บทที่ 10 คุณย่าไม่ชอบผม

 หนุ่มน้อยกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไร้เดียงสา แต่เต็มไปด้วยความฉลาดพูดจาฉะฉาน

“คิดได้อย่างนั้นก็ดี ฉันจะได้ไม่ปวดหัว”

“คุณกรกนก ไหนเราคุยกันแล้วไง”

 เสียงไม่ค่อยพอใจจากคุณเจสัน ทำให้คุณกรกนกผู้เป็นภรรยาที่ถูกเอ็ดยิ่งไม่พอใจไปใหญ่ เพราะดูเหมือนว่าสามีตัวเองจะปกป้องสองแม่ลูกนี้เหลือเกิน จนเธอนึกน้อยใจที่เป็นถึงภรรยาแต่สามีกลับเอาอกเอาใจสองแม่ลูกคู่นี้มากกว่า

“ฉันขอตัวนะคะ ขืนอยู่ตรงนี้ต่อ ไม่รู้ว่าจะเก็บอารมณ์ของตัวเองได้อีกนานแค่ไหน เชอะ”

หญิงวัยกลางคนที่ยังคงสะสวยราวกับผู้หญิงอายุสามสิบกว่า เดินเชิดหน้าอย่างทรนงขึ้นไปบนห้อง ด้วยสีหน้าโกรธ ๆ ไม่พอใจสามีรวมถึงชนิดาภาและนิค

“อย่าไปถือสาคุณกรกเลยนะ เธอก็เป็นแบบนี้แหละ”

“คุณปู่ฮะ ทำไมคุณย่า ถึงไม่ชอบผมกับหม่ามี้ล่ะฮะ หรือว่าคุณย่าไม่ดีใจ ที่จะให้ผมกับหม่ามี้อยู่ที่นี่ด้วย”

นิคเอ่ยอย่างซึม ๆ เริ่มไม่ค่อยมีความสุขกับการมาอยู่ที่นี่

“นิค หม่ามี๊ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่”

“เอาเถอะ เอาเถอะ ไม่มีอะไรหรอกหนุ่มน้อย วันนี้คุณย่าก็แค่อารมณ์ไม่ค่อยดี วันพรุ่งนี้คุณย่าอาจจะอารมณ์ดีก็ได้ คุณย่าเป็นคนอารมณ์เสียง่ายน่ะ มากันเหนื่อย ๆ ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องกันก่อนนะ เดี๋ยวใกล้เวลาอาหารปู่จะให้คนขึ้นไปตาม”

 “ขอบคุณนะคะคุณลุงที่เมตตาเอ็นดูหนูและลูก”

 เมื่อพ้นหลังสองแม่ลูกแล้ว คุณเจสันถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจกับภรรยาที่ได้แต่รังเกียจชิงชังชนิดาภาเช่นเดียวกับราเชนทร์ ท่านเองก็ยังไม่รู้เลยว่าหากราเชนทร์กลับมาถึงบ้าน แล้วได้พบเจอกับชนิ­ดาภาและลูกชายของเธออะไรจะเกิดขึ้นอีกบ้าง

บนห้องนอน

หนุ่มน้อยที่ได้เห็นห้องนอนกว้างใหญ่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์มูลค่าราคาแพงหลากหลาย บวกกับเตียงนอนสปริงนุ่มกว้างให้เขาสามารถกลิ้งเล่นได้เลยทีเดียว

“หม่ามี้ฮะ ห้องนอนของผมใหญ่มากเลยฮะ หม่ามี้จะไม่นอนห้องเดียวกับผมจริง ๆ เหรอฮะ”

“ไม่ได้หรอกจ้า คุณปู่อุตส่าห์จัดห้องให้เราสองคนกันคนละห้อง  ตอนที่เราอยู่อเมริกาเราอาจจะนอนเตียงเดียวกัน แต่ในเมื่อคุณปู่จัดให้คนละห้องแล้วเราก็ควรอยู่ตามนั้น ไม่ดีหรือที่นิคจะได้มีห้องส่วนตัว นิคโตแล้วนะ อยู่ได้หรือเปล่า”

“อือ… ก็ได้ฮะ ว่าแต่ห้องของหม่ามี๊อยู่ไกลหรือเปล่า”

“ไม่ไกลหรอกจ้า อยู่ห้องด้านข้างติดกับห้องของลูกนี่เอง รีบอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวแม่ผสมน้ำให้ เดี๋ยวคุณปู่จะส่งคนขึ้นมาตามเราสองคนลงไปทานข้าวเสียก่อน”

“ก็ได้ฮะ ว้าว… ห้องน้ำก็สวยหรู ดีกว่าโรงแรมที่เราเข้าไปเช่าซะอีกนะฮะ นิดชอบจังเลย ทุกอย่างของที่นี่ดูเพอร์เฟคมาก สักวันหนึ่งนิคจะมีบ้านเป็นของตัวเอง นิคจะสร้างทุกอย่างเหมือนที่นี่เลยฮะ”

ท่าทางเพ้อฝันบนดวงหน้าเล็กบอกมารดาอย่างน่ารักของหนุ่มน้อย เรียกรอยยิ้มแสนหวานจากมารดาเป็นรางวัล”

“จ้า หม่ามี้จะรอวันนั้น วันที่ลูกชายของหม่ามี้จะเติบโตและสร้างทุกอย่างตามความฝันของเขาได้สำเร็จ หม่ามี้ขออวยพรให้ลูกสมดังปรารถนานะจ๊ะเด็กดี”

“ขอบคุณฮะ  อาบน้ำดีกว่า”

หนุ่มน้อยเก็บคำถามของตนเองที่อยากจะถามมารดากับคำพูดแปลก ๆ ของคุณปู่คุณย่าก่อนหน้านี้ แต่แล้วหนุ่มน้อยก็คิดว่าในเมื่อมารดาให้เขาเล่นละครตบตาทุกคน ว่าตัวเองเป็นเพียงแค่บุตรบุญธรรมไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของมารดา คงจะมีเบื้องหลังอะไรอยู่ลึก ๆ เป็นแน่ เขาจะต้องหาคำตอบและหาความจริงนี้ให้ได้ หนุ่มน้อยตั้งมั่นในใจของตัวเองอยู่ลึก ๆ

ในห้องอาหาร

เมื่อทุกคนมาอยู่กันพร้อมหน้ายกเว้นนายหัวราเชนทร์ ที่ยังไม่กลับเข้ามาในบ้าน หนุ่มน้อยนั่งด้านข้างของคุณกรกนก ส่วนชนิดาภานั่งถัดมาจากนิค

“มากินข้าวกันเถอะ ไม่ต้องรอราเชนทร์หรอก รายนั้นน่ะ กว่าจะกลับมา บางทีก็สามสี่ทุ่มแล้ว หรือบางทีก็ไม่กลับมาเลย เพราะไปเที่ยวสาว ๆ ในเมืองกับเจ้าหาญและคนงานผู้ชายด้วยกัน”

คำพูดที่คุณเจสันเอ่ย ชนิดาภาเมื่อได้ยินกับรู้สึกเจ็บแปลบในใจนิด ๆ