บทที่ 6 ไม่ใช่ที่พักของใคร

“ที่นี่ไม่ใช่สถานสงเคราะห์ ที่เธอนึกอยากจะพาเด็กที่ไหนมาอยู่ด้วยก็ได้”

“ราเชนทร์ แกควรพูดกับน้องให้ดีกว่านี้ แด๊ดอนุญาติให้หนูแอมพาเด็กมาอยู่ที่นี่ได้ ต่อให้แกกับแม่แกจะไม่ชอบเด็กคนนั้นก็ตาม”

“ในเมื่อแด๊ดไม่ฟังคำพูดของผม งั้นก็เชิญแด๊ดตามสบายเถอะครับ แต่ผมขอบอกก่อน ถ้าเด็กนั่นมาป้วนเปี้ยนหรือทำข้าวของเสียหาย ก่อความรำคาญให้กับผม หรือแม้แต่แม่นี่สร้างปัญหาและความน่ารำคาญให้เกะกะผมละก็ ผมจะจับทั้งสองคนโยนออกไปจากที่นี่แน่ ขอตัวนะครับ”

ร่างสูงกล่าวอย่างไม่พึงพอใจ ก้าวเดินยาว ๆ ผ่านทุกคนเข้าไปในตัวคฤหาสน์สีหน้าบึ้งตึง จนชนิดาภาคิดว่าหากอยู่กันเพียงสองคนกับนายหัวราเชนทร์เหมือนอย่างเมื่อก่อน เธอคงไม่พ้นที่จะถูกเขาทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกายอย่างแน่นอน

“หนูแอมอย่าไปถือสาพี่เขาเลยนะ หนูรีบไปเถอะ ไอ้หาญ”

“ครับ คุณท่าน”

“เดี๋ยวแก ติดตามไปกับหนูแอม ช่วยยกข้าวของกลับมาที่นี่ภายในวันนี้ อึ่งกับป้าแก้วเดี๋ยวก็ขึ้นไปจัดห้องรับรองแขกให้กับหนูแอมด้วย”

“ค่ะคุณท่าน”

“คุณพยาบาล เข็นฉันไปเที่ยวรอบ ๆ รีสอร์ท ฉันไม่ได้ออกมาสูดบรรยากาศของที่นี่มาหลายวันแล้ว”

“ได้ค่ะคุณท่าน”

 โรงแรมปลายฟ้า

ภายในห้องพักที่ชนิดาภาเปิดพัก ร่างเล็กของหนูน้อยนิคที่นอนกลิ้งไปมาบนเตียง พร้อมกับทำสีหน้าหงุดหงิดเซ็งเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองไปที่ทีวีกับรายการการ์ตูนที่ตัวเองไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่นัก

“เปลี่ยนช่องแล้วช่องเล่า ก็ไม่มีรายการที่ชอบเลย เมื่อไหร่หม่ามี๊ จะกลับมาสักทีนะ เบื่อเต็มทีแล้ว เฮ้ย"

คลิก

เสียงลูกบิดประตูพร้อมกับประตูถูกเปิดออกกว้าง หนุ่มน้อยถึงกับรีบลุกขึ้นจากเตียงกระโดดโลดเต้นด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มดีใจ เมื่อเห็นมารดาสุดสวยเดินเข้ามา พร้อมกับอ้าแขนกว้างให้เขาเข้ามากอด หนุ่มน้อยก็ไม่รอช้าพาร่างเล็กเข้าไปกอดซบอกอุ่นของมารดาด้วยความคิดถึงสุด ๆ

"ทำไมหม่ามี๊กลับมาช้าจังเลยฮะ นิคเบื่อจะอยู่ในห้องนี้จะแย่รายการทีวีมีแต่รายการน่าเบื่อ แถมการ์ตูนก็เป็นการ์ตูนที่นิคไม่ชอบ ตอนนี้นิคหิวแล้วฮะหม่ามี๊"

ดวงหน้าเล็กกล่าวออดอ้อนอย่างน่าสงสาร จนมารดาสุดสวยต้องรีบเอาใจพร้อมหอมแก้มเล็ก

"รู้แล้วจ้าเด็กดี หม่ามี๊ซื้อของกินมาให้หนูด้วย และหม่ามี๊ก็จะพาหนูไปเที่ยวทะเลอย่างที่หนูต้องการ"

"จริงเหรอฮะหม่ามี๊ เย้ ดีใจสุด ๆ จะได้ไปเที่ยวทะเลจริง ๆ แล้ว"

นิคถอยออกจากอกมารดาวิ่งดีใจรอบห้องอย่างตื่นเต้น จนหญิงสาวพลอยยิ้มตาม

"แต่ หม่ามี้มีเรื่องอยากจะขอความร่วมมือกับหนูจะได้หรือเปล่าครับนิค ถ้าไม่ได้หนูก็จะอดได้ไปเที่ยวทะเลนะ แต่ถ้าได้ หนูจะได้เล่นน้ำทะเลทุกวันอย่างที่ใจหนูต้องการเลย"

"ได้สิฮะ ขอเพียงแค่หม่ามี๊ เอ่ยปากออกมาไม่ว่าจะเรื่องอะไรถ้าได้อยู่กับมามี๊ ไม่แยกจากกันนิคทำได้หมดทุกอย่าง"

"OK งั้นฟังหม่ามี้ให้ดี เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้ว เราจะช่วยกันเก็บข้าวของใส่กระเป๋า เราจะไปอยู่ที่เกาะแก้วมายา เป็นเกาะของผู้มีพระคุณ แต่เราต้องร่วมกันเล่นละครอย่าให้ทุกคนที่เกาะรู้ว่า นิคเป็นลูกของหม่ามี้จริง ๆ หม่ามี้ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้"

"ทำไมล่ะฮะ ทำไมต้องเล่นละครด้วย หม่ามี้มีอะไรที่เปิดเผยว่านิคเป็นลูกของหม่ามี๊ไม่ได้"

 "ไม่มี ไม่มีอะไรจริง ๆ เพียงแต่หม่ามี้เคยมีศัตรูอยู่ที่นั่นมาก่อนหม่ามี๊ก็แค่ไม่อยากให้เขา รู้ว่านิคกับหม่ามี๊เป็นแม่ลูกกันจริง ๆ และใช้โอกาสนี้มาลอบทำร้ายแค่นั้นเอง รับปากได้หรือเปล่า ว่าเราจะเล่นละครร่วมกัน"

"ก็ได้ฮะ งั้น จะให้นิคบอกกับทุกคนว่ายังไง"

"ก็ หม่ามี๊บอกกับทุกคนไปว่า นิคเป็นลูกชายของเพื่อนของหม่ามี๊ และเขาก็ได้เสียไปแล้ว เขายกนิคให้เป็นลูกชายของหม่ามี๊ เรื่องก็มีเพียงเท่านี้"

"โอ้โห ผมก็นึกว่าจะให้เล่นละครมากมายอะไรเสียอีก เพียงแค่นี้ก็ไม่เห็นยากนี่ครับ เราก็แค่ทำตัวปกติเพียงแต่เวลาที่ใครถามถึงหม่ามี๊ตัวจริง ผมก็แค่ตอบอย่างที่หม่ามี้ได้บอกกับทุกคนไปเท่านั้น แค่นี้ใช่ไหมครับ ที่หม่ามี๊อยากให้นิคเล่นละครด้วย"

"แน่นอน ลูกชายของแม่ฉลาดและเก่งที่สุดในโลกเลย"