง ยอมแม้กระทั่งเมื่อรู้ว่าเธอเลือกเดินทางมาทำงานที่กว่างโจว สถานที่ซึ่งห่างจากไกลจากบ้านเกิดอย่างฉางซากว่าครึ่งประเทศ หลังจากอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแนะนำงานในพิพิธภัณฑ์กว่างโจวให้

“สวัสดีกว่างโจว ฉัน...หยางหลินมาแล้ว”

หญิงสาวปล่อยกระเป๋าเดินทางและกางแขนออกสูดอากาศ คิดไม่ถึงว่าจะมีคนเดินมาจากด้านหลังและชนไหล่เล็กจนเซถลาไปข้างหน้า

“...ขอโทษครับ”

เสียงทุ้มดังขึ้นอย่างลนลาน พร้อมกันนั้นมือใหญ่ก็คว้าท่อนแขนเล็กเรียวไม่ให้หญิงสาวล้มลง แม้จะไม่ล้มแต่ก็ทำให้กระดาษที่อยู่และเบอร์โทรในมือร่วงลงบนพื้น

ชายหนุ่มแต่งตัวมิดชิดตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า ทั้งหมวก แว่นตา ไหนจะมีหน้ากากสีดำ ปกปิดจนมองไม่เห็นหน้าตา ทำเอาหยางหลินอึ้งเล็กน้อย

“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ”

ชายคนนั้นช่วยก้มเก็บกระดาษดังกล่าวขึ้นมาให้ ท่าทีของเขาคล้ายประหลาดใจเมื่อกวาดสายตาผ่านที่อยู่บนนั้น แต่เพราะหยางหลินกำลังประหม่าที่เห็นคนมากมายที่ประตูทางเข้า