บทที่ 11 คุณย่าจอมดุ

“เสียดายจังเลยฮะ ผมอยากจะเห็นนายหัวราเชนทร์มากเลยฮะ มีแต่คนพูดถึงนายหัวราเชนทร์ว่าเก่ง จนผมอยากเห็นซะแล้วฮะ”

 เสียงเล็ก ๆ ของหนุ่มน้อยกล่าวด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม จนคุณกรกนกที่เหลือบแอบมองรอยยิ้มนั้นเห็นอย่างชัดเจน ถึงกับสมองฉายภาพราเชนทร์ในวัยเด็กออกมาในหัวเวลาที่ยิ้ม จนเธอเองรู้สึกตกใจ ก่อนที่จะรีบสลัดออกไป

ทุกคนนั่งทานข้าวกันอย่างเงียบ ๆ โดยมีเสียงของนิคและคุณเจสันพูดคุยกันอย่างครื้นเครง ส่วนชนิดาภาก็ตอบคำถามบางครั้งบางคราวเมื่อคุณเจสันถามถึง คุณกรกนกได้แต่นั่งหน้าบึ้งตึงเล็กน้อยทานข้าวอย่างเงียบ ๆ ไม่คิดจะคุยกับใครทั้งนั้น

“คุณย่าฮะ ทานข้าวไม่อร่อยเหรอฮะ นิคตักกับข้าวให้นะฮะคุณย่า คุณย่าต้องทานให้เยอะ ๆ นะฮะ คุณย่าสวยอยู่แล้ว ถ้าคุณย่าทานให้เยอะกว่านี้นิครับรองเลยว่าคุณย่าจะสวยยิ่งกว่านี้อีกฮะ”

“ไม่ต้อง ฉันมีมือตักเองได้”

เสียงกล่าวตวาดอย่างหยิ่งทรนงไม่ค่อยพอใจ ทำให้เด็กน้อยที่รู้สึกอยากจะเอาใจหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ถึงกับนั่งซึมยกช้อนค้างหน้าเสีย น้ำตาเอ่อคลอดวงตากลมโตไร้เดียงสาเศร้าสลดลง

“ขอโทษฮะคุณย่า ที่ทำให้คุณย่าไม่พอใจ ต่อไปนิคจะไม่ทำอีกแล้วครับ”

หนุ่มน้อยยกมือพนมไหว้ก้มศีรษะเล็กน้อยไว้ขอโทษด้วยสีหน้าที่เศร้า ๆ น้ำตาจวนเจียนไหลออกมา สร้างความสะเทือนใจให้กับคุณเจสันและชนิดาภาที่รู้สึกสงสารลูกเป็นอย่างมาก ที่แกต้องมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้

ป้าแก้วที่คอยยืนเสิร์ฟอาหารอยู่ใกล้ ๆ เองก็ถึงกับน้ำตาคลอ เมื่อก่อนคุณกรกนกไม่ใช่คนปากร้ายแบบนี้ จนเมื่อคุณเจสันรับคุณชนิดาภาเข้ามาอยู่บ้านด้วย และยังบังคับให้นายหัวราเชนทร์แต่งงานกับชนิดาภา นับแต่วันนั้นคุณกรกนกและคุณราเชนทร์ ก็มีแต่ความเกลียดชังในตัวของชนิดาภา เพราะเธอนั้นไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีสมบัติติดตัวอะไรสักชิ้น นอกจากจะมาเกาะตระกูลทามาเลสเท่านั้น

“ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะคะคุณพี่”

คุณกรกนกรีบลุกขึ้นจากโต๊ะเดินปึงปังขึ้นห้องสร้างความหนักใจให้กับคุณเจสัน รวมถึงชนิดาภาที่รู้สึกสงสารลูกจับใจ จนน้ำตาซึม

“อย่าโกรธ คุณย่าเลยนะนิค เอาอย่างนี้ดีไหม เดี๋ยวพรุ่งนี้ปู่จะให้คนพาเดินเที่ยวให้ทั่วเกาะเลย เป็นการขอโทษดีหรือเปล่า”

“จริงเหรอฮะคุณปู่ ไชโยหม่ามี๊ จะได้เที่ยวทั่วเกาะนี้แล้ว ขอบคุณนะฮะคุณปู่”

คุณเจสันเมื่อเห็นสีหน้ายิ้มแย้มดีใจของหนุ่มน้อย เขาก็พลอยยิ้มดีใจไปกับหนุ่มน้อยด้วย ท่านเองก็ยังรู้สึกแปลกใจตัวเอง ว่าทำไมถึงรู้สึกรักถูกชะตาและผูกพันกับเด็กหนุ่มคนนี้มากนัก

ท้ายเกาะแก้วมายา

นายหัวราเชนทร์ที่ไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน เพราะเขานอนหลับที่บ้านพักท้ายเกาะหลังเล็กของตนเอง ฟาร์มเพาะมุกตั้งอยู่ด้านหลังของเกาะ เป็นฟาร์มขนาดใหญ่ เกาะแก้วมายาแห่งนี้เป็นเกาะส่วนตัว จึงมีพนักงานอาศัยปลูกบ้านแยกเป็นส่วน พนักงานเลี้ยงมุกอยู่ทางด้านหลังของท้ายเกาะ ส่วนพนักงานที่ดูแลรีสอร์ทก็จะอยู่ทางโซนด้านหน้าของเกาะใกล้ ๆ กับรีสอร์ท

“นายหัวครับ คืนนี้ ไปเที่ยวสาว ๆ ในเมืองกันไหมครับ”

“ทำไม แกอยากไปมากนักเหรอหาญ”

“โธ่ นายหัวเดือนนี้ทั้งเดือน ผมกับคนงานผู้ชายที่ยังโสดไม่มีเมีย ยังไม่ได้ไปเที่ยวกันเลยนะครับ ถ้าไม่มีนายหัวไปด้วย พวกผมก็ไปไม่สนุก อย่างน้อย ๆ มีนายหัวไปด้วยก็ช่วยคุ้มกะลาพวกผมได้เยอะเลย”

“ไอ้บ้าหาญ กูไม่ใช่เทวดา จะได้ไปคุ้มครองพวกมึง มึงพูดมาได้”

“โถ่… นายหัว เกิดเวลาพวกผมเมาเผลอก่อเรื่องขึ้นมา ตีกับคนอื่น อย่างน้อย ๆ ใคร ๆ ก็รู้จักนายหัวราเชนทร์และกลัวกันเป็นแถว ถ้าไปกับนายหัวรับรองได้ว่าเส้นใหญ่ไม่มีใครกล้ามาแหยม แถมสาว ๆ ยังมารุมตรึมเพียบ”

“เดี๋ยวดูก่อน กูก็ไม่รู้ว่าวันนี้ จะมีปัญหาอะไรหรือเปล่าในเรื่องงาน ว่าแต่แกทำไมไม่ขนกระเป๋าของแม่นั่นทิ้งทะเลไปเลย จะเอากลับมาที่บ้านทำไมฮะ”