تسجيل الدخولمشاركة
ย้อนแย้ง
تاريخ النشر:
2026-08-05 20:17:56“ไม่ไหวหรอก ฉันคิดถึงน้าจวงกับน้าธนน่ะ ทั้งสองคนคงจะเป็นห่วงฉันมาก เพราะตอนที่มาที่นี่ ฉันอาการไม่ค่อยดีเท่าไร และอีกอย่างฉันปิดร้านมาตั้งหลายวันแล้ว เสียรายได้เปล่า ๆ”
“แกทำใจได้แล้วหรือ” น้ำเสียงตื่นเต้น เพราะเมื่อวานยังทำท่าจะร้องไห้เมื่อเอ่ยถึงเหตุการณ์ช้ำใจที่นรชิตทำ
“อื้อ มันก็ทำใจ ทำไมจะต้องคิดมาก ก็เหมือนอย่างที่แกพูดนั่นแหละ ฉันคิดไป มันก็เสียเวลาเปล่า ๆ คิดไปก็ทำร้ายจิตใจของตัวเอง”
“ฉันดีใจกับแกด้วยนะ ที่แกคิดได้ ตอนมาฉันพยายามเล่นมุกให้แกตลก คิดหาวิธีร้อยแปดเพื่อที่แกจะได้สบายใจ ฉันเคยผ่านเหตุการณ์พวกนั้นมา ฉันรู้ว่ากว่าจะทำใจได้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แต่... เอ... หรือว่าจะเป็นเพราะผู้ชายคนนั้น คนเมื่อคืนที่ทำให้แกเปลี่ยนใจ โอ้ย! ยายตอง นี่แกเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ เขาเป็นคนยังไง เขาน่ารักขนาดไหน ฮือ ๆ ฉันอยากได้ยินเสียงครางของเขาจริง ๆ” ทำหน้าเพ้อละเมอไปด้วย และยังส่งสายตาอิจฉามาให้ญาธิดาด้วย
เผียะ เผียะ เผียะ... ญาธิดาตีเข้าไปที่แขนของเพื่อน
“ยายบ้า ยายโยแกอย่ามาถามอะไรแบบนี้นะ” หน้าแดงปลั่ง ออกอาการร้อนจนลามขึ้นไปถึงใบหู นึกถึงแต่ตัวเองที่นอนครางอยู่ใต้ร่างหนาเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา
“อะตอง ทำไมแกจะต้องหน้าแดงด้วยล่ะ ฮา... ดูสิแกหน้าแดงใหญ่เลย”
ญาธิดาถึงกับหันหน้าหนีไปทางอื่น เธอไม่กล้าสบตากับจริยสมัย เพื่อนสาวจึงขยับเข้าไปใกล้อีก คราวนี้จริยสมัยจับใบหน้าที่แดงระเรื่อของญาธิดาให้หันมาหา
“เขาสุดยอดเลยใช่ไหมยายตอง ฉันเนี่ยนั่งน้ำลายยืด ตอนที่เขาฉุดมือแกเดินไป อิจฉามาก...” ลากเสียงยาว
“คนอะไร ทั้งหล่อ ทั้งดูดี เสียดายที่ไม่เป็นฉัน ฮ่า...”
“ยังจะพูดบ้า ๆ อีก ฉันขอร้องล่ะ ยายโย แกอย่าพูดเรื่องนี้อีกนะ”
“ทำไมล่ะ ฉันจะพูด นี่... แกต้องตอบฉันสิว่า เขาสุดยอดแค่ไหน ฟินไหม”
ตุบ... เปลี่ยนเป็นกำปั้นที่ทุบลงไปหัวเข่าของจริยสมัยแทน
“อูย... คุณสุดหล่อคะ กล้ามนี้เป็นของฉันนะคะ อ้า... มันไม่คะคุณ ซี้ด...” ทำสูดปาก แล้วหน้าตาลอย ๆ
“ยายโย”
จริยสมัยยังไม่หยุด ยังมองเพื่อนอย่างหน้าตาอยากรู้ และชวนฝัน
“คุณกล้ามโตคะ อ้า... อู้... ว้าว...”
“เอาใหญ่นะ หยุดล้อฉันเสียที ใครจะบ้าครางแบบนั้น ไม่ใช่หนังเอกซ์ญี่ปุ่น”
“ก๊าก...” จริยสมัยหัวเราะลั่น
“ยายโม ฉันบอกว่าให้หยุด ถ้าไม่หยุด ฉันจะไม่คุยกับแกอีกต่อไป แล้วถ้าแกโทรไปหา ฉันก็จะไม่รับสายของแกด้วย” อาการเขินอายของญาธิดายังไม่ลดละ ต้องยกมือขึ้นลูบใบหน้าแดง ๆ ของตัวเอง
“ก็ได้อะ ไม่ถามแล้วก็ได้ แหม... ฉันล่ะเสียดาย ๆ เธอน่ะหยิบชิ้นปลามันไปเสียแล้ว แต่ไม่เป็นไร แค่เห็นเพื่อนเลิฟหายช้ำ ถือว่าคุ้ม”
“เอ่อ... แล้วแกกินอะไรมาหรือยัง ไม่หิวหรือ”
“หิวสิ หมดพลังงานไปเยอะมาก สามรุมหนึ่ง”
“หา! อะไรหรือสามรุมหนึ่ง”
“ไม่บอก” หัวเราะคิก ๆ
“ไม่บอก ก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าไป”
“ก็ได้ย่ะ”
“เดี๋ยวฉันจะทำอะไรให้เธอกิน”
“โอเค ฉันจะอาบน้ำให้สบายตัว แล้วเดี๋ยวฉันจะออกมาเล่าว่า สามหนุ่มที่ฉันพาไปขึ้นเตียงด้วยเมื่อคืนน่ะ พวกเขาสุดยอดมากขนาดไหน”
“อะไรนะ สามคน” ยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว แล้วจิ้มไล่ไป หนึ่งสองสาม
“ก็ใช่น่ะสิฉัน ฉันคือ นางสาวจริยสมัย พวงแก้ว ไม่เคยน้อยหน้าใครอยู่แล้วย่ะ ฮา... ฉันไปอาบน้ำก่อนนะเพื่อน เดี๋ยวออกมา” แล้วสมัยก็เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเฉิดฉาย ปล่อยให้ญาธิดาอ้าปากค้าง และทำตาโตมองตามหลังนางไป
‘โอ้! นี่เพื่อนของเธอเป็นไปขนาดนี้แล้วเหรอ’ รู้สึกตกใจ จริยสมัยคงจะกู่ไม่กลับแล้ว
หลังจากที่จริยสมัยออกมาจากห้องน้ำ ทั้งสองคนก็พามานั่งมาทำอะไรกินกัน แล้วก็นั่งคุยกันแต่ จริยสมัยเล่าอย่างสนุกสนาน
“มันมากแก มีอะไรกับผู้ชายสามคน คนนั้นเข้าคนนี้ออก ฉันนะขึ้นสวรรค์เสียจนเพลีย”
ญาธิดาคิดแค่เธอกับเขาก็สนุกจนลืมหายใจแล้ว แต่เพื่อนสาวสามคน ญาธิดาถึงกับกลืนน้ำลาย
“อย่าบ่อยก็แล้วกัน ฉันเป็นห่วงแกโย” พูดเพราะเป็นห่วงจริง ๆ ญาธิดาได้แต่คิดว่า ตัวเธอเองจะไม่มีวันทำแบบจริยสมัยแน่ ๆ
“แล้วกลับไป ถ้ามีผู้ชายมาจีบแก แกจะว่ายังไง”
“ฉันจะไม่ใจอ่อน และฉันก็จะไม่ขอมีสามีด้วย”
“ขอให้มันจริงเถอะ แกอย่าใจอ่อนตกลงปลงใจกับผู้ชายพวกนั้นก็แล้วกัน ดู... ให้ดูฉันเป็นตัวอย่าง ฉันหย่าร้างมาถึงสอง ครั้งแล้ว”
“จ้าแม่โย”
“ฉันนี่แหละเป็นตัวอย่างที่ดี เพราะไม่ประสบความสำเร็จในการมีชีวิตคู่ ทั้งที่ฉันก็ตั้งใจมาก ๆ ที่จะมีครอบครัวที่น่ารัก แต่มันไม่ใช่อะ เฮ้อ... พวกผู้ชายน่าเบื่อ น่าเบื่อที่สุด”
“พูดจาย้อนแย้งเนอะ น่าเบื่อเหรอ เมื่อกี้เธอเล่าพลาง ซี้ดปากไปพลาง”
“โธ่... ผู้ชายพวกนี้มันของกินเล่นแก ของกินแก้เปรี้ยวปาก เด็ก ๆ หล่อ ๆ อายุน้อยเคี้ยวดังกรุบ ๆ”
แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะประสานเสียง
ส่วนในใจที่แท้จริงของญาธิดานั้น เธอเฝ้าแต่คิดถึงผู้ชายของค่ำคืน เธอยังจดจำเสี้ยวหน้าของเขาอยู่ น่าเสียดายที่เธอไม่ได้เห็นใบหน้าของเขาเต็ม ๆ
“แกได้ถามเขาไหมว่าเขาชื่ออะไร”
“ไม่”
“ช่างเถอะ เก็บไว้เป็นความทรงจำก็พอ เนอะ”
“อื้อ
วันต่อมาญาธิดาก็เดินทางกลับไปที่นครนายก
أحدث فصل
โซ่รักนายบำเรอ บทเรียน
“ก็เราสองคนเป็นพ่อลูกกัน ลูกไม่เหมือนพ่อจะเหมือนใคร”“ก็แหงอยู่ค่ะ” พยาบาลเอาปรอทออกมาดู“ไข้ต่ำๆ แต่ก็ต้องเช็ดตัวนะครับ”“ฝากด้วยนะ”“หมอจะลงไปที่คลินิกเด็กหรือคะ”“ใช่ครับ”“น้องตองก้า เดี๋ยวพี่พยาบาลคนสวยจะมาเช็ดตัวให้นะครับ” แล้วนางพยาบาลก็เข็นรถออกไป“คุณพ่อครับ”“ว่าไงลูก”ตองก้าชี้ไปที่ถุงกระดาษพวกนั้น“อ๋อ พ่อลืมไป พ่อมีของให้เด็กเก่งอยู่แล้ว”หน้าตาของตองก้าสดชื่นขึ้นทันตาเห็น ยิ้มจนปากแบน คุณพ่ออิสรินทร์หยิบเอาถุงหนึ่งมาให้ ในนั้นเต็มไปด้วยสีและสมุดระบายสี แล้วยังมีของเล่นที่เป็นหุ่นยนต์อีกหลายชิ้น“โอ้โห” หน้าตาตื่นเมื่อเห็นข้าวของและของเล่น“ชอบไหมลูก” พูดไป พร้อมกับเททั้งหมดออกจากถุง ลงมากองที่หน้าตักของตองก้า“ชอบครับ” เด็กน้อยหยิบเลือกไม่ถูก ไม่รู้จะเล่นชิ้นไหนก่อน“เล่นทีละชิ้น ชอบช
โซ่รักนายบำเรอ ความรู้สึกลึก ๆ คืออะไร
“พ่อไม่ใช่ยักษ์”ญาธิดาได้ยินดังนั้นรีบถลันลุกขึ้น และส่งเสียงดัง“น้าธนกับน้าจวงรีบกลับไม่ใช่เหรอจ๊ะ เดี๋ยวทำออร์เดอร์ส่งให้เขาไม่ทันนะ จะเสียคำพูด”“จริงด้วย ขับรถมาตั้งเกือบชั่วโมง”“ไว้ตากับยายจะมาเยี่ยมอีกนะตองก้า”“ครับ”“น้าจ๋า มีอะไรฉันจะส่งข่าวนะ”“ดูลูกดีๆ นะ อย่าคลาดสายตาเชียวล่ะ ไข้สูงจะชักได้”“ที่นี่เขาดูแลดีจ้ะ พยาบาลเข้าออกตลอด”“ดีแล้ว ไปตา”“มีอะไรก็โทรหาน้านะ”“จ้ะ”“เออ” ยายจวงรีบไปใส่รองเท้า“พี่ธน ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว แวะไปซื้อแป้งสักสองสามลัง ราคามันถูกกว่าที่เราอยู่”“ในตลาดนะหรือ”“ใช่ร้านที่หน้า บขส. น่ะ”“ได้”“ตองก้าตาไปก่อนนะ อย่าดื้อ และงอแงนะ”“ครับ บ๊าย บาย” เด็กน้อยโบกมือลา แล้วก็จับรถมาเล่น&ldqu
โซ่รักนายบำเรอ พ่อไม่ใช่ยักษ์
ญาธิดาดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆ ลูก และหยิบมือถือขึ้นมาดูจริยสมัยส่งข้อความมาหา(ไฮ! เพื่อนสาวเป็นยังไงบ้าง ลูกชายของเธออาการดีขึ้นยัง)(ก็ยังมีไข้สูง)(แล้วหมอว่ายังไง)(หมอบอกว่า รักษาตามอาการ)(อย่างนั้นเหรอ)(ไข้เลือดออก ไม่มียารักษา ก็ดูอาการคนไข้อย่างใกล้ชิด)(อยู่กับหมอแล้ว คงไม่เป็นอะไรหรอก ฉันขอให้ตองก้าหายไวๆ นะ)(ขอบใจจ้ะ)(ตองแล้วเรื่องที่ฉันบอกเธอไปเมื่อวานล่ะ ว่าอย่างไร)(ไม่เห็นตอบเลย)(เรื่องไหน เราคุยกันหลายเรื่อง)(ยายคนนี้ ทำเป็นเฉยนะ ก็เรื่องผู้ชายที่บาร์โฮสต์ พ่อของตองก้าไง เขาเป็นหมอ)(มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้วนี่ ฉันเลือกแล้วที่จะอยู่กับลูกเพียงสองคน อีกอย่างฉันขอให้มันเป็นความลับแบบนี้ตลอดไปนะยายโย)(เธอจะเอาแบบนั้นจริงๆ เหรอ)(ใช่)(แต่ฉันว่า แกน่าจะสงสารลูกบ้าง อย่างน้อยให้แกได้รู้จักพ่อของแก)(ยายโย ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้กันจบไปนานแล้วนะ แล้วอย่ามาพูดเรื่องพ่อของตองก้าอีก)(นี่ แกโกรธฉันเ
โซ่รักนายบำเรอ เกือบไปแล้ว
“ได้ค่ะ” ยะอุมาต่อสายเข้าไปในมือถือของอิสรินทร์ เขาที่ยืนข้างเตียงลูก รีบกดรับสายทันทีที่โทรศัพท์สั่น(“สวัสดีครับพี่ยะ”) หมออิสรินทร์รีบเดินออกไปจากห้องของตองก้า เขาตั้งใจจะกลับไปที่ออฟฟิศของตัวเองอยู่แล้ว“คือคุณย่าให้มาโทรถามว่า ทำไมไม่กลับบ้านเมื่อคืนนี้คะ แล้วคุณหมอนอนที่ไหนน่ะค่ะ”(“ผมนอนอยู่ที่โรงพยาบาลนะครับ”)“มีคนไข้อาการหนักหรือคะ ปกติหมอเด็กไม่ต้องอยู่โรงพยาบาลนี่นา”(“ครับมีคนไข้พิเศษอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่”)“เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”(“ไข้เลือดออกนะครับ”)“ไข้เลือดออก” คำตอบของคุณหมอทำให้ยะอุมารู้สึกแปลกใจ เพราะคนเป็นไข้เลือดออก คุณหมอไม่ต้องนอนเฝ้า(“พี่ยะช่วยบอกคุณย่าด้วยนะครับว่าวันนี้ผมก็ไม่กลับบ้านอีก จะนอนอยู่ที่โรงพยาบาล”)“เหรอคะ”(“ใช่ครับ บอกคุณย่าไม่ต้องเป็นห่วง ช่วงเช้าวันนี้ ผมจะแวะเข้าไปดูที่คลินิกก่อน ไปเคลียร์งาน แล้วตอนบ่ายมีเข้าเวรที่โรงพยาบาลครับ และคืนนี้ผมก็จะนอนเฝ้าคนไข้พิเศษอีก”)“ค่ะ”(“อย่าลืมบอกคุณย่านะครับ”)“ได้ค่ะ”หมอหนุ่มวางสายไป ยะถึงกับทำคิ้วย่น ว่าอย่างไรต้องนอนเฝ้าคนไข้พิเศษ“ว่ายังไง”“เมื่อคืนคุณหมอนอนที่โรงพยาบาลค่ะเฝ้าคนไข้พิเศษ”“หื้
โซ่รักนายบำเรอ เพราะกล้วยปิ้งเป็นเหตุ
“คุณมันเป็นคนบ้า” เธอน้ำตาไหลพราก ไม่คาดคิดว่าจะถูกคุณหมอปลุกปล้ำในโรงพยาบาล โดยที่ลูกยังนอนไม่สบายอยู่บนเตียง“ผมทำมัดจำเอาไว้ก่อนน่ะ” แล้วเขาก็ผละตัวออกจากเธอ หมออิสรินทร์รีบใส่กางเกงอย่างรวดเร็วชายหนุ่มทำอะไรอย่างคล่องแคล่ว รู้ว่าอะไร ๆ อยู่ตรงไหน หมอหนุ่มได้หยิบทิชชูมาให้คุณแม่เธอรีบจัดการตัวเอง ก่อนจะหยิบกางเกงขึ้นมายังไม่ทันได้ใส่ ญาธิดาก็วิ่งปรู๊ดหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอไปยืนหน้าแดง น้ำตาไหลอยู่ที่หน้ากระจก มองตัวเองก่อนจะยกขึ้นมือขึ้นมาตบหน้าดัง ๆ เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นส่วนคนตัวโตที่อยู่ข้างนอก ได้แต่ยิ้มอย่างพอใจ ใบหน้าเป็นสุขเขาลุกขึ้นไปดูตองก้าอีกครั้งหนึ่ง เห็นว่าลูกชายยังหลับสบายดี เขาจับจัดผ้าห่มให้ลูก หมอหนุ่มกลับมาทำที่นอนใหม่ และนั่งรอให้เธอออกมาจากห้องน้ำญาธิดาจัดการชำระล้างความสุขของคุณหมอที่เขาฝากอยู่ในตัวของเธอด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม‘ชิ ไอ้หมอบ้าดันมาปล่อยในอีก ถ้าเกิดฉันท้องน้องของตองก้าขึ้นมาล่ะ’ ญาธิดาอ่อนใจ เธอจะรับมือกับหมออิสรินทร์ไหวไหม เขารุกหนักมากจนเธอกลัว แบบนี้ความลับคงไม่เป็นความลับอีกต่อไปก๊อก ก๊อก... เขาเคาะประตูด้านนอกเบา ๆ“นี่
โซ่รักนายบำเรอ คุณพ่อขอมัดจำ
อิสรินทร์ไม่พอใจ เธอทำให้เขาลืมไม่ลง แต่ดันมาบอกว่า ไม่อยากรู้จักเขา อิสรินทร์จึงก่อกวน“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ผมมีข้อเสนอใหม่”“ข้อเสนออะไรอีก เกี่ยวกับเรื่องลูกเหรอ”“ไม่ใช่ เกี่ยวกับคุณ”“เกี่ยวกับฉัน”“อื้อ ผมจะช่วยคุณปกปิดความผิดพลาดในคืนนั้น”“บ้าบอ ฉันไม่ได้ขอร้องคุณ เพียงแค่คุณเดินจากไป ทุกคนก็ไม่มีใครรู้เรื่องทั้งนั้น”“อะ... แต่อย่าลืมนะว่า ผมได้บอกชู้รักของคุณไปแล้วว่า ผมเป็นพ่อของตองก้า”ญาธิดาลืมไปเลยว่า ชัฏรู้เรื่องนี้ และชัฏก็คงจะบอกกับน้าธนกับน้าจวงในเร็วๆ นี้แน่ๆ“ข้อเสนออะไร ดีไหม”“อื้อ ก็ดีนะ แค่เพียงเราสองคนมามีอะไรกันอีก”“นี่คุณหมอมันจะเกินไปแล้วนะ”“เป็นค่าปิดปากไง”“คนเห็นแก่ตัว”“แน่นอนผมก็ต้องเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว คุณไม่รู้หรอกว่า คุณได้ฝากความทรงจำอะไรไว้กับผม”“ความทรงจำอะไร”
قد تعجبك أيضًا
บอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี59.5K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat152.1K وجهات النظرพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่237.0K وجهات النظرเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน87.7K وجهات النظرหลงเหลี่ยมเตชินทร์
Thita_240 وجهات النظرป๊ะป๋าตัวร้ายกับยัยจุ้นจ้าน
จิรณิกา22 وجهات النظرวิศวะโคตรร้าย สุดท้ายคลั่งรัก!
Peach Poyy219 وجهات النظرดอกร่าน...บานฉ่ำ
พลับพลึงดำ434 وجهات النظر
