تسجيل الدخولمشاركة
ลูก
تاريخ النشر:
2026-08-05 20:18:24ทันทีที่เธอเดินเข้ามาในบ้าน น้าสาวก็รีบลุกขึ้นมาหา และสวมกอดญาธิดา
“ทำไมรีบกลับมาจัง”
“นั่นสิ ไม่อยู่พักสมองให้มันนาน ๆ”
จวงใจพาหลานสาวมานั่ง แล้วลูบหัวลูบหลังเธอ เลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก ๆ เห็นญาธิดาทุกข์ใจ หัวใจของทั้งสองคนก็พลอยหม่นหมองไปด้วย
“พักนาน ๆ แล้วหนูจะหาเงินที่ไหนมาช่วยน้าผ่อนบ้านล่ะจ๊ะ” ญาธิดายิ้มให้ทั้งสองคน
“เฮ้อ... น้าเห็นแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย กลับมาเป็นคนเดิมที่ยิ้มได้แล้ว”
“ใช่... เอ็งทำใจได้แล้วนะตอง”
“แล้วคำนินทา ปากชาวบ้าน”
“เราไม่ได้ไปขอข้าวใครกิน แรก ๆ ก็ทนไปก่อน หลัง ๆ ถ้าเราไม่ตอบ พวกมันขี้เกียจถามไปเองแหละ”
“ทนได้ใช่ไหมตองฮึ” สีหน้าของทั้งสองยังมีแววกังวล
“ได้สิจ๊ะน้า ฉันทำใจได้แล้วจริง ๆ หัวใจของฉันเข้มแข็งแล้วจ้ะน้าธน น้าจวง ตองจะเดินหน้าทำมาหากิน จะไม่สนใจ จะไม่ยุ่ง ไม่ข้องเกี่ยว และพวกเราจะไม่เอ่ยถึงพวกเขาอีก” ท่าทางจริงจังและแน่วแน่ของญาธิดาทำให้ทั้งสองเบาใจ
“ตกลง” จวงใจวางมือของตัวเองลงไปก่อน ญาธิดารีบวางมือของเธอลงไปบนหลังมือของน้าจวง ตามมาด้วยมือของน้าธน แล้วทั้งสามคนก็จับมือกันแน่น
สามเดือนต่อมา
เสียงโอ้กอ้ากของญาธิดาที่ดังลอดออกมาจากห้องน้ำ สองผัวเมียที่เดินผ่านมาพอดีถึงกับหยุดแล้วมองหน้ากัน
“ตองมันเป็นอะไร”
“ฉันได้ยินมันอ้วกแบบนี้มาสี่ห้าวันแล้วนะ”
“แล้วเอ็งได้ถามหลานหรือยัง”
“ยังพี่” หัวคิ้วของจวงใจขมวดเกร็ง ต่อจากนั้นนางก็ทำหน้าตกใจขึ้นมา แล้วดึงสามีให้เดินออกห่างจากตรงนั้น
“พี่ หรือว่าตองมันจะท้อง”
ธนกิจถึงกับพูดไม่ออก ยืนอึ้งไปกับคำพูดของเมีย
“ตองมันน่าจะท้องนะพี่ มันน่าจะท้อง”
ในความคิดของจวงใจและธนกิจที่ได้คุยกันตอนที่หลานสาวมาขออนุญาตแต่งงาน ทั้งที่น้าต่างคิดว่า ที่หลานสาวกับนรชิตรีบแต่งงานกัน ทั้งที่คบหากันมาก่อนหน้าหลายปี น้าสาวเคยถามเรื่องแต่งงาน ญาธิดาก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงว่ายังไม่พร้อมและรอไปก่อน
แต่มาปีนี้บอกว่าจะแต่งงานกันให้ได้ ทั้งสองก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร แต่กลับคิดว่า อาจจะเป็นเพราะเรื่องญาธิดาท้องก็เป็นได้ แต่ไม่อยากบอกกับทั้งสองคน กลัวว่าน้าจะเสียใจ
“แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะพี่ ฝั่งนั้นก็เพิ่งแต่งงานไปแล้ว และเพิ่งประกาศตัวว่าท้องออกสื่อเสียด้วย” ใบหน้าคิดหนัก
“ไม่ต้องทำยังไงทั้งนั้น ท้องก็ท้อง พอเกิดมา พวกเราก็เลี้ยงหลานของเราไป หลานคนเดียว ทำไมพวกเราจะเลี้ยงไม่ได้ แม่มันเราก็เลี้ยงกันมาแล้ว หรือว่าเอ็งจะไปบังคับมันให้เอาเด็กออก” น้ำเสียงเข้ม สายตาดุดัน เพราะคิดไปถึงคนที่ทำให้หลานสาวลำบากและตกอยู่ในสภาพนี้
“โธ่พี่ มันบาปกรรม ฉันไม่ให้ตองมันทำแบบนั้นหรอก”
“ข้าก็ไม่ให้มันทำเหมือนกัน ยังไงเราสองคนจะต้องเรียกตองมันมาคุยนะว่า มันจะเอายังไงกับชีวิต แต่พี่ขอให้ตองมันเก็บเด็กเอาไว้ พี่จะเลี้ยงเอง” ธนกิจสายตาแน่วแน่
“พี่ธนจ๊ะ ถ้าพวกเราอยู่ที่นี่กันต่อไป มันจะเป็นขี้ปากของชาวบ้านอีกไหม เรื่องคราวก่อน ที่ตองมันหม้ายขันหมาก และว่าที่ผัวมันก็ไปแต่งงานกับคนอื่น มาเที่ยวนี้ ท้องไม่มีพ่อ เฮ้อ... ตองมันก็จะตกเป็นขี้ปากของชาวบ้านอีกรอบหนึ่งนะ ฉันสงสารตองมัน”
“ถ้ามันลำบากใจ ก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น”
“พี่ พวกเราจะไปอยู่ไหนล่ะ” คิดหนักอยู่เหมือนกัน เพราะกิจการร้านดอกไม้ก็ไปได้ดี
“เอ็งจำบ้านที่ปู่พี่ยกให้ได้ไหม”
“ที่อยู่แถวใกล้วัดพระพุทธบาท พี่เคยพาฉันไปหนหนึ่ง”
“อื้อ ตรงนั้นแหละ อย่างน้อยพวกเราก็ยังไปเปิดร้านขายดอกไม้ได้นะ”
“แต่พี่ ลูกค้าเราจะไม่เยอะเหมือนที่นี่ล่ะสิพี่”
“แรก ๆ มันก็เป็นธรรมดา และข้าว่า ข้าจะเปิดร้านขายสังฆภัณฑ์ด้วยดีไหม”
“ก็ดีเหมือนกันนะพี่ ถ้าพี่คิดว่ามันดีละก็ และอีกอย่างเราลองถามตองมันดู”
“ถ้ามันท้องจริง ๆ ตองมันก็ไม่มีสิทธิ์เลือก พวกเราไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กันที่นั่น ที่นี่เราก็ประกาศขายให้หมด เรายังจะมีเงินเหลือ”
“พี่มันจะขายไม่ได้ง่าย ๆ นะสิ”
“ก็ช่างปะไร ขายได้เมื่อไรก็เมื่อนั้น”
“จ้ะพี่ ว่าไงว่าตามกัน” ทั้งสองผัวเมียหันกลับไปมองที่หน้าประตูห้องน้ำ
ญาธิดาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าซีดเซียว
สี่ปีต่อมา
จวงใจตบตูดน้องตองก้าเบา ๆ ก่อนจะดันหลังให้เดินไปหาแม่ เด็กชายใส่ชุดนักเรียนเรียบร้อยแล้ว และสะพายเป้น้อยๆ ขึ้นหลัง บนหลังเป้เขียนชื่อเด็กชายเอาไว้ด้วย ‘เด็กชายจักรภัทร’
ญาธิดากำลังจูงมอเตอร์ไซค์ออกมาจากบ้าน เธอหันมาพูดกับน้าธนที่ทำอ้อยอิ่งไม่ยอมให้หลานตัวน้อยขึ้นรถ
“วันนี้น้าธนไม่ต้องไปส่งตองก้านะจ๊ะ ฉันจะไปส่งตองก้าเอง”
“ทำไมเอ็งใจร้ายกับข้าแบบนี้ล่ะ” น้าธนทำตาละห้อย มองตาหลานหลานชายที่ใส่ชุดนักเรียนอย่างหล่อ ส่งยิ้มร่าอยู่ที่ข้างมอเตอร์ไซค์ของแม่
“ครูมนเขามาฟ้องน่ะสิว่าน้าธนส่งตองก้าเสร็จแล้ว ก็ยังไม่กลับบ้าน ยังแอบดูหลานอยู่ที่ข้างรั้วโรงเรียน แบบนี้ใช้ไม่ได้จ้ะ ครูเขาอึดอัดและลำบากใจรู้หรือเปล่า”
“ก็ข้าเป็นห่วงต้องกานี่นา ใช่ไหมต้องกล้าหลานรัก”
ตาธนกิจเข้าไปโอบกอดหลานชาย แล้วหอมแก้มทั้งซ้ายทั้งขวา หนวดแหลมทิ่มลงไปที่แก้มสองข้างกลม ๆ ของเด็กน้อย
“ตาจ๋า ตองก้าจั๊กจี้จ้ะ”
“อะ อะ อะ ตองก้าจั๊กจี้มากไหม”
“มากครับ”
أحدث فصل
โซ่รักนายบำเรอ บทเรียน
“ก็เราสองคนเป็นพ่อลูกกัน ลูกไม่เหมือนพ่อจะเหมือนใคร”“ก็แหงอยู่ค่ะ” พยาบาลเอาปรอทออกมาดู“ไข้ต่ำๆ แต่ก็ต้องเช็ดตัวนะครับ”“ฝากด้วยนะ”“หมอจะลงไปที่คลินิกเด็กหรือคะ”“ใช่ครับ”“น้องตองก้า เดี๋ยวพี่พยาบาลคนสวยจะมาเช็ดตัวให้นะครับ” แล้วนางพยาบาลก็เข็นรถออกไป“คุณพ่อครับ”“ว่าไงลูก”ตองก้าชี้ไปที่ถุงกระดาษพวกนั้น“อ๋อ พ่อลืมไป พ่อมีของให้เด็กเก่งอยู่แล้ว”หน้าตาของตองก้าสดชื่นขึ้นทันตาเห็น ยิ้มจนปากแบน คุณพ่ออิสรินทร์หยิบเอาถุงหนึ่งมาให้ ในนั้นเต็มไปด้วยสีและสมุดระบายสี แล้วยังมีของเล่นที่เป็นหุ่นยนต์อีกหลายชิ้น“โอ้โห” หน้าตาตื่นเมื่อเห็นข้าวของและของเล่น“ชอบไหมลูก” พูดไป พร้อมกับเททั้งหมดออกจากถุง ลงมากองที่หน้าตักของตองก้า“ชอบครับ” เด็กน้อยหยิบเลือกไม่ถูก ไม่รู้จะเล่นชิ้นไหนก่อน“เล่นทีละชิ้น ชอบช
โซ่รักนายบำเรอ ความรู้สึกลึก ๆ คืออะไร
“พ่อไม่ใช่ยักษ์”ญาธิดาได้ยินดังนั้นรีบถลันลุกขึ้น และส่งเสียงดัง“น้าธนกับน้าจวงรีบกลับไม่ใช่เหรอจ๊ะ เดี๋ยวทำออร์เดอร์ส่งให้เขาไม่ทันนะ จะเสียคำพูด”“จริงด้วย ขับรถมาตั้งเกือบชั่วโมง”“ไว้ตากับยายจะมาเยี่ยมอีกนะตองก้า”“ครับ”“น้าจ๋า มีอะไรฉันจะส่งข่าวนะ”“ดูลูกดีๆ นะ อย่าคลาดสายตาเชียวล่ะ ไข้สูงจะชักได้”“ที่นี่เขาดูแลดีจ้ะ พยาบาลเข้าออกตลอด”“ดีแล้ว ไปตา”“มีอะไรก็โทรหาน้านะ”“จ้ะ”“เออ” ยายจวงรีบไปใส่รองเท้า“พี่ธน ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว แวะไปซื้อแป้งสักสองสามลัง ราคามันถูกกว่าที่เราอยู่”“ในตลาดนะหรือ”“ใช่ร้านที่หน้า บขส. น่ะ”“ได้”“ตองก้าตาไปก่อนนะ อย่าดื้อ และงอแงนะ”“ครับ บ๊าย บาย” เด็กน้อยโบกมือลา แล้วก็จับรถมาเล่น&ldqu
โซ่รักนายบำเรอ พ่อไม่ใช่ยักษ์
ญาธิดาดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆ ลูก และหยิบมือถือขึ้นมาดูจริยสมัยส่งข้อความมาหา(ไฮ! เพื่อนสาวเป็นยังไงบ้าง ลูกชายของเธออาการดีขึ้นยัง)(ก็ยังมีไข้สูง)(แล้วหมอว่ายังไง)(หมอบอกว่า รักษาตามอาการ)(อย่างนั้นเหรอ)(ไข้เลือดออก ไม่มียารักษา ก็ดูอาการคนไข้อย่างใกล้ชิด)(อยู่กับหมอแล้ว คงไม่เป็นอะไรหรอก ฉันขอให้ตองก้าหายไวๆ นะ)(ขอบใจจ้ะ)(ตองแล้วเรื่องที่ฉันบอกเธอไปเมื่อวานล่ะ ว่าอย่างไร)(ไม่เห็นตอบเลย)(เรื่องไหน เราคุยกันหลายเรื่อง)(ยายคนนี้ ทำเป็นเฉยนะ ก็เรื่องผู้ชายที่บาร์โฮสต์ พ่อของตองก้าไง เขาเป็นหมอ)(มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้วนี่ ฉันเลือกแล้วที่จะอยู่กับลูกเพียงสองคน อีกอย่างฉันขอให้มันเป็นความลับแบบนี้ตลอดไปนะยายโย)(เธอจะเอาแบบนั้นจริงๆ เหรอ)(ใช่)(แต่ฉันว่า แกน่าจะสงสารลูกบ้าง อย่างน้อยให้แกได้รู้จักพ่อของแก)(ยายโย ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้กันจบไปนานแล้วนะ แล้วอย่ามาพูดเรื่องพ่อของตองก้าอีก)(นี่ แกโกรธฉันเ
โซ่รักนายบำเรอ เกือบไปแล้ว
“ได้ค่ะ” ยะอุมาต่อสายเข้าไปในมือถือของอิสรินทร์ เขาที่ยืนข้างเตียงลูก รีบกดรับสายทันทีที่โทรศัพท์สั่น(“สวัสดีครับพี่ยะ”) หมออิสรินทร์รีบเดินออกไปจากห้องของตองก้า เขาตั้งใจจะกลับไปที่ออฟฟิศของตัวเองอยู่แล้ว“คือคุณย่าให้มาโทรถามว่า ทำไมไม่กลับบ้านเมื่อคืนนี้คะ แล้วคุณหมอนอนที่ไหนน่ะค่ะ”(“ผมนอนอยู่ที่โรงพยาบาลนะครับ”)“มีคนไข้อาการหนักหรือคะ ปกติหมอเด็กไม่ต้องอยู่โรงพยาบาลนี่นา”(“ครับมีคนไข้พิเศษอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่”)“เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”(“ไข้เลือดออกนะครับ”)“ไข้เลือดออก” คำตอบของคุณหมอทำให้ยะอุมารู้สึกแปลกใจ เพราะคนเป็นไข้เลือดออก คุณหมอไม่ต้องนอนเฝ้า(“พี่ยะช่วยบอกคุณย่าด้วยนะครับว่าวันนี้ผมก็ไม่กลับบ้านอีก จะนอนอยู่ที่โรงพยาบาล”)“เหรอคะ”(“ใช่ครับ บอกคุณย่าไม่ต้องเป็นห่วง ช่วงเช้าวันนี้ ผมจะแวะเข้าไปดูที่คลินิกก่อน ไปเคลียร์งาน แล้วตอนบ่ายมีเข้าเวรที่โรงพยาบาลครับ และคืนนี้ผมก็จะนอนเฝ้าคนไข้พิเศษอีก”)“ค่ะ”(“อย่าลืมบอกคุณย่านะครับ”)“ได้ค่ะ”หมอหนุ่มวางสายไป ยะถึงกับทำคิ้วย่น ว่าอย่างไรต้องนอนเฝ้าคนไข้พิเศษ“ว่ายังไง”“เมื่อคืนคุณหมอนอนที่โรงพยาบาลค่ะเฝ้าคนไข้พิเศษ”“หื้
โซ่รักนายบำเรอ เพราะกล้วยปิ้งเป็นเหตุ
“คุณมันเป็นคนบ้า” เธอน้ำตาไหลพราก ไม่คาดคิดว่าจะถูกคุณหมอปลุกปล้ำในโรงพยาบาล โดยที่ลูกยังนอนไม่สบายอยู่บนเตียง“ผมทำมัดจำเอาไว้ก่อนน่ะ” แล้วเขาก็ผละตัวออกจากเธอ หมออิสรินทร์รีบใส่กางเกงอย่างรวดเร็วชายหนุ่มทำอะไรอย่างคล่องแคล่ว รู้ว่าอะไร ๆ อยู่ตรงไหน หมอหนุ่มได้หยิบทิชชูมาให้คุณแม่เธอรีบจัดการตัวเอง ก่อนจะหยิบกางเกงขึ้นมายังไม่ทันได้ใส่ ญาธิดาก็วิ่งปรู๊ดหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอไปยืนหน้าแดง น้ำตาไหลอยู่ที่หน้ากระจก มองตัวเองก่อนจะยกขึ้นมือขึ้นมาตบหน้าดัง ๆ เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นส่วนคนตัวโตที่อยู่ข้างนอก ได้แต่ยิ้มอย่างพอใจ ใบหน้าเป็นสุขเขาลุกขึ้นไปดูตองก้าอีกครั้งหนึ่ง เห็นว่าลูกชายยังหลับสบายดี เขาจับจัดผ้าห่มให้ลูก หมอหนุ่มกลับมาทำที่นอนใหม่ และนั่งรอให้เธอออกมาจากห้องน้ำญาธิดาจัดการชำระล้างความสุขของคุณหมอที่เขาฝากอยู่ในตัวของเธอด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม‘ชิ ไอ้หมอบ้าดันมาปล่อยในอีก ถ้าเกิดฉันท้องน้องของตองก้าขึ้นมาล่ะ’ ญาธิดาอ่อนใจ เธอจะรับมือกับหมออิสรินทร์ไหวไหม เขารุกหนักมากจนเธอกลัว แบบนี้ความลับคงไม่เป็นความลับอีกต่อไปก๊อก ก๊อก... เขาเคาะประตูด้านนอกเบา ๆ“นี่
โซ่รักนายบำเรอ คุณพ่อขอมัดจำ
อิสรินทร์ไม่พอใจ เธอทำให้เขาลืมไม่ลง แต่ดันมาบอกว่า ไม่อยากรู้จักเขา อิสรินทร์จึงก่อกวน“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ผมมีข้อเสนอใหม่”“ข้อเสนออะไรอีก เกี่ยวกับเรื่องลูกเหรอ”“ไม่ใช่ เกี่ยวกับคุณ”“เกี่ยวกับฉัน”“อื้อ ผมจะช่วยคุณปกปิดความผิดพลาดในคืนนั้น”“บ้าบอ ฉันไม่ได้ขอร้องคุณ เพียงแค่คุณเดินจากไป ทุกคนก็ไม่มีใครรู้เรื่องทั้งนั้น”“อะ... แต่อย่าลืมนะว่า ผมได้บอกชู้รักของคุณไปแล้วว่า ผมเป็นพ่อของตองก้า”ญาธิดาลืมไปเลยว่า ชัฏรู้เรื่องนี้ และชัฏก็คงจะบอกกับน้าธนกับน้าจวงในเร็วๆ นี้แน่ๆ“ข้อเสนออะไร ดีไหม”“อื้อ ก็ดีนะ แค่เพียงเราสองคนมามีอะไรกันอีก”“นี่คุณหมอมันจะเกินไปแล้วนะ”“เป็นค่าปิดปากไง”“คนเห็นแก่ตัว”“แน่นอนผมก็ต้องเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว คุณไม่รู้หรอกว่า คุณได้ฝากความทรงจำอะไรไว้กับผม”“ความทรงจำอะไร”
قد تعجبك أيضًا
ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89108.4K وجهات النظر(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก185.5K وجهات النظرพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ126.3K وجهات النظرแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI76.5K وجهات النظرคลั่งรักคุณเลขา
อลิซาเบธ ลี1.0K وجهات النظرแม่ครัวขั้นเทพกับท่านอ๋องลิ้นทองคำ
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์33 وجهات النظرดอกร่าน...บานฉ่ำ
พลับพลึงดำ433 وجهات النظرลวงรัก ยัยซาแซงแฟน
Peach Poyy45 وجهات النظر
